Uzasadnienie
U Z A S A D N l E N l E
Pismem z dnia [...] marca 2004 r. kierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego Z. K. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] listopada 1997 r. dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. oraz tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. dotyczącego zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2000 r..
Podniósł w nim, że postępowanie egzekucyjne wszczęto dopiero po upływie 8 lat od powstanie zaległości podatkowych, przy czym przez okres 5 lat nie podejmowano w tym zakresie żadnych czynności. Przyznał przy tym, że zgodnie z informacją uzyskana w Urzędzie Skarbowym organ ten ma prawo egzekwować swoje należności do 10 lat wstecz, jednakże z uwagi na długi upływ czasu uznał, że organy podatkowe uwzględniły jego argumenty
Postanowieniem z dnia[...] kwietnia 2004 r Naczelnik Urzędu Skarbowego zajął stanowisko w sprawie zgłoszonych w powyższym piśmie zarzutów uznając je za bezzasadne. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania i podkreślił, że określenie egzekwowanego obowiązku jest zgodne zarówno z treścią decyzji określającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2000 r., jak również decyzją określającą wysokość należnego podatku dochodowego za 1996 r.
Na powyższe postanowienie podatnik złożył zażalenie zarzucając nierzetelne przeprowadzenie postępowania podatkowego za 2000 r. poprzez m.in. nie uznanie przedłożonych przez niego dokumentów. błędne podanie zarówno daty złożenia zarzutów do postępowania egzekucyjnego, jaki i kwoty zaległości za 1996 r., oraz poświadczenie nieprawdy poprzez sfałszowanie datowników w sprawie odbioru decyzji Izby Skarbowej w Krakowie Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] lipca 2001 r.
Podniósł także argumenty przemawiające za bezzasadnością roszczeń organów podatkowych objętych egzekucją.
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że egzekucja administracyjna została wszczęta na podstawie prawidłowego tytułu wykonawczego, wystawionego w związku z niewpłaceniem w obowiązującym terminie zaległości podatkowych.
Za bezzasadne uznał twierdzenie podatnika, jakoby postępowanie podatkowe za 2000 r. było przeprowadzone nierzetelnie.
Przedstawiono także argumenty wskazujące na to. że egzekwowane kwoty zostały określone w sposób prawidłowy pod względem merytorycznym. Podkreślono przy tym, że zobowiązania te zostały określone ostatecznymi decyzjami.
Za bezpodstawny uznano również zarzut sfałszowania daty odbioru decyzji z dnia [...] lipca 2001 r. i poświadczenia nieprawdy, co skutkowało dalszym bezpodstawnym działaniem egzekucyjnym Urzędu Skarbowego.
W.skardze zakwestionowano istnienie egzekwowanych zaległości podatkowych, oraz wskazano na nieprawidłowe pouczenie zawarte w zaskarżonym
Za uzasadniony uznano natomiast zarzut podania w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie stanowiska wierzyciela błędnej datę złożenia przez stronę zarzutów odnośnie prowadzonego postępowania, oraz nieprawidłowej kwoty zaległości podatkowej za 1996r. Błędy te zostały sprostowane postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2004 r. i nie miały wpływu na wynik sprawy.
W skardze zakwestionowano istnienie egzekwowanych zaległości podatkowych, oraz wskazano na nieprawidłowe pouczenie zawarte w zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wskazano również, że organy podatkowe zwlekły 7 lat z wyegzekwowanie spornych należności.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Podkreślił, iż postępowanie egzekucyjne było prowadzone w oparciu o prawidłowo wydane, ostateczne i prawomocne decyzje określające wysokość zaległości podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W toku postępowania egzekucyjnego zobowiązany kwestionując jego prowadzenie może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyliczonych w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r Nr 110 poz. 968 z późniejszymi zmianami).Wskazanie natomiast innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów. Powyższy przepis wymienia jako podstawę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej miedzy innymi wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Nie zawiera on natomiast zapisów. które pozwalały by kwestionować w toku tego postępowania prawidłowości obciążenia danej osoby podatkiem. Kwestia istnienia egzekwowanej zaległości podatkowej może być bowiem wyłącznie przedmiotem postępowania przed właściwym organem podatkowym. Natomiast w toku egzekucji nie ma podstaw do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Ponadto zgodnie z art. 34 § 1 powołanej wyżej ustawy zarzuty zgłoszone między innymi na podstawie powyższego przepisu organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, które w tym zakresie jest dla niego wiążące. W omawianej sprawie, pomimo przedstawionych wcześniej zapisów, wierzyciel ustosunkowując się do treści zarzutów ograniczył się do przedstawienia argumentów potwierdzających istnienie obowiązku objętego tytułami egzekucyjnymi, pomimo że zostały one ustalone w odrębnym postępowaniu podatkowym.
Pominął natomiast podniesiony przez zobowiązanego zarzut przedawnienia. Nie został on co prawda wyartykułowany wprost, jednakże w treści zarzutów wyraźnie powołano się na upływ czasu podkreślając, że egzekucja została wszczęta po 8 latach od powstania zobowiązania podatkowego i po 5 latach bezczynności. Kwestionowanie czynności egzekucyjnych z uwagi na upływ czasu jest niczym innym jak podniesieniem zarzutu przedawnienia.
Należy przy tym podkreślić, że w sytuacji gdy lektura pism skarżącego znajdujących się w aktach sprawy dowodzi pewnej nieporadności, obligowało to organy do wnikliwego wyjaśnienia kwestii podnoszonych w tych pismach. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2003 r wydanym wyprawie sygn. akt SA/Bd 1830/03 POP 2004/1/3). Jak wskazano wyżej przedawnienie zobowiązania jest jedną z podstaw na których można oprzeć zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Pomimo to nie został on rozpoznany ani przez organ pierwszej, ani drugiej instancji. Nie rozstrzygnięto zatem merytorycznie zgłoszonych zarzutów, a w związku z tym naruszono wskazane wyżej przepisy postępowania co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych też względów orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz na podstawie art. 145 § 1 ust 1 lit c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy rozpatrzyć podniesiony przez zobowiązanego zarzut przedawnienia.