Uzasadnienie
W dniu 18.01.2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę w przedmiotowej sprawie.
Dnia 25.03.2013r. Referendarz sądowy WSA w Krakowie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w dniu 09.04.2013r. wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata S.G..
Pełnomocnik wniósł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 18.01.2013r. wraz ze skargą kasacyjną.
Skarga kasacyjna zawierała wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, gdyż opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 24.06.2013r. przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej a Naczelny Sąd Administracyjny dnia 25.11.2015r. oddalił skargę kasacyjną (sygn. akt II FSK 2767/13).
Pełnomocnik substytucyjny adwokata S.G. - adwokat W.S.na rozprawie przed NSA wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.
W dniu 08.02.2016r. do tut. Sądu wpłynął wniosek adwokata S.G.
o wydanie postanowienia w przedmiocie przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270 z p. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej sporządził skargę kasacyjną i zapewnił stronie reprezentowanie jej przez fachowego pełnomocnika na rozprawie przed NSA. Wywiązał się tym samym z powierzonych mu obowiązków. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zasadne.
Orzekający przyznał więc wyznaczonemu adwokatowi wynagrodzenie w kwocie 240 zł. na podstawie § 18 ust. 1 pkt.
2) lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U z 2013r., poz. 461 z p. zm.), w związku z § 22 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U z 2015r., poz. 1801).
Wynagrodzenie podwyższone zostało o stawkę podatku od towarów i usług, ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011r., nr 177, poz.1054 z p. zm.) w zw. z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. i wynoszącą w tym wypadku 55,20 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sekwencji, na podstawie art. 258 § 1 i 2, pkt 8) w zw. z art. 250§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 z p. zm.).