Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2003 roku sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla w K. stwierdził, że spadek po zmarłym w dniu 15 grudnia 2002 roku W.G. nabył w całości M.B. Zeznanie podatkowe skarżący złożył w dniu 6 czerwca 2008 roku.
Decyzją z dnia 3 października 2008 roku Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił M.B. podatek od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po W. G. w kwocie 60.627 zł. Decyzja ta została skarżącemu doręczona w dniu 9 października 2008 r. i wobec nie wniesienia odwołania, stała się ostateczna.
Pismem z dnia 28 listopada 2009 roku M.B. zwrócił się o ponowne rozpoznanie sprawy, z uwagi na zawyżenie w zeznaniu podatkowym wartości spadku, gdyż w zeznaniu "nie podano zabudowań stanowiących części składowe nieruchomości". Pismo to zostało potraktowane przez organ, jako wniosek o wznowienie postępowania i postanowieniem z dnia 18 stycznia 2010 roku wznowiono przedmiotowe postępowanie.
Po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 25 marca 2010r. Nr [...], [...], [...] odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji w sprawie wymiaru podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po zmarłym W.G., stwierdzając, że co prawda istnieją przesłanki do wznowienia postępowania, jednak wydanie nowej decyzji orzekającej, co do istoty sprawy, nie może nastąpić z uwagi na upływ 5-letniego terminu, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
W odwołaniu pełnomocnik skarżącego M.B. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 245 § 1 pkt 3 lit.b Ordynacji podatkowej, poprzez błędnie przyjętą interpretację.
Decyzją z dnia 29 czerwca 2010 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Powołując się na przepisy art. 245 § 1 pkt 3 lit. b oraz pkt 5, jak również na art. 68 i art. 70 Ordynacji podatkowej oraz na art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn organ odwoławczy stwierdził, że za datę powstania obowiązku podatkowego w przedmiotowej sprawie należałoby uznać 15 czerwca 2003 roku, jednak zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić faktu zgłoszenia nabycia spadku w terminie 1 miesiąca od daty powstania obowiązku podatkowego powstałego w chwili przyjęcia spadku, w związku z powyższym stwierdzono, że obowiązek podatkowy powstał w niniejszej sprawie w dniu 5 maja 2003r., tj. w dniu uprawomocnienia się postanowienia stwierdzającego nabycie spadku przez skarżącego. Wówczas też powstał obowiązek podatkowy.
W związku z powyższym, mając na uwadze art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, wobec nie złożenia zeznania podatkowego w terminie 1 miesiąca od powstania obowiązku podatkowego, w przedmiotowej sprawie termin przedawnienia upłynął 31 grudnia 2008 roku. W tym też dniu upłynął również ostateczny termin do wydania w trybie wznowienia postępowania decyzji uchylającej pierwotną ostateczną decyzję z dnia 3 października 2008 roku.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący M. B. ponownie domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając im naruszenie art. 245 § 1 pkt 3 lit.b, poprzez błędnie przyjętą interpretację. W szczególności skarżący, powołując się na orzeczenia SN i NSA (III ARN 8/83, III AZP 11/86, SA/P 1908/94) podniósł, że 5-letni termin z art. 68 Ordynacji podatkowej odnosi się do niemożności powstania nowego zobowiązania podatkowego, co jednak nie wyklucza możliwości wydania nowej decyzji określającej podatek spadkowy w niższej wysokości.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było orzeczenie istnienia przesłanki wznowienia postępowania wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz odmowa uchylenia dotychczasowej decyzji w sprawie wymiaru podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po zmarłym W.G.. W uzasadnieniu organ stwierdził, że co prawda istnieją przesłanki do wznowienia postępowania, jednak wydanie nowej decyzji orzekającej, co do istoty sprawy, nie może nastąpić z uwagi na treść art. 245 § 1 pkt 3 lit.b Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, jednak wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub w art. 70.
Ponieważ organ ustalił, że w przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy powstał w dniu 5 maja 2003r., tj. w dniu uprawomocnienia się postanowienia stwierdzającego nabycie spadku przez skarżącego, to mając na uwadze art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, wobec nie złożenia zeznania podatkowego w terminie 1 miesiąca od powstania obowiązku podatkowego, w przedmiotowej sprawie termin przedawnienia upłynął 31 grudnia 2008 roku. W tym też dniu upłynął również ostateczny termin do wydania w trybie wznowienia postępowania decyzji uchylającej pierwotną ostateczną decyzję z dnia 3 października 2008 roku. Powyższe okoliczności uzasadniały zdaniem organu wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania.
Tymczasem, zdaniem Sądu termin z art. 68 Ordynacji podatkowej, to termin w ramach którego organ może spowodować powstanie zobowiązania podatkowego. Jeżeli zatem organ podatkowy wydał decyzję konstytutywną z art. 21 § 1 pkt 2, a po uzyskaniu przez nią przedmiotu ostateczności zaistniałaby jedna z podstaw z art. 240 § 1, to art. 245 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, w części zawierającej odesłanie do terminu określonego w art. 68, miałby zastosowanie jedynie w wypadku, gdyby wznowione postępowanie uzasadniało podwyższenie kwoty podatku wymierzonego w postępowaniu zwyczajnym. Tylko wtedy, można by mówić o powstaniu zobowiązania nowego w stosunku do tego, które zostało ukształtowane decyzją ostateczną. Powołany powyżej art. 245 § 1 pkt 3 lit.b Ordynacji podatkowej nakazuje organowi podatkowemu wydanie w takim wypadku decyzji odmawiającej uchylenia dotychczasowej decyzji. Nie ma natomiast przeszkód, aby po upływie terminu z art. 68 wydać nową decyzję obniżającą wysokość podatku ukształtowanego decyzją konstytutywną w postępowaniu zwyczajnym (por. Ordynacja podatkowa, Komentarz. Stefan Babiarz, Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Roman Hauser, Małgorzata Niezgódka – Medek, Lexis Nexis, Warszawa 2006 str. 706-707).
Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że ostateczny termin do wydania w trybie wznowienia postępowania decyzji uchylającej pierwotną ostateczną decyzję upłynął w dniu 31 grudnia 2008 roku, zatem po upływie tego terminu nie organ nie mógłby wznowić przedmiotowego postępowania i wymierzyć zobowiązania podatkowego w wyższym niż dotychczas rozmiarze. Jednak organ po wznowieniu i przeprowadzeniu stosownego postępowania powinien najpierw ustalić na podstawie ujawnionych w sprawie nowych okoliczności i dowodów w jakiej wysokości (w trybie wznowienia) wymierzony by został podatek od spadków i darowizn.
W konsekwencji tylko w wypadku konieczności wymierzenia wyższego podatku winien odmówić uchylania decyzji ostatecznej. Tymczasem takich ustaleń organy w przedmiotowej sprawie nie dokonały, co spowodowało konieczność wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w. ustawy.