Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego działając na podstawie art. 38 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpatrzeniu wniosku J. G. o wyłączenie spod egzekucji części wierzytelności, tj. kwoty [...] zł zajętej zawiadomieniem z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] na poczet zaległości E. Z., odmówił wyłączenia spod egzekucji wnioskowanej części zajętej wierzytelności.
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 23 maja 2006 r., znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. - Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...] o odmowie wyłączenia spod egzekucji części zajętej wierzytelności, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji pouczając o prawie zaskarżenia ostatecznego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 maja 2006 r., znak: [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. G. wnosząc o uchylenie tego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na określone kategorie postanowień, tj. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Postanowienia organów obydwu instancji wydane zostały na podstawie art. 38 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn.: Dz.U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 z późn. zm.). Zgodnie z art. 40 § tej ustawy w jego brzmieniu obowiązującym zarówno w chwili orzekania przez organy obydwu instancji, jak i w chwili składania wniosku o wyłączenie spod egzekucji, na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie odmowy wyłączenia spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego przysługuje zażalenie osobie, o której mowa w art. 38 § 1. Z kolei art. 40 § 2 cyt. ustawy stanowi, że "na ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Osoba ta odpis pozwu o zwolnienie kieruje równocześnie do organu egzekucyjnego".
Oznacza to, że na mocy regulacji szczególnej zawartej w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyłączona została dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, mimo że na postanowienie wydane w tej sprawie przez organ pierwszej instancji przysługiwało stronie zażalenie. Sprawa dotycząca odmowy wyłączenia spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego nie należy zatem do właściwości sądu administracyjnego. Prawo do sądu gwarantuje stronie droga postępowania określona w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Podkreślić należy, że wadliwe pouczenie strony o możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia w kwestii odmowy wyłączenia spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego, nie może stanowić źródła kompetencji sądu administracyjnego, gdyż te mogą wynikać wyłącznie z aktów prawnych rangi ustawowej.
Mając powyższe na uwadze należało skargę J. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 maja 2006 r., znak: [...] odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Działając na podstawie art. 232 § 1 pkt 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi - organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, orzeczono o zwrocie skarżącej J. G. całego uiszczonego wpisu w wysokości [...] ([...]) złotych, albowiem w rozpatrywanej sprawie jej skargę odrzucono, a przepisy o wysłaniu odpisu skargi organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania, a zatem nie nastąpiło wysłanie odpisu skargi.