Uzasadnienie
W dniu [...] października 2007 r. W. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] ustalającą podatek z tytułu dziedziczenia po K. N. w kwocie 5 365 zł.
Pismem z dnia [...] lutego 2008 r., skarżący złożył pismo, w którym podał, iż wycofuje skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270 z późn. zm.), określanej dalej skrótem p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Przepis ten ustala więc generalną zasadę o wiążącym sąd oświadczeniu o cofnięciu skargi. Jest to następstwo możliwości rozporządzania przez skarżącego skargą z ograniczeniem, w tym zakresie, ingerencji sądu. Sąd może mianowicie uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne wówczas jedynie, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Ponieważ w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł żadnych okoliczności powodujących niedopuszczalność cofnięcia skargi, uznał, że została ona skutecznie cofnięta. W związku z tym postępowanie należało umorzyć zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 232§1 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie połowę wpisu od pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana. Ponieważ w przedmiotowej sprawie uiszczony przez stronę skarżącą wpis wyniósł 215 zł, Sąd zarządził zwrot jego połowy czyli 107,50 zł.