Uzasadnienie
"M. " M. E., M. K. Spółka jawna w C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 września 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 11 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu wniesionego przez skarżącą Spółkę w postępowaniu egzekucyjnym w administracji za nieuzasadniony.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, gdyż zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu skarga nie przysługuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga powyższa podlega odrzuceniu z uwagi na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Okolicznością stanowiącą o braku możliwości merytorycznego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy jest zmiana treści art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), jaka nastąpiła w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658, dalej: "ustawa nowelizująca").
W pierwotnym brzmieniu przepis ten stanowił, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Wskazany przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą ma zastosowanie do postępowań sądowoadministracyjnych wszczętych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po dniu 15 sierpnia 2015 r., o czym stanowi art. 2 w zw. z art. 3 ustawy nowelizującej.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte wniesieniem przez stronę skargi w dniu 14 listopada 2018 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym). Skarga dotyczy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu wniesionego przez skarżącą Spółkę w postępowaniu egzekucyjnym w administracji za nieuzasadniony.
Z treści postanowienia organu I i II instancji wynika, że wierzycielem w niniejszej sprawie jest Prezydent Miasta K., a egzekwowana przez organ egzekucyjny, tj. Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. należność dotyczy nieuiszczonych opłat za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest Gmina Miejska K..
Uwzględniając powyższe okoliczności stwierdzić należy, że zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu znowelizowanym. Skarga na wskazane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie mieści się zatem w kognicji sądu administracyjnego i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Odnośnie natomiast zawartego w skardze wniosku skarżącej Spółki o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. jest sprzeczny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten nie przewiduje uprawnienia do zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, Sąd nie znalazł podstaw do wystąpienia z takim pytaniem. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (VII kadencja, druk sejm. nr 1633 i 2539), że postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (art. 34 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) mają charakter incydentalny. W tych przypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest jednak zapewniona poprzez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej (postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów). Art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie narusza więc praw podmiotowych jednostki i sensu instytucji, których dotyczy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.