Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia [...] maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną przez A. K. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r., a w punkcie II zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 2 050,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] marca 2009 r.
W dniu [...] kwietnia 2009 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku.
W piśmie z dnia [...] maja 2009 r. pełnomocnik skarżącego A. K. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o stwierdzenie prawomocności punktu II powołanego wyroku tut. Sądu podnosząc w uzasadnieniu, że zaskarżone zostało jedynie rozstrzygniecie zawarte w punkcie I wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 168 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy, przy czym stosownie do treści ust. 3 tego artykułu - jeżeli zaskarżono tylko część orzeczenia, staje się ono prawomocne w części pozostałej z upływem terminu do zaskarżenia, chyba że Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu rozpoznać sprawę także w tej części.
W świetle art. 169 p.p.s.a. prawomocność orzeczenia stwierdza na wniosek strony oraz w przypadku, o którym mowa w art. 286 § 1, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym, a dopóki akta sprawy znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym - ten Sąd.
Należy dodatkowo przypomnieć, że zgodnie z art. 209 p.p.s.a. Wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204.
Orzeczenie sądu administracyjnego w części dotyczącej zasądzenia od organu na rzecz strony kosztów postępowania ma ten skutek, że rodzi między stronami cywilnoprawny stosunek zobowiązaniowy, w którym organ jest dłużnikiem, zaś strona wierzycielem. Wykonywanie orzeczeń sądów administracyjnych w części dotyczącej kosztów zasądzonych na rzecz strony odbywa się w drodze egzekucji sądowej, na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, po stwierdzeniu prawomocności wyroku sąd administracyjnego. Wyrok taki wówczas stanowi tytuł egzekucyjny w sądowym postępowaniu egzekucyjnym. Klauzulę wykonalności nadaje sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika (art. 781 Kodeksu postępowania cywilnego), a po jej nadaniu wyrok stanowi tytuł wykonawczy, podlegający - w części odnoszącej się do kosztów postępowania - wykonaniu przez komornika sądowego. Trudno byłoby uznać za zgodną z prawem sytuację, w której dochodzi do egzekwowania orzeczenia o kosztach, w przypadku gdy nie jest jeszcze prawomocne orzeczenie sądu co do istoty sprawy (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w postanowieniu z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 133/08, niepubl.).
Należy zwrócić uwagę na to, że w przypadku zaskarżenia rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, orzeczenie o kosztach nie może być traktowane jako samodzielne rozstrzygnięcie w sprawie. Jakkolwiek w nieco ograniczonym zakresie to jednak orzeczenie o kosztach pozostaje w ścisłym związku z wynikiem postępowania, gdyż stanowi konieczny element wyroku w razie uwzględnienia skargi (art. 200 i 209 p.p.s.a.). W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje bowiem skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Skoro zatem rozstrzygnięcie o kosztach procesu jest zdeterminowane rozstrzygnięciem dotyczącym przedmiotu postępowania, a więc jest rozstrzygnięciem pochodnym (wtórnym) w stosunku do orzeczenia co do istoty sprawy to nie może pozostawiać żadnych wątpliwości teza, iż nie korzysta ono z waloru prawomocności dopóki nie jest prawomocne orzeczenie, z którym jest związane. Tym samym stwierdzić należy, że żądanie pełnomocnika skarżącego nie znajduje uzasadnienia w przepisach procedury sądowoadministracyjnej.
Mając powyższe na uwadze na zasadzie art. 169 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.