Uzasadnienie
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 3 grudnia 2018 r., [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, sierpień, wrzesień – grudzień 2013r. oraz nadwyżki podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2013r.
Skarżąca została wezwana do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka, zawierająca wezwanie nie została przez nią podjęta pomimo podwójnego awizowania, wobec czego skutek w postaci doręczenia nastąpił dnia 16 lutego 2019 r.
Pismem z dnia 10 kwietnia 2019 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2019 r. odmówił przywrócenia terminu do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. Wobec niezaskarżenia w ustawowym terminie i trybie postanowienie to stało się prawomocne z dniem 7 maja 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. – oznaczana dalej jako p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie, wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Zależność taka będzie zachodziła zawsze wówczas, kiedy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, ponieważ wyłącznie w takiej sytuacji, w myśl art. 231 p.p.s.a., od skargi pobierany jest wpis stosunkowy, wyrażony jako procentowa część spornej należności. Nie wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny skargi, obligujący przewodniczącego – w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a.- do wezwania strony o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni.
Konsekwencją nie uzupełnienia braków formalnych skargi jest- zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucenie skargi przez sąd, orzekający w takim wypadku postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Skarżąca nie wskazała w terminie wartości przedmiotu zaskarżenia, zaś wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności nie został uwzględniony. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.