Uzasadnienie
W dniu [...].08.2001 r. W. Spółka z o. o. z siedzibą w K. reprezentowana przez pełnomocnika złożyła w Urzędzie Skarbowym wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. w kwocie 28880,00 zł. W ocenie podatnika nadpłata powstała w wyniku zaliczenia do przychodu 1997 r. kwoty 160000 ATS otrzymanej od E. GMBH tytułem odszkodowania za szkodę powstałą na skutek ujawnienia się podczas eksploatacji wad pokrycia dachowego w hotelu "P.". Podatnik powołał się na przepis art. 17 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. jedn. Dz. U. z 1993 r., Nr 106, póz. 482 z późn. zm.), na mocy którego to przepisu wolne od podatku są odszkodowania otrzymane na podstawie przepisów prawa administracyjnego, prawa cywilnego i na podstawie innych ustaw. Kwota otrzymanego odszkodowania została zdaniem podatnika nieprawidłowo zaliczona do przychodu za 1997 r., w związku z czym uległa zwiększeniu podstawa opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. Ponadto podatnik wskazał we wniosku o stwierdzenie nadpłaty, iż problem nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. był przedmiotem analizy Inspektora Kontroli Skarbowej podczas przeprowadzonej kontroli.
W wyniku przeprowadzonego przez Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej postępowania kontrolnego, a dotyczącego prawidłowości rozliczania się podatnika z budżetem Państwa w zakresie zobowiązań podatkowych za 1997 r. została wydana w dniu [...].06.1999 r. decyzja nr [...] w przedmiocie określenia W. Spółce z o. o. z siedzibą w K. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. w kwocie 3553186,00 zł czyli w kwocie wyższej od wykazanej przez podatnika w zeznaniu podatkowym. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną.
Decyzją z dnia [...].01.2002 r. nr [...] Urząd Skarbowy odmówił podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym za 1997 r. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy podniósł, że w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja z dnia [...].06.1999 r. nr [...] określająca podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r.
Od powyższej decyzji podatnik reprezentowany przez pełnomocnika wniósł odwołanie do Izby Skarbowej, zarzucając naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) poprzez nie wyjaśnienie w toku postępowania podatkowego zakresu przedmiotowego zobowiązań podatkowych podatnika, objętych decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...].06.1999 r. nr [...], naruszenie art. 120 w związku z art. 81 par. 4 pkt 2 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa polegające na odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych na skutek uznania, iż podstawa faktyczna powstania nadpłaty była objęta powołana decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej. Podatnik wniósł o uchylenie decyzji organu l instancji i stwierdzenie na podstawie art. 72 par. 1 pkt 1 oraz art. 74 par. 2 pkt 2 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. w wysokości 28880,00 zł. W uzasadnieniu odwołania podatnik podniósł, że fakty dotyczące zasadności zakwalifikowania przychodu otrzymanego tytułem odszkodowania nie były przedmiotem postępowania kontrolnego i miały stanowić przedmiot odrębnego postępowania dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 r. W ocenie podatnika miał on prawo do skorygowania deklaracji, gdyż jej zakres nie był objęty postępowaniem kontrolnym oraz decyzją kończącą postępowanie.
Decyzją z dnia [...].05.2002 r. nr [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu podatkowego l instancji. Izba Skarbowa, odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu stwierdziła, że protokołem badania dokumentów i ewidencji podatnika objęto badanie wykazanych przez podatnika przychodów. Inspektor Kontroli Skarbowej w piśmie z dnia [...]05.1999 r. informował podatnika, że zagadnienie otrzymanego odszkodowania stanowi przedmiot toczącego się postępowania kontrolnego. W adnotacji z dnia [...].06.1999 r. Inspektor Kontroli Skarbowej, stwierdził, że przedmiotowe odszkodowanie nie spełnia wymogów odszkodowania o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 12 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i nie podziela stanowiska podatnika, że kwota otrzymanego odszkodowania nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Podatnik nie z odwołania od przedmiotowej decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej.
Izba Skarbowa wskazała, że przepis art. 81 par. 2 i par. 4 pkt 2 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto organ podatkowy II instancji wskazał, że stwierdzenie nadpłaty na wniosek podatnika, a dotyczące zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa możliwe jest w trybie art. 79 i 80 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, a nie na podstawie art. 72 par. 1 pkt 1 oraz art. 74 par. 2 pkt 2 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa jak wnioskuje podatnik.
Na powyższą decyzję Izby Skarbowej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył podatnik reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucając sprzeczność ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, wskutek naruszenia art. 122 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, naruszenie art. 120 w zw. z art. 81 par. 4 pkt 2 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa polegające na odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za skutek uznania, że okoliczności stanowiące podstawę faktyczną żądania stwierdzenia nadpłaty, zostały objęte decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...].06.1999 r. nr [...], naruszenie przepisów postępowania podatkowego - art. 187 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa w stopniu mającym wpływ na wydaną w sprawie decyzję poprzez nie rozpatrzenie kwestii wyłączenia stwierdzenia nadpłaty z zakresu przedmiotowego kontroli Inspektora Kontroli Skarbowej okoliczności faktycznych stanowiących podstawę żądania stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych.
Strona skarżąca powołuje się na oświadczenie Inspektora Kontroli Skarbowej zawarte w piśmie z dnia [...].06.1999 r., iż zagadnienie otrzymania pieniędzy od E. siedzibą w A. będzie stanowiło przedmiot odrębnego postępowania dotyczącego podatku od osób prawnych za 1997 r., które to oświadczenie zostało całkowicie pominięte przez organy podatkowe w niniejszej sprawie. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o oddalenie skargi. Izba Skarbowa stwierdziła, że za uchybienie można uznać stwierdzenie Inspektora Kontroli
Skarbowej zawarte w piśmie z dnia [...]06.1999 r. iż podatnik ma zamiar wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, co nie zmienia faktu, że problem otrzymania przez podatnika odszkodowania stanowił przedmiot rozważań i został rozstrzygnięty przez Inspektora Kontroli Skarbowej w decyzji z dnia [...].06.1999 r. nr [...], która to decyzja stała się decyzją ostateczną. Nie było zatem możliwe wydanie decyzji w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. skoro w sprawie została wydana już decyzja w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r.
Zgodnie z przepisem art.97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje nie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z przepisem art. 79 par. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), uprawnienie do złożenia żądania o stwierdzenie nadpłaty przysługuje m.in. podatnikom podatku dochodowego od osób prawnych, jeżeli w zeznaniach wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne bądź w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali kwotę nadpłaty w wysokości mniejszej od należnej. Oznacza to, że przepis ten ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy wysokość zobowiązania podatkowego została wyliczona wyłącznie w drodze samoobliczenia podatku przez podatnika, czyli w przypadku podatku dochodowego od osób prawnych - w zeznaniu o wysokości dochodu osiągniętego w roku podatkowym.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2003 r. sygn. l S.A./Łd 807/01, iż w przypadku gdy doszło do weryfikacji przez organ podatkowy samoobliczenia podatku dokonanego przez podatnika, to zobowiązanie podatkowe na mocy przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. jedn. Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 z późn. zm.) w zw. z przepisem art. 21 par. 3 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa wynika z decyzji tego organu, a nie z zeznania podatkowego sporządzonego przez podatnika. Tak więc, dopóki istnieje w obrocie prawnym decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w innej wysokości niż wykazana w zeznaniu, nie jest możliwe wydanie na żądanie podatnika decyzji stwierdzającej nadpłatę na podstawie art. 79 par.. 2 pkt 1 lit. a cyt. ustawy Ordynacja podatkowa.
Sytuacja taka miała miejsce w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd. W przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych strony skarżącej za 1997 r. została wydana przez Inspektora Kontroli Skarbowej w dniu [...].06.1999 r. decyzja, w której określono wysokość zobowiązania z tytułu tego podatku w innej (wyższej) wysokości niż wykazana w zeznaniu podatkowym złożonym przez stronę skarżącą. Decyzja ta stała się ostateczna i następnie w 2001 r. strona skarżąca wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi, iż decyzja Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...].06.1999 r, określająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. nie rozstrzygała, kwestii związanych z otrzymanym przez stronę skarżącą odszkodowaniem, które w ocenie strony skarżącej zostało niesłusznie zaliczone przez nią w 1997 r. jako przychód, przedmiotowa decyzja Inspektora Kontroli Skarbowej określa bowiem zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. W ocenie Sądu zasadnie zatem, Izba Skarbowa uznała, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. wynika nie ze złożonego zeznania podatkowego, ale z ostatecznej decyzji podatkowej, a tym samym nie jest możliwe skuteczne domaganie się przez podatnika —stwierdzenia nadpłaty w tym podatku.
Przy przyjęciu odmiennego stanowiska stwierdzenie nadpłaty prowadziłoby do uchylenia skutków prawnych ostatecznej decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r., co godziłoby w zasadę trwałości decyzji ostatecznych wyrażoną w przepisie art. 128 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa.
W rozpatrywanej sprawie nie jest również możliwe odniesienie się przez sąd do zarzutów skargi dotyczących postępowania zakończonego wymienioną decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej z [...].06.1999r, która jest ostateczna i prawomocna.
Zakres kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem, Sąd sprawdza, czy wydanie decyzji nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, procesowego, a naruszenie prawa mające lub mogące mieć wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji zgodnie z przepisem art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W związku z powyższym, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając ją za zgodną z prawem, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).