Uzasadnienie
Jako podstawy prawne do wydania zaskarżonego postanowienia zostały wskazane art. 17 § 1 i art. 62 ustawy dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) które stanowią:
"O ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub oskarżyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia.
Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia" oraz, "W przypadku zbiegu egzekucji administracyjnej i egzekucji sądowej do tej samej nieruchomości, rzeczy albo prawa majątkowe lub niemajątkowe, organ egzekucyjny wstrzymuje czynności egzekucyjne na wniosek wierzyciela, zobowiązanego lub z urzędu i przekazuje akta egzekucji administracyjnej" sądowi rejonowemu zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego.
Z kolei według art. 3 § 1 i 2 pkt.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie" oraz "Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzeczenia w zakresie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które złożono zażalenia."
Z cytowanych przepisów wynika, że na postanowienia wydane na podstawie art. 62 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie służy zażalenie. Tym samym na postanowienie to nie służy również skarga. Natomiast odmienne pouczenie o tym zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest błędne.
Skarga na to postanowienie nie przysługuje.
Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 i § 3 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.