Uzasadnienie
Zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]dotyczyły określenia P. M. P. S.A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik, grudzień 2001 r.
Na rozstrzygnięcia te Spółka złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Przed tut. Sądem toczy się także, pod sygn. akt l SA/Kr 1265/07, sprawa ze skargi Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]nr[...], w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. Izba Skarbowa decyzją tą zakwestionowała część wydatków zaliczonych przez podatnika w tym okresie czasu do kosztów uzyskania przychodu. Były one objęte tymi samymi fakturami VAT, które są przedmiotem sporu w niniejszych sprawach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka uzasadniająca zawieszenie postępowania z urzędu.
Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 ze zm.), obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego, o którym mowa w art. 19 powyższej ustawy, nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Przepis ten posługuje się tą kategorią jako pojęciem zapożyczonym wyraźnie definiując, że chodzi tu o pojęcie zaczerpnięte z przepisów o podatku dochodowym. W związku z tym należy je określać według przepisów ustawowych dotyczących podatku dochodowego, stosowanych wobec danego podatnika podatku od towarów i usług.
W tych warunkach szczególnie mocno przestrzegać należy tych zasad porządku prawnego, które nakazują traktować jako obowiązek prawny respektowanie uregulowań wynikających z decyzji ostatecznych. Służy to jasności i stabilności porządku wynikającego z rozstrzygnięć indywidualnych. Z tych przyczyn niedopuszczalne jest dążenie, aby w sprawie dotyczącej wymiaru podatku od towarów i usług dokonać odmiennej oceny tego co jest a co nie jest kosztem uzyskania przychodu. Zatem w
Sygn. akt l SA/Kr 1385/07 sytuacji, gdy zagadnienie kosztów zostanie już przesądzone w sposób ostateczny w odniesieniu do podatku dochodowego, będzie to wiążącym ustaleniem w zakresie zastosowania powołanego wyżej przepisu (podobny pogląd wyrażono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 1999 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA 87/99, Baza Danych LEX nr 42009, oraz z dnia 24 sierpnia 1999 r. wydanym w sprawie o sygn. akt l SA/Ka 19/98, Baza Danych LEX nr 42395).
W związku z powyższym, w świetle wyżej przedstawionych wywodów, w sprawie dotyczącej wymiaru podatku od towarów i usług nie można dokonać odmiennej oceny tego co jest a co nie jest kosztem uzyskania przychodu, tym bardziej iż zgodnie z art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153, poz. 1270), dalej zwanej "p.p.s.a.", prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.