Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji.
We wniosku podniesiono, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione błędnym zastosowanie przepisów prawa. Organ nie ustalił ani faktycznego stanu posiadania nieruchomości, ani powierzchni nieruchomości, ani też okoliczności posiadania samoistnego przez Spółkę. Wykonanie zaskarżonej decyzji może z kolei doprowadzić do wszczęcia postępowania egzekucyjnego jeszcze przed prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie niniejszej skargi i tym samym uniemożliwić dalsze funkcjonowania Spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61§1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawi art. 61§3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podstawowym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te powinny mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy.
Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61§3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności świadczących o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje możliwość wystąpienia przesłanek o jakich mowa w art. 61§3 p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że pod pojęciami niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Wykonanie zaskarżonej decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma charakter odwracalny.
Nadto zauważyć należy, że stwierdzenie Spółki, iż egzekucja należności wynikających z zaskarżonej decyzji może uniemożliwić jej dalsze funkcjonowanie, jest stwierdzeniem bardzo ogólnymi i nie popartym żadnymi dowodami.
Na końcu wskazać należy, że Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61§ 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania strony skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61§3 i §5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.