Uzasadnienie
W dniu 6 listopada 2007 r. wnioskodawczyni działając przez swego pełnomocnika skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2004 r. W skardze tej sformułowano zarazem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie odwołując się jednak w uzasadnieniu pisma do tego żądania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Należy podkreślić, że wstrzymaniu wykonania podlegają tylko takie akty (w tym decyzje), które mogą być wykonane i wymagają wykonania. Spośród wielu rodzajów aktów administracji publicznej nie wszystkie są takimi, które można wykonać. W szczególności nie wymaga wykonania decyzja odmowna, a także decyzja o umorzeniu postępowania, która stanowi przedmiot skargi wniesionej przez wnioskodawczynię. Decyzja o umorzeniu postępowania nie wymaga żadnego zachowania się podmiotu zobowiązanego, ani nawet zaniechania określonego działania, brak jest bowiem w takiej decyzji przedmiotu wykonania – w postaci praw i obowiązków – które mogłyby podlegać wykonaniu. Skoro zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania, to wniosek o wstrzymanie wykonania jest bezzasadny i z tych powodów podlega oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.