Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1400/22

Uzasadnienie

W 2013 roku Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą K. w zakresie transportu drogowego towarów, opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych. Uzyskała też przychody z emerytury.

W złożonym zeznaniu PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy 2013 wykazała z tego tytułu m.in. przychody z emerytury w kwocie 9.978,00 zł, przychód z działalności gospodarczej w kwocie 382.000,00 zł, koszty uzyskania przychodu z działalności gospodarczej w kwocie 370.316,27 zł, podstawę obliczenia podatku w kwocie 21.662,00 zł, obliczony podatek w kwocie 3.343,14 zł, składki na ubezpieczenia zdrowotne w kwocie 3.252,52 zł, podatek należny w kwocie 91,00 zł (t. II, k: 236).

Prawidłowość rozliczenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. była przedmiotem kontroli podatkowej przeprowadzonej z upoważnienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Kraków, zakończonej protokołem kontroli doręczonym 15.06.2015 r., a następnie postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Kraków z 17.09.2015 r., doręczonym 5.10.2015 r.

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Kraków w wyniku postępowania podatkowego wydał decyzję z 5.12.2018 r. nr 1228- SPV-2.4102.66.2017 określając skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013 w kwocie 155.047,00 zł.

W wyniku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie decyzją z 12.04.2019 r. nr 1201-IOD-2.4102.3.2019.11 utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji, w wyniku analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przepływów środków na rachunku bankowym skarżącej, zeznań i wyjaśnień skarżącej oraz zeznań świadków, dokumentów otrzymanych od P. S.A., weryfikacji księgi przychodów i rozchodów, stwierdzono nieprawidłowości w zakresie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych i należnego podatku, wykazanych przez skarżącą w złożonym zeznaniu PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2013 rok. W zakresie przychodów stwierdzono, że skarżąca nie wykazała wszystkich przychodów uzyskanych z działalności gospodarczej. Na rachunek bankowy skarżącej, posiadany z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą K., wpływały środki pieniężne od P. S.A. Płatności P. S.A. wynikały z faktur wystawionych na rzecz tej spółki przez firmę F., za usługi transportowe. W fakturach tych wskazywany był rachunek bankowy skarżącej, posiadany z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Z wpłat otrzymanych w łącznej kwocie 1.375.989,87 zł. skarżąca jedynie część, w kwocie 358.196,91 zł, przekazała na rachunek bankowy kontrahenta - F. - za wykonane przez niego usługi transportowe. Pozostałą kwotę pozostawiła do swojej dyspozycji. R. Ż. był głównym wykonawcą usług transportowych dla P. S.A., jednakże wykonanie tych usług w dużej części zlecił firmie skarżącej K. Wskazuje na to fakt, że z całej wartości usług wykonanych dla spółki P. S.A. w 2013 r. w łącznej kwocie brutto 1.375.989,87 zł, tylko kwotę 358.196,91 zł (stanowiącą wartość faktur od [...] do Nr [...]) skarżąca przelała z rachunku bankowego swojej firmy na rachunek bankowy R. Ż., który środki pieniężne przyjął i nie kwestionował ich wysokości. R. Ż. nie potrafił wskazać, które usługi przewozowe na rzecz P. S.A. zostały wykonane przez niego, a które zlecił firmie skarżącej.

Natomiast skarżąca w związku z działalnością gospodarczą wykazywała wysokie wydatki na nabycie paliwa i współpracowała z kilkunastoma kierowcami. W związku z powyższym stwierdzono, że środki pieniężne w łącznej kwocie 827.473,95 zł, odpowiadającej różnicy pomiędzy kwotą 1.375.989,87 zł, która wpłynęła w 2013 r. na rachunek bankowy skarżącej od P. S.A. i przelaną na konto F. kwotą 358.196,91 zł, po pomniejszeniu o należny podatek od towarów i usług według stawki 23%, stanowiły przychód skarżącej z działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 200 w brzmieniu obowiązującym w 2013 r.; zwanej dalej ustawą o PIT), podczas gdy w zeznaniu PIT-36 skarżąca wykazała przychód w kwocie 382.000,00 zł.

Decyzję organu odwoławczego skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 31.07.2020 r., sygn. akt I SA/Kr 722/19, prawomocnym od 1.09.2020 r., oddalił skargę.

Pismem z 19.11.2020 r. skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją ostateczną. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazano przesłankę wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Do wniosku dołączono załączniki w postaci:

1. 1. zeznania podatkowego R. Ż. (PIT-36) za 2013 r. wraz z UPO,
2. 2. faktur VAT, faktur korygujących VAT za 2013 rok wystawionych przez F. na rzecz P. S.A. w K. Oddział H. w O.,
3. 3. wydruku komputerowego księgi przychodów i rozchodów F. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że organy podatkowe nie przyjęły, jako prawdziwych wyjaśnień, że środki finansowe zgromadzone na rachunku bankowym firmy K. są faktycznie przychodem R. Ż. prowadzącego F., co zostało potwierdzone przez firmę P. S.A., która dokonywała przelewów na rachunek bankowy firmy K. Ponadto organy podatkowe uznały, że należy się zapłata podatku od środków pieniężnych, od których wcześniej już zapłacono w całości podatki przez inny podmiot gospodarczy. Zdaniem skarżącej wydanie 31.07.2020 r. wyroku w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie zmienia zasadności wniosku, gdyż załączona do wniosku dokumentacja nie była dostępna stronie na ówczesnym etapie sprawy.

Wydaną w wyniku wznowionego postępowania decyzją z 31.05.2022 r., nr 1201-IOP1-2.601.13.2020.21, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 1, art. 244 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z 12.04.2019 r. nr 1201-IOD-2.4102.3.2019.11. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją tegoż organu z 18 października 2022 r., nr 1201-IOP1-1.601.2.8.2022.15.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że załączonych do wniosku o wznowienie postępowania podatkowego dokumentów nie można uznać za dowody, które zostały po raz pierwszy zgłoszone albo dowody nieznane organom podatkowymi. Z akt sprawy i treści decyzji ostatecznej wynika bowiem, że dowody te i wynikające z nich okoliczności były już znane organom podatkowym, a także były przedmiotem analizy w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez organ podatkowy I i II instancji. Załączone dowody nie stanowią zatem nowej okoliczności, ani nowego dowodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, których wyjście na jaw uzasadniałoby zmianę wydanej w tej sprawie decyzji ostatecznej, w wyniku postępowania wznowieniowego.

Podkreślono w uzasadnieniu w szczególności, iż w odpowiedzi na pismo Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Kraków z 12.03.2015 r., skierowane do P. S.A. 13.03.2015 r, C. Sp. z o.o. przesłało skany wystawionych przez P. S.A. faktur VAT o numerach od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...] oraz faktur korygujących o numerach [...] do [...], od [...] do [...], [...].

Ponadto do odwołania z 31.12.2018 r. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Kraków z 5.12.2018 r. Nr 1228-SPV-2.4102.66.2017 skarżąca załączyła kopie faktur o numerach od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], [...], od [...] do [...] (t. VIII, k: 1059-1147).

Znane też były organowi odwoławczemu w dniu wydania decyzji ostatecznej wynikające z tych faktur okoliczności faktyczne. Wykonywanie przez F. usług na rzecz P. S.A., dokonywanie przez P. S.A. płatności za wykonane usługi na rachunek K. (zestawionych w decyzji organu podatkowego I instancji, wykonywanie przez firmę skarżącej, jako podwykonawcę F., usług transportowych na rzecz P. S.A. oraz rozliczenie przez skarżącą kwot otrzymanych od P. S.A., poprzez rozliczenie swoich usług oraz zwrot pozostałej kwoty firmie F., oraz to, w jakiej części środki finansowe otrzymane od P. S.A były przychodem firmy skarżącej, było przedmiotem postępowania wyjaśniającego w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego oraz podlegało ocenie i analizie w uzasadnieniu decyzji ostatecznej w kontekście całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym ww. wyjaśnień P. S.A. oraz zeznań R. Ż. złożonych w charakterze świadka.

Nie można też uznać za nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznane organowi podatkowemu, a istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, czy też za dowody ujawniające nowe istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, nieznane organowi podatkowemu, który wydał decyzję ostateczną, załączonych do wniosku o wznowienie postępowania wydruku komputerowego księgi przychodów i rozchodów F. oraz zeznania podatkowego R. Ż. (PIT-36) za 2013 r. wraz z UPO.

Nawet w samym odwołaniu od decyzji podatkowej I instancji z 31.12.2018 r. tj. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Kraków z 5.12.2018 r. skarżąca argumentowała m.in., że błędem jest traktowanie wpływu środków od P. S.A. na jej konto, jako jej dochodu, ponieważ F. faktury wykazane w materiale dowodowym, a także na str. 6 i 7 decyzji (z 5.12.2018 r.) na łączną kwotę 1.375.989,87 zł zaksięgował jako swój dochód, zatem ponowne opodatkowanie tych kwot u skarżącej jest sprzeczne z prawem. Do odwołania skarżąca nie załączyła wskazanej jako załącznik nr 2 księgi przychodów i rozchodów firmy F. Księgi tej nie przedłożyła także na wezwanie organu odwoławczego z 5.03.2019 r., do uzupełnienia wniesionego odwołania.

Natomiast 21.03.2019 r. przesłała dokument w postaci wydruku z komputera F., NIP [...], zatytułowany "Dokumenty obrotu z wybranym kontrahentem za okres od 1.01.2013 r. do 31.12.2013 r. Kontrahent P. S.A., [...] O. [...]". Wydruk został oznaczony jako Program Fakt Strona 1/3, Użytkownik: B. [...]. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji załączony do wniosku o wznowienie postępowania wydruk księgi przychodów i rozchodów F. za okres styczeń - grudzień 2013 r. (wskazany wcześniej jako dowód w odwołaniu od decyzji organu podatkowego I instancji z 5.12.2018 r.), potwierdza okoliczność wynikającą z przedłożonego przez skarżącą w postępowaniu odwoławczym wydruku zestawienia obrotów F. z kontrahentem P. S.A. za okres od 1.01.2013 r. do 31.12.2013 r., że faktury VAT wystawione przez F. na rzecz P. S.A. za usługi transportowe (w tym ww. faktury przesłane przez C. Sp. z o.o., następnie załączone do odwołania i kolejno do wniosku o wznowienie postępowania) zostały przez firmę R. Ż. wprowadzone do ksiąg.

Okoliczność ta, podnoszona przez skarżąca w trakcie postępowania podatkowego, w tym w zastrzeżeniach z 25.06.2015 r. do protokołu kontroli nr [...]., nie była jednak przez organy podatkowe kwestionowana.

Nie była też przez organy podatkowe kwestionowana podnoszona w trakcie postępowania podatkowego okoliczność, że R. Ż. uwzględnił kwoty wynikające z faktur wystawionych przez jego firmę na rzecz P. S.A. w swoich rozliczeniach podatkowych, w tym w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r., co znajduje potwierdzenie w załączonej do wniosku o wznowienie postępowania podatkowego kserokopii zeznania podatkowego R. Ż. (PIT-36) za 2013 r. oraz danych wynikających z wydruku księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez niego działalności za rok 2013.

Okoliczności, że R.Ż. faktury wykazane w materiale dowodowym (także na str. 6 i 7 decyzji ostatecznej z 5.12.2018 r.) na łączną kwotę 1.375.989,87 zł zaksięgował jako swój dochód i uwzględnił w swoich rozliczeniach podatkowych nie można też uznać za istotną dla rozstrzygnięcia sprawy. To, że zleceniodawca skarżącej zaewidencjonował wystawione przez siebie faktury VAT w księgach podatkowych oraz uwzględnił kwotę wynikającego z nich przychodu w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2013, nie zwalniało bowiem skarżącej z rozpoznania jako przychodu podlegającego opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o PIT, w prawidłowej wysokości, tej części otrzymanych od P. S.A. środków, która faktycznie stanowiła należność skarżącej, jako podwykonawcy, za wykonane na rzecz tej spółki usługi transportowe.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D. G. zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji brak uznania, że podawane we wniosku o wznowienie dokumenty i okoliczności były przedmiotem badania organu.

W uzasadnieniu podkreślono, iż wskazane we wniosku o wznowienie dowody nie stanowiły przedmiotu analizy w prowadzonym przez organy podatkowe postępowaniu podatkowym zarówno w I i II instancji. Zarówno organ I jak i II instancji błędnie przyjął, iż zdeponowane na rachunku bankowym środki pieniężne stanowią podstawę do przypisania przychodu odwołującej. Przedmiotowe środki należały do firmy F., co zostało potwierdzone przez jego zleceniodawcę Spółkę P. Wskazywany sposób rozliczenia znalazł swój wyraz w umowie o współpracy pomiędzy skarżącą a R. Ż., jak również wyjaśnieniach złożonych przez skarżącą. Organ podatkowy nie przeprowadził postępowania kontrolnego, co winien był uczynić, ponieważ to na organie ciąży obowiązek poszukiwania dowodów, które mogłyby pozwolić na należyte wyjaśnienie okoliczności sprawy i podjąć właściwe rozstrzygnięcie. Organ podatkowy zaś ograniczył się do automatycznego przypisania przychodu skarżącej.

Istotne znaczenie ma okoliczność, iż R. Ż. odprowadził należne obciążenia podatkowe od kwot, które znalazły się na rachunku skarżącej. Organ pominął okoliczność, iż do faktur odniesienie mają konkretne numery zleceń.

Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i o zasadzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej, jako "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Skarga nie jest uzasadniona.

Wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej.

Powyższe rozgraniczenie zakresów obu rodzajów postępowań, a mianowicie postępowania zwykłego, w ramach którego wydana została decyzja ostateczna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 12 kwietnia 2019 r., nr 1201-IOD-2.4102.3.2019.11, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Kraków z 5 grudnia 2018 r., nr 1228-SPV-2.4102.66.2017 w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. od postępowania nadzwyczajnego, zakończonego zaskarżoną do sądu decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 18 października 2022 r., nr 1201-IOP1-1.601.2.8.2022.15 o odmowie uchylenia - w wyniku wznowienia postępowania – objętej wnioskiem strony decyzji ostatecznej, ma istotne znaczenie dla prawidłowej oceny zasadności zarzutów skargi. Instytucja wznowienia postępowania podatkowego nie może być bowiem wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej.

Pewne kategorie ewentualnych wad postępowania zwykłego zakończonego decyzją mogą być zwalczane przez podatnika wyłącznie w ramach przysługujących mu w tej kategorii postępowań środkami zaskarżenia, poprzez złożenie odwołania od decyzji organu I instancji, a następnie poprzez wywiedzenie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organu odwoławczego. W tym też postępowaniu strona nie doznaje żadnych ograniczeń w zakresie formułowania zarzutów, które mogą dotyczyć zarówno naruszeń prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Odmiennie natomiast kształtuje się sytuacja strony w postępowaniach nadzwyczajnych, gdyż są one z woli ustawodawcy ograniczone do oceny zaistnienia w sprawie określonych przesłanek ustawowych bądź ich braku. Dlatego też nie wszystkie wady postępowania zakończonego decyzją objętą następnie postępowaniem wznowieniowym, mogą stanowić podstawę do jej uchylenia na podstawie art. 240 § 1 o.p.

W realiach kontrolowanej sprawy przyjąć należy, że dokonana przez organy podatkowe ocena braku zaistnienia w sprawie wskazywanej przez skarżącą przesłanki wznowieniowej wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej była prawidłowa. Z treści tego przepisu wynika, że konieczne jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję.

W postępowaniu wznowieniowym podatnik może się powoływać wyłącznie na okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadał wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, co oznacza, iż nie mógł żądać ich uwzględnienia w jego toku. Strona może się powoływać w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego toku. W związku z czym wyklucza to możliwość powoływania się przez stronę na okoliczności i dowody, o których istnieniu wiedziała, ale ich nie powoływała/przedstawiała, z uwagi na brak ich "nowości", tj. nie może stanowić to przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 marca 2022 r. I SA/Gl 790/21).

W realiach kontrolowanej sprawy przyjąć należy, że dokonana przez organy podatkowe ocena braku zaistnienia w sprawie wskazywanej przez skarżącą przesłanki wznowieniowej wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej była prawidłowa. Sąd podziela eksponowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko, że załączonych do wniosku o wznowienie postępowania podatkowego dokumentów nie można uznać za dowody, które zostały po raz pierwszy zgłoszone albo dowody nieznane organom podatkowymi. Podziela także ocenę, iż z akt sprawy wynika, że dowody te i wynikające z nich okoliczności były już znane organom podatkowym, a także były przedmiotem analizy w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez organ podatkowy I i II instancji. Załączone dowody nie stanowią zatem nowej okoliczności, ani nowego dowodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, których wyjście na jaw uzasadniałoby zmianę wydanej w tej sprawie decyzji ostatecznej, w wyniku postępowania wznowieniowego.

Trafnie wskazuja organy, iż w odpowiedzi na pismo Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Kraków z 12.03.2015 r., skierowane do P. S.A. 13.03.2015 r, C. Sp. z o.o. przesłało skany wystawionych przez P. S.A. faktur VAT o numerach od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...] oraz faktur korygujących o numerach [...] do [...], od [...] do [...], [...].Także do odwołania z 31.12.2018 r. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Kraków z 5.12.2018 r. Nr 1228-SPV-2.4102.66.2017 skarżąca załączyła kopie faktur o numerach od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], [...], od [...] do [...] (t. VIII, k: 1059-1147).

Nie sposób tez kontestować, aby organowi odwoławczemu w dniu wydania decyzji ostatecznej nieznane były wynikające z tych faktur okoliczności faktyczne. Wszak wykonywanie przez F. usług na rzecz P. S.A., dokonywanie przez P. S.A. płatności za wykonane usługi na rachunek K. (zestawionych w decyzji organu podatkowego I instancji), wykonywanie przez firmę skarżącej, jako podwykonawcę F., usług transportowych na rzecz P. S.A. oraz rozliczenie przez skarżącą kwot otrzymanych od P. S.A., poprzez rozliczenie swoich usług oraz zwrot pozostałej kwoty firmie F., oraz to, w jakiej części środki finansowe otrzymane od P. S.A były przychodem firmy skarżącej, było przedmiotem postępowania wyjaśniającego w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego oraz podlegało ocenie i analizie w uzasadnieniu decyzji ostatecznej w kontekście całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym ww. wyjaśnień P. S.A. oraz zeznań R. Ż. złożonych w charakterze świadka.

Nie można też uznać za nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznane organowi podatkowemu, a istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, czy też za dowody ujawniające nowe istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, nieznane organowi podatkowemu, który wydał decyzję ostateczną, załączonych do wniosku o wznowienie postępowania wydruku komputerowego księgi przychodów i rozchodów F. oraz zeznania podatkowego R. Ż. (PIT-36) za 2013 r. wraz z UPO.

Organy zauważają, że w samym odwołaniu od decyzji podatkowej organu I instancji skarżąca argumentowała, że błędem jest traktowanie wpływu środków od P. S.A. na jej konto, jako jej dochodu, ponieważ F. faktury wykazane w materiale dowodowym na łączną kwotę 1.375.989,87 zł zaksięgował jako swój dochód, zatem ponowne opodatkowanie tych kwot u skarżącej jest sprzeczne z prawem. Do odwołania skarżąca nie załączyła wskazanej jako załącznik nr 2 księgi przychodów i rozchodów firmy F. Księgi tej nie przedłożyła także na wezwanie organu odwoławczego z 5.03.2019 r., do uzupełnienia wniesionego odwołania.

Natomiast 21.03.2019 r. przesłała dokument w postaci wydruku z komputera F. zatytułowany "Dokumenty obrotu z wybranym kontrahentem za okres od 1.01.2013 r. do 31.12.2013 r. Kontrahent P. S.A., [...] O. [...]". Wydruk został oznaczony jako Program Fakt Strona 1/3, Użytkownik: B. [...]. Należy zgodzić się z organem. że załączony do wniosku o wznowienie postępowania wydruk księgi przychodów i rozchodów F. za okres styczeń - grudzień 2013 r. (wskazany wcześniej jako dowód w odwołaniu od decyzji organu podatkowego I instancji z 5.12.2018 r.), potwierdza okoliczność wynikającą z przedłożonego przez skarżącą w postępowaniu odwoławczym wydruku zestawienia obrotów F. z kontrahentem P. S.A. za okres od 1.01.2013 r. do 31.12.2013 r., że faktury VAT wystawione przez F. na rzecz P. S.A. za usługi transportowe (w tym ww. faktury przesłane przez C. Sp. z o.o., następnie załączone do odwołania i kolejno do wniosku o wznowienie postępowania) zostały przez firmę R. Ż. wprowadzone do ksiąg.

Okoliczność ta, podnoszona przez skarżąca w trakcie postępowania podatkowego, w tym w zastrzeżeniach z 25.06.2015 r. do protokołu kontroli nr [...]., nie była przez organy podatkowe kwestionowana, podobnie jak podnoszona w trakcie postępowania podatkowego okoliczność, że R. Ż. uwzględnił kwoty wynikające z faktur wystawionych przez jego firmę na rzecz P. S.A. w swoich rozliczeniach podatkowych, w tym w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r., co znajduje potwierdzenie w załączonej do wniosku o wznowienie postępowania podatkowego kserokopii zeznania podatkowego R. Ż. (PIT-36) za 2013 r. oraz danych wynikających z wydruku księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez niego działalności za rok 2013.

Uprawniona jest także ocena, że okoliczności, iż R. Ż. faktury wykazane na łączną kwotę 1.375.989,87 zł zaksięgował jako swój dochód i uwzględnił w swoich rozliczeniach podatkowych nie można uznać za istotną dla rozstrzygnięcia sprawy. To, że zleceniodawca skarżącej zaewidencjonował wystawione przez siebie faktury VAT w księgach podatkowych oraz uwzględnił kwotę wynikającego z nich przychodu w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2013, nie zwalniało skarżącej z rozpoznania jako przychodu podlegającego opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w prawidłowej wysokości, tej części otrzymanych od P. S.A. środków, która faktycznie stanowiła należność skarżącej, jako podwykonawcy, za wykonane na rzecz spółki usługi transportowe.

W orzecznictwie podkreśla się, że procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle określonych przepisami sytuacjach. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Postępowanie wznowieniowe nie jest bowiem kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tymże postępowaniu.

Zakres postępowania wznowieniowego jest węższy, aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę, czy przez organ w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu. W piśmiennictwie wskazuje się, że postępowanie wznowieniowe, które nie jest kontynuacją postępowania zwykłego, różni się przede wszystkim zasadami rozpoznawania spraw w trybie nadzwyczajnych (B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2013, s. 952). Postępowania nadzwyczajne nie mogą zastępować kontroli instancyjnej oraz ewentualnego badania legalności merytorycznej decyzji ostatecznej w drodze skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 1557/17).

Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając skargę.