Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 8 lutego 2013r. wystawił na J.G. tytuły wykonawcze o numerach: [...],[...],[...] oraz [...] na zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłacanych wynagrodzeń za sierpień 2007r. oraz okres od października do grudnia 2007r. oraz tytuły wykonawcze o numerach [...],[...],[...],[...] oraz [...] na zaległość w podatku od towarów i usług za lipiec 2007r. oraz okres od września do grudnia 2007r.
Naczelnik Urzędu Skarbowego jako organ egzekucyjny wszczął egzekucję do zobowiązanego.
Pismem z dnia 15 marca 2013r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego J.G. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz zwrócił się z wnioskiem o uchylenie tytułów wykonawczych i zajęcia prawa majątkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług, gdyż miał nigdy nie otrzymać decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości "G" sp. z o.o.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w postanowieniu z dnia 22 kwietnia 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 34 w zw. z art. 33 i art. 17 § l ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 1015, powoływanej dalej jako "u.p.e.a.") w związku z art. 216-218 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) uznał zasadność zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 8 lutego 2013r. o numerach: [...],[...],[...] oraz [...], bowiem wierzyciel uznał, iż nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 108 § 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.), tj. przed wszczęciem postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości płatnika nie wydał stosownej decyzji w sprawie wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłacanych wynagrodzeń za wskazany wyżej okres.
W konsekwencji tego organ ten wycofał owe tytuły wykonawcze. Natomiast zarzuty dotyczące egzekucji zobowiązania z tytułu w podatku od towarów i usług za lipiec 2007r. oraz okres od września do grudnia 2007r. objęte pozostałymi tytułami wykonawczymi uznał za bezzasadne.
Na powyższe rozstrzygnięcie strona złożyła zażalenie zarzucając, iż postanowienie zostało wydane bez właściwej oceny stanu sprawy zarówno w zakresie miejsca zamieszkania składającego zażalenie jak również oceny sprawy z okresu pełnienia funkcji członka zarządu w okresie od lipca do października 2007 r. przez składającego zażalenie.
Postanowieniem z dnia 5 lipca 2013r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik J.G. zarzucił organowi naruszenie przepisu art. 33 pkt 1 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego względem decyzji podatkowej, która nie została w prawidłowy sposób wprowadzona do obrotu prawnego, gdyż nie doręczono jej prawidłowo stronie postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.
W trakcie rozprawy w dniu 24 października 2013r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę, przedkładając postanowienia z 7 i 9 października 2013r., mocą których organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach [...],[...],[...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Sądu oświadczenie pełnomocnika skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi w świetle zgromadzonych akt badanej sprawy nie nasuwa - z tego punktu widzenia - żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z czym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu w kwocie 100,00 zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.