Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2009 r. Nr [...] na podstawie art.123 i 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000r., nr 98, poz.1071 z późn. zm.) art.17, art.18, art.59 §1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2005r. nr 229, poz.1954 z późn. zm.) Naczelnik Urzędu Skarbowego, po ponownym rozpatrzeniu wniosku G. G. z dnia 22 września 2008r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzycieli: Zakład Ubezpieczeń Społecznych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...] oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego o numerach: [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...].
W jego uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał, że przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 59 §1 i 2 określają przypadki, w których może nastąpić umorzenie postępowania egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie żadna z przesłanek określonych we wskazanym przepisie nie zachodzi, co musiało skutkować odmową umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ stwierdził że, zaległości objęte tytułami wykonawczymi o numerach [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...].nie uległy przedawnieniu, bowiem zastosowano skuteczny środek egzekucyjny, a to w dniu 14 października 2004 r. zajęcie wierzytelności ze sprzedaży nieruchomości u Komornika Sądowego, o czym zobowiązana została poinformowana w dniu 2 listopada 2004 r., a ponadto w dniu 6 sierpnia 2007 r. dokonano skutecznego zajęcia świadczeń z ubezpieczenia społecznego na tytuły o numerach [...], [...], [...], [...], [...].
W tej sytuacji termin wymagalności zaległości objętych tytułami wykonawczymi [...] i [...], wydłużył się do dnia 14 października 2009 r. natomiast na pozostałe zaległości objęte tytułami wykonawczymi [...], [...], [...], [...], termin ten wydłużył się do dnia 6 sierpnia 2013 r. Także zaległości wierzyciela ZUS objęte tytułami wykonawczymi [...], [...], [...], [...], [...], nie uległy przedawnieniu, o czym wierzyciel ten poinformował organ egzekucyjny pismem z dnia 4 grudnia 2008 r. nr [...]. Organ stwierdził nadto, iż obecnie prowadzi egzekucję z zajętego świadczenia z ubezpieczenia społecznego, a w związku z realizacją zajęcia egzekucyjnego postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych ZUS o numerach [...] oraz [...] zostało zakończone przez zapłatę w dniu 22 kwietnia 2009 r.
Na powyższe postanowienie G. G.; pismem z dnia 5 maja 2009 r. złożyła zażalenie wnosząc nadal o umorzenie postępowania egzekucyjnego uzasadniając, iż zaległości objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi wygasły.
Postanowieniem z dnia 13 lipca 2009 r. Nr [...]na podstawie art. 23 § l i § 4 pkt 1, art. 17 §1 i art. 18 w zw. z art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art.144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W jego uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, identycznie jak organ I instancji, że przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego są enumeratywnie określone w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, żadna z nich w nin. sprawie nie zachodzi, a to musiało skutkować odmową umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w zażaleniu organ odwoławczy wskazał, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, niemniej jest on obowiązany do chociażby sprawdzenia, czy obowiązek ten nie wygasł, gdyby zaś organ tego nie uczynił to przedwczesne byłoby wydanie postanowienia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Tymczasem w sprawie nin. organ pierwszej instancji rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę zgodnie ze wskazaniem organu nadzoru zwrócił się do wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego o szczegółowe stanowisko w przedmiocie przedawnienia i wierzyciel ten jednoznacznie stwierdził, iż zaległości podatkowe objęte tytułami wykonawczymi o numerach: [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...].nie uległy przedawnieniu, gdyż skutecznie dokonano zajęcia wierzytelności ze sprzedaży nieruchomości u Komornika Sądowego nr [...] z dnia 5 października 2004r., o czym zobowiązana w dniu 2 listopada 2004 r. została skutecznie poinformowana, a ponadto w dniu 6 sierpnia 2007r. dokonano skutecznego zajęcia świadczenia w ZUS, którym objęto tytuły wykonawcze od nr [...] do nr [...] i w związku z tym termin wymagalności zaległości objętych tymi tytułami wykonawczymi obejmującymi zaległości podatkowe zobowiązanej w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-5 za 2001 r. wydłużył się do dnia 14 października 2009 r. Jak wskazał dalej organ odwoławczy, w przypadku zaległości podatkowych w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za okres 2000 r. objętych tytułami wykonawczymi od nr [...] do nr [...] termin przedawnienia wydłużył się do dnia 6 sierpnia 2013r.
Organ odwoławczy stwierdził również, że zaległości wierzyciela ZUS objęte tytułami wykonawczymi o numerach: [...], [...], [...], [...], [...] są wymagalne, co wynika z pisma wierzyciela z dnia 4 grudnia 2008 r. nr [...].
Odnosząc się do pozostałych zarzutów zażalenia organ odwoławczy wskazał, że potwierdzenie odbioru zajęcia nr [...] jest dołączone do akt z potwierdzeniem odbioru w dniu 2 listopada 2004 r. przez Z. G. (co potwierdzają akta przedmiotowej sprawy)n oraz, że akta postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec męża zobowiązanej Z. G. nigdy nie były udostępniane żalącej się G. G. W skardze od powyższego postanowienia wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie G. G. domagała się jego uchylenia w części dotyczącej zobowiązań podatkowych, a wraz z nimi odsetek, jako naruszających prawo. Skarżąca zarzuciła, że czynności wierzyciela tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego podejmowane były opieszale, bądź stosowne czynności nie zostały podjęte w ogóle, co doprowadziło do przedawnienia wierzytelności. Powoływanie się na okoliczność, że nastąpiła przerwa biegu przedawnienia, zd. skarżącej, jest rozpaczliwą próbą naprawy szeregu zaniechań wierzyciela.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i przytoczył ponownie argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do treści art. 151 cyt. ustawy w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.
Skarga jest bezzasadna.
Stosownie do treści art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2005 r. Dz.U. Nr 229 poz.1954 z późn. zm.) postępowanie egzekucyjne umarza się:
- 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;
- 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;
- 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;
- 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;
- 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;
- 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;
- 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;
- 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;
- 9) na żądanie wierzyciela;
- 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.
Stosownie zaś do treści § 2 tego przepisu postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Analiza treści cyt. przepisów jednoznacznie wskazuje, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wyłącznie w przypadku enumeratywnie wyliczonych przesłanek w § 1 art. 59, a może nastąpić wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Odnosząc przytoczone zasady do okoliczności faktycznych nin. sprawy Sąd uznał, że organy obu instancji zasadnie przyjęły, iż żadna z przesłanek wskazanych w cyt. przepisach nie zachodzi. To zaś musiało skutkować odmową umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących przedawnienia egzekwowanych zobowiązań należy wskazać, że stosownie do treści art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005 r. Dz.U.. Nr 8 poz.60 ze zm.) bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, a po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.
W nin. sprawie zaległości objęte tytułami wykonawczymi o numerach [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...].nie uległy przedawnieniu, bowiem bieg terminu przedawnienia został przerwany, a następnie rozpoczął bieg na nowo wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności ze sprzedaży nieruchomości u Komornika Sądowego z dnia 4 października 2005 r., o czym zobowiązana została poinformowana w dniu 2 listopada 2004 r. (vide k. 17 akt adm.), a ponadto w dniu 6 sierpnia 2007 r. dokonano skutecznego zajęcia świadczeń z ubezpieczenia społecznego na tytuły o numerach [...], [...], [...], [...], [...], o czym zobowiązana została powiadomiona w dniu 28 sierpnia 2007 r. (vide k.19 akt adm.) W tej sytuacji organy słusznie uznały, iż termin wymagalności zaległości objętych tytułami wykonawczymi [...] i [...] wydłużył się do dnia 14 października 2009 r. natomiast na pozostałe zaległości objęte tytułami wykonawczymi [...], [...], [...], [...],.termin ten wydłużył się do dnia 6 sierpnia 2013 r. Prawidłowo także uznano, na podstawie informacji uzyskanych od wierzyciela ZUS, iż zaległości objęte tytułami wykonawczymi [...], [...], [...], [...], [...], nie uległy przedawnieniu, wierzyciel ten prowadzi egzekucję z zajętego świadczenia z ubezpieczenia społecznego, a w związku z realizacją zajęcia egzekucyjnego postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] oraz [...] zostało zakończone przez zapłatę w dniu 22 kwietnia 2009 r.
Stanowisko skarżącej odnoszące się do tego, że skoro Naczelnik Urzędu Skarbowego po odbyciu sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji nie uczestniczył w podziale sumy uzyskanej z tej sprzedaży to nie nastąpiła przerwa biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych nie jest słuszne. Cyt. bowiem wyżej przepis jednoznacznie wskazuje, że przerwa biegu terminu przedawnienia zobowiązania następuje wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, a w nin. sprawie takim środkiem było zajęcie nieruchomości i o zastosowaniu tego środka skarżąca została zawiadomiona w dniu 2 listopada 2004 r. Tym samym słusznie organy uznały, że doszło do przerwy biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych i zachodzi brak podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 §1 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r., bowiem będące przedmiotem egzekucji zobowiązania podatkowe nie wygasły wskutek przedawnienia.
Mając na uwadze przytoczone wyżej okoliczności Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.