Uzasadnienie
We wniosku z dnia 16 lipca 2010 roku strona skarżąca domagała się wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 czerwca 2010 roku Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 23 lutego 2010 roku Nr [...] dotyczącej określenia kwoty różnicy podatku od towarów i usług za luty 2005 roku do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 735 zł. W swojej argumentacji strona podała, że realizacja zaskarżonej decyzji mogłaby wyrządzić jej znaczną szkodę poprzez dokonanie obciążeń podatkowych, które jak wynika z zarzutów złożonej skargi ustalone zostały nieprawidłowo.
Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zważyć bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.) – zwanej dalej ppsa - Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym w świetle jednolitej linii orzecznictwa to wnioskodawca winien wykazać, iż zachodzi jedna z wyżej wymienionych okoliczności. Nie wystarczą jednak w tym względzie same twierdzenia skarżącego, nie poparte żadnymi dokumentami źródłowymi zwłaszcza, dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide uzasadnienie postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2004 roku, GZ 120/04,).
W niniejszej sprawie natomiast strona skarżąca stwierdziła jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej znaczną szkodę. Zdaniem Sądu, zawarcie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jedynie oświadczenia o możliwości wystąpienia znacznej szkody, bez jej jakiejkolwiek konkretyzacji oraz uprawdopodobnienia, nie wypełnia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa.
Tym samym skoro żaden z warunków z art. 61 § 3 ppsa nie został należycie przedstawiony, Sąd winien był odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie miał bowiem możliwości należytej weryfikacji twierdzeń strony skarżącej, a to na niej ciążył obowiązek wykazania okoliczności, o których mowa w powołanym przepisie.
Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji.