Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] marca 2009r. skarżąca sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 września 2008 r. nr [...] wskazując na trudne warunki materialne.
Skarżąca wyjaśniła, że posiada na utrzymaniu rodziców, którzy otrzymują świadczenia emerytalne w najniższej wysokości. Uzyskiwane przez nią przychody z działalności gospodarczej w warunkach istniejącego kryzysu gospodarczego nie zawsze pokrywają ponoszone koszty. Nadto w uzupełnieniu tych argumentów w piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. skarżąca nadmieniła, że sam fakt zabezpieczenia zobowiązania podatkowego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego daje gwarancję wykonania zobowiązania podatkowego. Wnioskodawczyni podniosła też, że w wyniku prowadzonego przez organ podatkowy postępowania kontrolnego doprowadzono do upadku prowadzonej przez nią firmy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") – po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.
Z powołanego wyżej przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi, co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepublikowanym) stwierdzając, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA z dnia 8 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06 – niepublikowane).
Nadto jak wynika z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 166 -168).
Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy.
Jak z powyższego wynik, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadniać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Odnosząc powyższe rozważania do realiów rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że ogólne stwierdzenie o "trudnych warunkach materialnych", "uzyskiwane przychody z działalności gospodarczej w warunkach istniejącego kryzysu – nie zawsze pokrywają ponoszone koszty" na które powołuje się skarżąca nie daje się zmieścić w ścisłej formule, jaką posługuje się ustawodawca w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Tego typu ogólne kategorie znaczeniowe nie stanowią wystarczającej przesłanki umożliwiającej sądowi wstrzymanie wykonania decyzji.
Przesłankami takimi mogłyby być natomiast konkretne okoliczności składające się na sytuację osobistą skarżącej bądź sytuację finansową jej firmy. Poza lakonicznym stwierdzeniem o konieczności łożenia na utrzymanie rodziców (dysponujących stałymi dochodami z tytułu emerytur), które nie zostało zresztą opisane chociażby konkretnymi kwotami, skarżąca nie przywołuje żadnych innych, prawnie istotnych okoliczności.
Niewątpliwie bowiem określona w zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania podatkowego stanowi znaczne obciążenia dla przeciętnego obywatela. Nie zwalnia to jednak skarżącej z obowiązku przybliżenia sądowi swej sytuacji osobistej i majątkowej oraz odniesienia jej do zapisów ustawowych w celu należytego wykazania zaistnienia przesłanek ustawowych zastosowania ochrony tymczasowej. Przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku nie można zresztą nie oprzeć się wrażeniu, że skarżąca częściowo w sposób niewłaściwy pojmuje przesłanki przewidziane w powołanym przepisie, a to próbując wykazać, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia uszczerbku w interesie fiskalnym Państwa. W tym bowiem kierunku skierowane zostało uzasadnienie pisma uzupełniającego wniosek z dnia [...] kwietnia 2009 r., gdy tymczasem skarżąca powinna podjąć próbę wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Na koniec przypomnieć jedynie należy, że zgodnie z treścią 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie wykazania przez skarżącą nowych okoliczności.
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji postanowienia.