Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 lipca 2014r. K.D., działając za pośrednictwem pełnomocnika, wniosła do tutejszego Sądu skargę na postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu kwoty podatku od towarów i usług za listopad 2013r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1133/13 oraz z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 257/14 (dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.nsa.gov.pl), zgodnie z którym podatnikowi, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane w czasie kontroli podatkowej na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2011r., nr 177, poz. 1054 ze zm.).
Jest to bowiem indywidualny akt o charakterze zewnętrznym i publicznoprawnym, niebędący decyzją ani postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. oraz dotyczący uprawnienia podatnika do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług w określonym terminie.
W świetle art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Z niedopuszczalnością taką mamy do czynienia w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi.
Zaskarżony w niniejszej sprawie indywidualny akt administracyjny, tj. postanowienie z dnia 15 lipca 2014 r. w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług, spełnia wszystkie kryteria wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem podlega kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarga podlega jednakże odrzuceniu z uwagi na niespełnienie przez skarżącą w wymaganym terminie wymogu formalnego, warunkującego skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to na mocy art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa, o czym skarżąca została pouczona w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.
W rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie z dnia 15 lipca 2014 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 24 lipca 2014 r. Termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął zatem dla skarżącej z dniem 7 sierpnia 2014 r. Z przekazanych przez organ administracji publicznej akt administracyjnych wynika natomiast, iż skarżąca w ogóle nie złożyła do organu administracji publicznej wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia.
Skoro skarżąca nie dochowała wszystkich warunków skutecznego wniesienia skargi, a zatem nie zapoczątkowała postępowania w sprawie, bezprzedmiotowe było natomiast wypowiadanie się w przedmiocie cofnięcia skargi.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.