Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 października 2016r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia. W uzasadnieniu podał, że ukaranie go karą porządkową jest głęboko niesprawiedliwe i niezrozumiałe. Zaznaczył, że z konieczności uiszczenia kary przed rozstrzygnięciem skargi przez Sąd wynika dla niego poczucie napiętnowania, wobec powyższego oczekuje na ocenę swojego postępowania przez Sąd. W przypadku uiszczenia kary przed rozstrzygnięciem skargi, skutek sankcji spowoduje zwiększenie dolegliwości, która wynika dla skarżącego już z toczącego się postępowania kontrolnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Podkreślić należy, że Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to strona skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym powyżej przepisie.
Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanego wniosku, stwierdzić należy, że skarżący w ogóle nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego postanowienia skarżący nie przywołał żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że konieczność uiszczenia nałożonej postanowieniem kary porządkowej, przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, wywołuje u niego poczucie napiętnowania, dodając ponadto, iż w przypadku uiszczenia kary przed rozstrzygnięciem skargi, skutek sankcji spowoduje zwiększenie dolegliwości, która wynika dla niego z już toczącego się postępowania kontrolnego.
Jak wskazuje analiza orzecznictwa sądów administracyjnych, warunkiem uwzględnienia żądania o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powołanie przepisu.
Brak uzasadnienia wniosku (wskazania konkretnych zdarzeń, okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione) w konsekwencji uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.