Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r. WSA w Krakowie oddalił skargi E.D. na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 1 września 2008 r. o nr [...] oraz [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za lata 2006 i 2007.
Odpis w/w wyroku wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej (w tym o obowiązku sporządzenia jej przez pełnomocnika – adwokata lub radcę prawnego) doręczony został skarżącemu w dniu 18 stycznia 2010 r.
W trakcie biegu terminu do złożenia skargi kasacyjnej E.D. skierował do tut. Sądu pismo, wysłane dnia 25 stycznia 2010 r., które zawierało, po wstępnej analizie, elementy zarówno wniosku o sprostowanie, gdyż skarżący powołał się w nim na różnego rodzaju błędy językowe zawarte jego zdaniem w uzasadnieniu wyroku, elementy wniosku o wykładnię uzasadnienia wyroku, jak też i pewne elementy skargi kasacyjnej (zarzuty o charakterze merytorycznym).
W związku z wezwano skarżącego pismem z dnia 22 lutego 2010 r. o sprecyzowanie, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, czy pismo z dnia 25 stycznia 2010 r. należy potraktować jako jeden z w/w wniosków czy też jako skargę kasacyjną, gdyż ani sprostowanie ani wykładnia uzasadnienia wyroku nie mogą polemizować z zarzutami merytorycznymi, które zostały podniesione. Wyjaśniono, iż sprecyzowanie to jest konieczne, aby nadać pismu (wnioskowi, skardze kasacyjnej) dalszy bieg.
Odpowiedź na powyższe wezwanie nie wpłynęła do tut. Sądu. Natomiast w tym samym czasie skarżący E.D. skierował do tut. Sądu pismo, wysłane w dniu 15 lutego 2010 r., w którym zwrócił się z wnioskiem do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem tut. Sądu, o uchylenie wyroku z dnia 7 grudnia 2009 r. zapadłego w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1465/08. W uzasadnieniu pisma podniósł wobec uzasadnienia do w/w wyroku zarzuty podobnej treści jak w piśmie z dnia 25 stycznia b.r., tj. liczne błędy językowe, niewłaściwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, próbę narzucenia pewnych obowiązków bez podania podstawy prawnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga kasacyjna E.D. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna – nie została bowiem sporządzona przez adwokata ani radcę prawnego.
Tut. Sąd, pomimo braku odpowiedzi w kwestii wyjaśnienia charakteru pisma skarżącego z dnia 25 stycznia 2010 r., uznał za stosowne potraktować pismo skarżącego z dnia 15 lutego 2010 r. jako skargę kasacyjną. Pismo to zaadresowano bowiem zostało do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawierało wniosek o uchylenie w całości wyroku tut. Sąd zapadłego w przedmiotowej sprawie, jak również pewne, bliżej niesprecyzowane zarzuty o charakterze merytorycznym.
Podnieść należy, iż skarga kasacyjna powinna przede wszystkim czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 i 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Tak więc w skardze kasacyjnej należy: oznaczyć sąd, do którego jest skierowana, podać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczyć rodzaj pisma, zamieścić osnowę skargi kasacyjnej oraz podpis autora skargi kasacyjnej, wymienić załączniki, a także oznaczyć miejsce zamieszkania stron i ich pełnomocników lub adres do doręczeń. Do skargi kasacyjnej należy ponadto dołączyć: pełnomocnictwo, odpis lub odpisy skargi kasacyjnej oraz odpisy załączników.
Skarga kasacyjna powinna spełniać także wymagania szczególne, tj. powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia oraz oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Są to elementy konstrukcyjne tego środka zaskarżania, braki skargi kasacyjnej w zakresie elementów konstrukcyjnych zaś powodują, iż jest ona dotknięta brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Pismo skarżącego z dnia 15 lutego 2010 r., wniesione z zachowaniem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, choć nie zostało tak zatytułowane, spełnia część z w/w formalnych i materialnych wymogów, jakie skarga kasacyjna winna spełniać. Jednakże w ocenie tut. Sądu nie ma potrzeby ich szczegółowego badania, gdyż pismo skarżącego nie spełnia jednego z podstawowych wymogów w tym zakresie. Zgodnie mianowicie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Przepisy §§ 2 i 3 nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania, gdyż dotyczą osobistego wnoszenia skargi kasacyjnej przez osoby dysponujące szczególnymi kwalifikacjami, jak np. sędziów i prokuratorów, czy profesorów i doktorów habilitowanych nauk prawnych, jak również umożliwiają sporządzenie skargi kasacyjnej np. doradcom podatkowym w sprawach z zakresu zobowiązań podatkowych.
W przedmiotowej sprawie żaden z w/w przypadków nie zachodzi, zatem skarga kasacyjna E.D. powinna była zostać sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata bądź radcę prawnego. O obowiązku tym skarżący został pouczony w piśmie załączonym do przesłanego mu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Został też pouczony o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie. Mimo to wniosku takiego nie złożył, a skargę kasacyjną sporządził osobiście.
Zgodnie z brzmieniem art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Bezspornym jest przy tym, iż niedopuszczalną jest m.in. taka skarga kasacyjna, która nie została sporządzona przez jedną z osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a.. Brak tego rodzaju, wobec prawidłowego pouczenia skarżącego w tym zakresie, nie podlega sanowaniu.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, działając na zasadzie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a.