Uzasadnienie
W skardze opatrzonej datą 22 listopada 2007 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, skarżący W. I., reprezentowany przez pełnomocnika doradcę podatkowego M. D. – M., wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 r., tj. pierwszej instancji utrzymanej następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...]
Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wniosek strony skarżącej dotyczy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, a więc organu pierwszej instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy. Organ odwoławczy nie ogranicza się więc jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1996 r., II SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, nr 1, poz. 35, B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, str. 81, 533, Komentarz do art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U.97.137.926), [w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. III). Naturalną konsekwencją przyjęcia powyższego modelu wynikającego z zasady dwuinstancyjności (art. 127 Ordynacji podatkowej) jest fakt, iż decyzja drugiej instancji zastępuje poprzednią, wchodzi niejako w jej miejsce.
Decyzja pierwszej instancji przestaje więc obowiązywać, upada z chwilą, kiedy zdecydowano się na powtórzenie postępowania w sprawie, które musi zakończyć się nową decyzją (tak: J. Zimmermann, Administracyjny tok instancji, Kraków 1986, str. 66). W związku z powyższym, skoro wniosek strony skarżącej dotyczy decyzji nieostatecznej, a co za tym idzie, nie podlegającej wykonaniu i zastąpionej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej, przeto z tych względów nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy nadto zauważyć, że z brzmienia art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika wprost, że instytucja wstrzymania wykonalności dotyczy aktu lub czynności zaskarżonej do sądu administracyjnego.
Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.