Uzasadnienie
Skarżący T.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Uzasadniając skargę wskazał, że w dniu 18 lipca 2013r. otrzymał pismo Dyrektora Izby Skarbowej, który uznał skargę z 24 czerwca 2013r. złożoną przez skarżącego za bezzasadną. Skarżący podniósł, że Dyrektor mija się z prawdą a także to, że działania Urzędu Skarbowego w O. powodują, że dłużnik nigdy nie zaspokoi wierzyciela. Za ten stan rzeczy odpowiada konkretny pracownik urzędu Skarbowego.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu, skarżący nie wskazał konkretnego przepisu, który miałby zostać naruszony przez organ a jedynie wyraża swoje ogólne niezadowolenie ze sposobu rozpatrzenia jego sprawy. Wskazał także, że organ działając na podstawie art. 227 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 267 dalej-k.p.a.) zakończył postępowanie czynności amaterialno-techniczną polegająca na poinformowaniu skarżącego o sposobie załatwienia skargi zgodnie z art. 238§1 k.p.a. Podniesione zarzuty mają wyłącznie charakter subiektywnych odczuć skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Rozważenia wymagała kwestia czy wniesiona skarga dotyczy spraw należących do właściwości sądu administracyjnego.
W tym zakresie wskazać zaś trzeba na art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270,ze zm. dalej-p.p.s.a.). Stosownie do § 1 tego artykułu, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Nadto, w myśl § 3 cytowanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Wskazane regulacje prawne określają właściwość rzeczową sądów administracyjnych w sprawowaniu kontroli nad działalnością organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje (jak wynika z cyt. normy prawnej) w szczególności orzekanie w sprawach skarg na indywidualne akty administracyjne (takie jak decyzje, postanowienia) oraz akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Skarga skierowana do Sądu, dotyczy więc w istocie działalności organu, a to mogłyby być ewentualnie przedmiotem skargi przewidzianej w art. 227 k.p.a. a nie przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej. Sąd administracyjny nie jest bowiem właściwy w tego rodzaju sprawach.
W tym miejscu należy zauważyć, iż stosownie do treści art. 227 k.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Użyte w cytowanym artykule sformułowanie "w szczególności" oznacza, iż przedmiotem tej skargi mogą być także inne okoliczności w nim nie wymienione, z których wynika niezadowolenie z działania lub zaniechania organu. Tego typu skarga ma charakter powszechny, przysługuje bowiem w każdym czasie wszystkim obywatelom we wszystkich sprawach i w stosunku do wszystkich ogniw aparatu państwowego i społecznego.
Nadto, dodać trzeba, iż do rozpatrywania tego rodzaju skarg właściwe są organy określone w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, w art. 229-230. Do skarg uregulowanych w dziale VIII k.p.a. nie ma natomiast zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej. Skarga przewidziana w ww. przepisach k.p.a. uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Sprawy skargowe rządzą się swoimi regułami. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji, nie zapadają decyzje ani postanowienia oraz inne akty, a ma ono na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności w celu wyeliminowania ustalonych nieprawidłowości. Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego.
Odpowiedź na skargę w rozumieniu działu VIII k.p.a., której udzielił Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie z 7 lipca 2013r. [...] nie jest aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż wniesione skarga nie dotyczy spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Zawiera ona krytykę organu. Niezadowolenie z działania organu nie podlega bowiem żadnej kontroli ze strony sądu administracyjnego.
Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.