Uzasadnienie
W dniu 10 września 2009 r. wydana została decyzja o zabezpieczeniu należności podatkowych przed wydaniem decyzji określających "Z" sp. z o.o. w K. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za okres od maja 2002 r. do grudnia 2002r. Na podstawie tej decyzji wydane zostało zarządzenie zabezpieczenia należności podatkowych za wskazane okresy. Następnie w dniu 5 października 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzje określające zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od maja 2002 r. do grudnia 2002 r. Decyzjom tym Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał w dniu 30 października 2009r. rygor natychmiastowej wykonalności. Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z dnia 26 lutego 2010 r. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 października 2009 r., jak również zostały utrzymane w mocy postanowienia z dnia 30 października 2009 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom z 5 października 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Krakowie wyrokiem z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 518/10 stwierdził nieważność postanowień Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzających je postanowień organu I instancji w przedmiocie nadania decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności, a wyrokiem z dnia 20 lipca 2010r. sygn. akt I SA/Kr 816/10 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzające je postanowienie organu I instancji w sprawie wyrażenia przez wierzyciela stanowiska w zakresie zarzutów zgłoszonych przez "Z" Sp. z o.o. w sprawie postępowania zabezpieczającego.
Od wyroków tych wniesione zostały skargi kasacyjne.
W kolejnej skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik "Z" sp. z o.o. w K. zakwestionował natomiast postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 lipca 2010r. nr [...] mocą którego utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 maja 2010r. nr [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty Spółki na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Organy podatkowe przypomniały, że w dniu 18 listopada 2009r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] obejmujące zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od maja do grudnia 2002r.
Następnie zaś w toku postępowania egzekucyjnego wraz z pismem z dnia 2 grudnia 2009r. przesłano odpisy tytułów wykonawczych wraz z informacją o przekształceniu zajęcia zabezpieczającego z dnia 11 września 2009r. w zajęcie egzekucyjne z dniem wystawienia tytułów wykonawczych, tj. w dacie 18 listopada 2009r. W ocenie pełnomocnika Spółki w toku prowadzonego postępowania nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych wskazanymi tytułami wykonawczymi i z dniem 19 listopada 2009r. nastąpił upływ terminu przedawnienia.
Dodatkowo wskazano, że decyzja nieostateczna nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, tymczasem w warunkach niniejszej sprawy postanowienie w tym przedmiocie jest wadliwe, co stwierdził nieprawomocnie WSA w Krakowie
Na rozprawie w dniu 17 listopada 2010r.pełnomocnicy stron postępowania zgodnie wnieśli o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia spraw o sygn. I SA/Kr 518/10 i I SA/Kr 816/10 z uwagi na fakt, że mają one bezpośredni wpływ na rozstrzygniecie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na zasadzie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron.
W świetle zapatrywań doktryny i orzecznictwa - postanowienie o zawieszeniu postępowania w następstwie wniosku stron sąd wydaje w przypadkach, które uzna za celowe stwierdzając, że czynność stron polegająca na złożeniu stosownego wniosku nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje przedłużenia pozostawania w obrocie prawnym aktu dotkniętego wadą nieważności (z wielu por. por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 191).
Przychylając się do wniosku stron Sąd miał na względzie, iż określone wyżej przesłanki negatywne rozstrzygnięcia nie zachodzą, a wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnego rozstrzygnięcia we wskazanych wyżej sprawach będzie bezpośrednio oddziaływało na wynik niniejszego postępowania.
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 126 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.