Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 czerwca 2013r. nr [...]Samorządowe kolegium Odwoławcze w Krakowie odmówiło skarżącemu B. Ł. przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta. z dnia 27 grudnia 2012 r. Nr [...]
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia decyzja Prezydenta Miasta K. wskazana wyżej została doręczona skarżącemu w sposób przewidziany w art. 150 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z ww. przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 pismo przechowuje się przez okres 14 dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Jeżeli pismo nie zostanie odebrane z urzędu gminy lub z placówki pocztowej, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej, czyli 14 dni, przez który to okres pismo przechowywano w placówce pocztowej (w urzędzie gminy).
W rozpatrywanym przypadku decyzja organu I instancji została wysłana na adres wskazany przez Pana B. Ł. w dniu 21 grudnia 2012r. Skarżący w tym dniu w Urzędzie Miasta Krakowa zapoznał się bowiem z aktami sprawy zebranymi w sprawie odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki Firmy Handlowej A.spółka jawna A. D.Au. Cz.-Pa., B. Ł. z siedzibą w.K. Jak wynika z adnotacji na przesyłce, doręczyciel nie zastał adresata, w związku z powyższym konieczne było awizowanie przesyłki. Doręczyciel dwukrotnie awizował przesyłkę w dniach: 28 grudnia 2012r. oraz 7 stycznia 2013r. W świetle regulacji zawartej w art. 150 Ordynacji podatkowej, przyjąć należy, że przesyłkę doręczono w dniu 11 stycznia 2013r. A zatem ostatnim dniem, w którym dopuszczalne byłoby złożenie odwołania był dzień 25 stycznia 2013r.
W dniu 20 marca 2013 r. (a więc po upływie terminu do wniesienia odwołania) Pan B. Ł. wniósł za pośrednictwem poczty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem. We wniosku wskazał, że o wydaniu decyzji dowiedział się dopiero w dniu 14 marca 2013r., kiedy odebrał ją osobiście. Odwołujący w piśmie zaznaczył, że decyzja ta nie została mu doręczona pod wskazany przez niego adres, bądź nie była prawidłowo awizowana przez listonosza. Jak przyznał skarżący, otrzymał upomnienie wystawione w dniu 15 lutego 2013r., z którego wynikało, iż jest zobowiązany do zapłaty podatku od środków transportowych, lecz z treści upomnienia nie wynikało, iż została wydana jakaś decyzja w tej sprawie. Dopiero w dniu 14 marca 2013r. skarżący mógł się zapoznać z treścią decyzji. Z uwagi na to, że bez Jego winy, a z powodu przyczyn obiektywnych nie był w stanie w przewidzianym ustawowo terminie ustosunkować się do powyższej decyzji, Pan B. Ł. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia od niej odwołania.
Kolegium wskazało, że z art. 162 Ordynacji podatkowej wynika, iż dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: uchybienie terminowi, złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany.
Przesłanka wymieniona w punkcie drugim sprowadza się do złożenia przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, tj. w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Następna przesłanka -uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi - jest bezpośrednio związana ze wskazaniem przyczyny naruszenia terminu. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., III SA 1716/99, niepubl.). Taką przeszkodą może być siła wyższa, np. powódź, odcięcie od świata na skutek ataku ostrej zimy oraz niektóre zdarzenia losowe, np. przerwy w komunikacji, poważny wypadek samochodowy, związany z hospitalizowaniem w ostatnich dniach upływu terminu itp. Jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu.
Warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi, jako konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu, należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania. Artykuł 162 § 1 Ordynacji podatkowej wymaga nie tylko podania przyczyny uchybienia terminowi, ale i wykazania (uprawdopodobnienia), że przyczyna ta pozostawała niezależna od woli i wiedzy podatnika (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2000 r., I SA/Lu 40/99, niepubl.). Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. (Komentarz do art. 162 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.05.8.60), [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007, wyd. II.)
Generalnie, brak winy uchybieniu terminu można przyjąć tylko wówczas gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. A contrario, przywrócenie do może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W rozpatrywanej sprawie, Kolegium nie widziało podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 27 grudnia 2012 r. Nr[...] orzekającej o odpowiedzialności Pani A.Cz.-P., Pana B.Ł. oraz Pana A. D. - wspólników w firmie handlowej A.spółka jawna Al. D., A. Cz.-P., B. Ł. z siedzibą w K.przy ul. S.23, za zaległości podatkowe ww. Spółki, powstałe w podatku od środków transportowych za 2007r.
Przesyłka została wysłana na adres wskazany przez Pana B. Ł.w dniu 21 grudnia 2013 r., a więc nie ma mowy o błędzie w adresie, jak wskazuje Pan B.Ł., a przesyłka była dwukrotnie awizowana. Gdyby nawet przyjąć, że z przyczyn niezależnych od skarżącego, zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki na placówce pocztowej nie trafiły do jego rąk to - zdaniem Kolegium - w niniejszej sprawie, terminu 7 dniowego na złożenie prośby o przywrócenie terminu nie należałoby liczyć od dnia 14 marca 2013r. (a więc od dnia otrzymania kopii decyzji), lecz od dnia otrzymania upomnienia Nr PD.01.5.3160.1.P.9.2013.BG w dniu 7 marca 2013r. W dniu 7 marca 2013r. Pan B. Ł.odebrał bowiem osobiście w Urzędzie Miasta K.ww. upomnienie, z którego wynika, że dotyczy ono zaległości w podatku od środków transportowych będących w posiadaniu Firmy Handlowej A.spółka jawna Al. D., A.Cz.P., B.Ł. z siedzibą w K. za 2007 rok.
Zauważyć należy, że Pan Bo. Ł. odbierał wszelkie pisma organu I instancji przed wydaniem decyzji, w której wskazany był przedmiot postępowania, zaś w dniu 21 grudnia 2013r. zapoznał się z aktami sprawy (organ wyznaczył bowiem na podstawie art. 200 Ordynacji podatkowej po zakończeniu postępowania wyjaśniającego termin do zapoznania się z aktami sprawy). W opinii Kolegium - gdyby nawet przyjąć, że skarżący nie miał "z przyczyn obiektywnych" możliwości odebrania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 27 grudnia 2012 r. Nr to już w dniu 7 marca 2013 r., wiedząc o toczącym się postępowaniu, po zapoznaniu się z materiałem dowodowym w dniu 21 grudnia 2012r., dowiedział się, że postępowanie to zostało zakończone i została wydana decyzja, skoro upomnienie obejmuje należności za 2007r. od pojazdów, objętych postępowaniem i decyzją Prezydenta Miasta K.. A zatem termin do złożenia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należałoby liczyć od tego dnia.
B. Ł. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zarzucając naruszenie:
- - art. 150 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji w trybie art. 148 § 1 lub art. 149 Ordynacji podatkowej;
- - art. 162 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że brak było podstaw do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji.
Skarżący podkreślił, iż nie uchylał sią ani od podejmowania korespondencji, ani nie uchylał się od kontaktów z urzędem podatkowym, co zostało potwierdzone w uzasadnieniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarżący, bowiem w dniu 21 grudnia 2012 (w dniu wysłania do niego decyzji) stawił się w Urzędzie Miasta K., aby zapoznać się z materiałem dowodowym. Przesyłka zawierająca decyzję, nie została skutecznie doręczona skarżącemu, nie z jego winy. Placówka pocztowa nie zawiadomiła skarżącego w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu gdzie ma je odebrać. Awizo przesyłki listowej nie zostało pozostawione pod adresem wskazanym przez skarżącego. Według skarżącego doręczyciel nie wykonuje prawidłowo swoich obowiązków - nie doręcza pod wskazany adres przesyłek adresowanych do skarżącego, ani nie pozostawia zawiadomień. Decyzję Prezydenta Miasta K. skarżący odebrał osobiście w Urzędzie Miasta K. i dopiero wtedy dowiedział się o wydanej decyzji.
Również upomnienie nie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu. Wszystkie pisma adresowane przez Urząd Miasta K. do skarżącego na adres przez niego wskazany, nie były prawidłowo doręczane. Wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z treści upomnienia nie wynika, że upomnienie zostało wydane w związku z prawomocną decyzją i mogło sugerować inny tytuł należności.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu postanowienia podnosi, że nie ma podstaw do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Urzędu Miasta K., gdyż skarżący mógł przezwyciężyć przeszkody w odbiorze decyzji i ją odebrać w terminie. Z tym stanowiskiem skarżący nie może się zgodzić. Skarżący przez cały okres trwania postępowania kontaktował się z prowadzącym postępowanie, składał wyjaśnienia, zapoznawał się z aktami sprawy, pomimo iż ani razu nie otrzymał prawidłowo listu poleconego, w sposób niebudzący wątpliwości. Zatem trudno tu mówić o winie czy niedbalstwie po stronie skarżącego, bowiem skarżący dołożył należytej staranności w dbałości o swoje interesy.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 powołanej ustawy wynika, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K.. Zdaniem skarżącego w sprawie występują przesłanki warunkujące przywrócenie terminu. W ocenie organu skarżący nie spełnił przesłanek wynikających z art. 162 ustawy Ordynacja podatkowa, a przez to wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu skarżącego związanego z brakiem doręczenia decyzji organu pierwszej instancji.
Przepis art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa formułuje precyzyjnie przesłanki, pozwalające na zastosowanie fikcji doręczenia przez awizo. Zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149, poczta przechowuje pismo przez 14 dni w swojej placówce. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 §1a Ordynacji podatkowej).
Z kolei przepis art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że zawiadomienie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenia uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Stan faktyczny niniejszej sprawy wskazuje, że decyzja z dnia 27 grudnia 2012r. została skutecznie doręczona stronie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Organ wykazał, że decyzja została wysłana pod właściwy adres (wskazany przez skarżącego w toku postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności – co nie jest kwestionowane przez skarżącego), a właściwa placówka Poczty Polskiej zawiadomiła skarżącego w sposób prawidłowy o nadejściu pisma i miejscu, gdzie i kiedy może je odebrać. Zgodnie z adnotacjami widniejącymi na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłka była podwójnie awizowana, nie podjęto jej w terminie. Przy czym skarżący wskazując w treści skargi na okoliczność, iż doręczyciel nie wykonuje swoich obowiązków prawidłowo, nie poparł tych tez żadnymi obiektywnymi okolicznościami, chociażby reklamacjami, czy pismami kierowanymi do właściwej placówki pocztowej. Dla Sądu nie jest zrozumiałe, że skoro skarżący wskazuje na nieprawidłowości związane z doręczeniami przez listonosza, podnosi, że te nieprawidłowości nie mają jednorazowego charakteru, nie reklamuje przy tym, nie zgłasza dostrzeżonych nieprawidłowości w właściwej placówce pocztowej.
A zatem, by dać wiarę twierdzeniom skarżącego o braku jakiejkolwiek próby doręczenia przesyłki przez pracownika Poczty Polskiej należałoby przyjąć, że organ pocztowy przez długi okres czasu, celowo i świadomie działał na szkodę skarżącego. To jednak nie zostało przez skarżącego niczym wykazane. Tymczasem w orzecznictwie sądów cywilnych – które znajduje zastosowanie w sprawie z uwagi na podobieństwo regulacji postępowania cywilnego i Ordynacji podatkowej - uznaje się, że dla obalenia skuteczności doręczenia zastępczego nie jest wystarczające samo zaprzeczenie przez adresata, iż nie powziął wiadomości o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 września 1970 roku, sygn. akt I PZ 53/70, OSNCP 6/1971, poz. 100).
Jak wynika z adnotacji na przesyłce, doręczyciel nie zastał adresata, w związku z powyższym konieczne było awizowanie przesyłki. Doręczyciel dwukrotnie awizował przesyłkę w dniach: 28 grudnia 2012r. oraz 7 stycznia 2013r. W świetle regulacji zawartej w art. 150 Ordynacji podatkowej, przyjąć należy, że przesyłkę doręczono w dniu 11 stycznia 2013r. A zatem ostatnim dniem, w którym dopuszczalne byłoby złożenie odwołania był dzień 25 stycznia 2013r.
Tym samym nie może być mowy o naruszeniu przepisów art. 144, art. 145 § 2,art.149 i art.150 Ordynacji podatkowej.
Z powyższych ustaleń wynika, że odwołanie wniesione przez skarżącego dopiero w dniu 20 marca 2013r. nastąpiło z uchybieniem czternastodniowego terminu określonego w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej.
Zgodnie z treścią art. 162 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Dodatkowo podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2).
Jak wynika z treści powyższego przepisu dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie:
- 1) uchybienie terminowi,
- 2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie (7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi),
- 3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz
- 4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany.
Organ podatkowy w sposób uprawniony stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki warunkujące uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu.
Z treści tego przepisu wynika, że główną przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest pogląd, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenia terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. A contrario zatem, przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (por. "Ordynacja podatkowa. Komentarz" Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, komentarz do art. 162). Oznacza to, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie.
Do takich okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się miedzy innymi przerwę w komunikacji, chorobę wymagającą hospitalizacji, czy inną nagłą i obłożną chorobę, która nie pozwoliła na dokonanie czynności procesowej lub posłużenie się osobą trzecią w celu dokonania czynności w zakreślonym terminie.
Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz z odwołaniem, wskazując, że o wydaniu decyzji dowiedział się dopiero w dniu 14 marca 2013r., kiedy odebrał ją osobiście. Skarżący zaznaczył, że decyzja ta nie została mu doręczona pod wskazany przez niego adres, bądź nie była prawidłowo awizowana przez listonosza. Jak przyznał skarżący, otrzymał upomnienie wystawione w dniu 15 lutego 2013r., z którego wynikało, iż jest zobowiązany do zapłaty podatku od środków transportowych, lecz z treści upomnienia nie wynikało, iż została wydana jakaś decyzja w tej sprawie. Dopiero w dniu 14 marca 2013r. skarżący mógł się zapoznać z treścią decyzji. Z uwagi na to, że bez Jego winy, a z powodu przyczyn obiektywnych nie był w stanie w przewidzianym ustawowo terminie ustosunkować się do powyższej decyzji.
W ocenie Sądu organ słusznie uznał, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących, że w okresie, w którym miał uprawnienie do złożenia odwołania nie mógł złożyć odwołania. Nie uprawdopodobnił też, że przy zachowaniu należytej staranności w dbałości o własne interesy nie był w stanie odebrać skierowanej do niego korespondencji zawierającej decyzję. Samo twierdzenie skarżącego nie może niweczyć skutków doręczenia zastępczego, które to zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 162 Ordynacji podatkowej.
Dodatkowo Sąd stwierdza, iż skarżący odebrał w dniu 7 marca 2013r. upomnienie z którego wynika, że dotyczy ono zaległości w podatku od środków transportowych będących w posiadaniu Firmy Handlowej A. spółka jawna A.D.A.C.-P., B. Ł. z siedzibą w K. za 2007 rok. W tym kontekście trafne są uwagi organu odwoławczego, iż skoro skarżący odbierał wszelkie pisma organu I instancji przed wydaniem decyzji, w której wskazany był przedmiot postępowania, zaś w dniu 21 grudnia 2013r. zapoznał się z aktami sprawy, to już w dacie 7 marca 2013r. (odbiór upomnienia), wiedział o wydaniu decyzji lub dochowując wymaganej staranności i aktywności powinien wiedzieć o wydanej decyzji, skoro upomnienie obejmuje należności za 2007r. od pojazdów, objętych postępowaniem i decyzją Prezydenta Miasta K.. A zatem skarżący nie wykazał, iż zachował 7-dniowy termin liczony od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, skoro odebrał upomnienie (przy tym względem skarżącego nie toczyły się inne postępowania przed organem) to 7-dniowy termin należałoby liczyć od tego dnia.
W związku z powyższym Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ podatkowy i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.