Uzasadnienie
M.B. (dalej: skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1492/13 Referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w pełnym zakresie, tj. zwolnił go od kosztów sądowych i ustanowił dla niego adwokata. Zarządzeniem z dnia 2 grudnia 2013 r. dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej wyznaczył dla skarżącego adwokata M.T.
W dniu 29 listopada 2013 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata P.G., złożył skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1492/13. Uzupełniając braki skargi kasacyjnej przedłożył pełnomocnictwo procesowe, którego skarżący udzielił ww. adwokatowi w dniu 25 listopada 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Należy zatem podnieść, że stosownie do art. 246 § 3 p.p.s.a. adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zatem przyznając skarżącemu prawo pomocy postanowieniem z dnia 19 listopada 2013 r. Referendarz sądowy brał pod uwagę fakt, że skarżący nie pozostaje w żadnym stosunku prawnym z innym adwokatem, jak z resztą sam oświadczył w 12. punkcie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (k. 20).
Udzielenie pełnomocnictwa adwokatowi P.G. w dnu 25 listopada 2013 r. oznacza zatem, że przestały istnieć okoliczności, na podstawie których przyznano skarżącemu prawo pomocy w postaci ustanowienia dla niego adwokata. Od tego dnia bowiem skarżącego wiąże stosunek prawny z innym adwokatem, niż wyznaczony dla niego w ramach przyznanego prawa pomocy. To zaś oznacza, że uległy zmianie przyczyny, dla których ustanowiono dla skarżącego prawo pomocy. Okoliczność ta uzasadnia w szczególności cofnięcie ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu (zob. M. Grego-Hoffmann, Rola pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2012, s. 363).
Na marginesie należy zauważyć, że adw. P.G. podpisując skargę kasacyjną i pismo procesowe z dnia 19 grudnia 2013 r. zaznaczył, że działa jako "pełnomocnik z urzędu" skarżącego, gdy tymczasem ze skarżącym wiąże go stosunek pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych, a z akt sprawy nie wynika, by kiedykolwiek był on wyznaczony dla skarżącego jako pełnomocnik z urzędu w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 249 w zw. z art. 246 § 3 i art. 263 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.