Uzasadnienie
Wysłana za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres zamieszkania R.G. decyzja z dnia 9 czerwca 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2008r. była tamże dwukrotnie awizowana w dniach 10 czerwca 2014r. i 18 czerwca 2014r., po czym wręczono ją podatnikowi w dniu 30 czerwca 2014r.
W dniu 31 lipca 2014r. pełnomocnik podatnika nadał na poczcie przesyłkę zawierającą skargę na opisane wyżej rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012r., poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Termin do wniesienia skargi należy uznać za zachowany, gdy w ustawowym terminie strona nadała skargę w polskim urzędzie pocztowym na adres organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie.
Zgodnie z art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity - Dz. U. z 2012r., nr 749 ze zm.) w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zaś adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w tym miejscu, przy czym powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Skoro skarżona decyzja została doręczona skarżącemu, przy przyjęciu fikcji prawnej doręczenia zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej, w dniu 24 czerwca 2014r. to termin do wniesienia skargi upływał w konsekwencji 24 lipca 2014r., podczas gdy przesyłkę zawierającą skargę nadano dopiero 31 lipca 2014r., a zatem uchybiono ustawowemu trzydziestodniowemu terminowi przewidzianemu do jej wniesienia.
Nie może budzić wątpliwości fakt, że przesyłka została złożona w placówce urzędu pocztowego w dniu 10 czerwca 2014 r. Od tej daty rozpoczął bieg termin określony w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Nie ma przy tym znaczenia ponowne awizowanie przesyłki, bowiem z datą ponownej awizacji ustawa nie wiąże skutków procesowych w postaci określenia terminu doręczenia przesyłki. Jest to jedynie czynność mająca zwiększyć możliwości podjęcia przesyłki przez adresata w sposób osobisty. W niniejszej sprawie przesyłka nie została odebrana w terminie 14-stu dni od jej złożenia w placówce pocztowej i w związku z tym doszło do jej doręczenia w sposób zastępczy, przewidziany w tym przepisie, z upływem dnia 24 czerwca 2014r. Obowiązkiem poczty było w dniu następnym zwrócenie jej do nadawcy, bez doręczania jej adresatowi. Po dniu 24 czerwca 2014 r. poczta nie powinna doręczać przesyłki adresatowi.
Doręczenie zastępcze przewidziane w art. 150 Ordynacji podatkowej jest bowiem równoważnym środkiem doręczenia pisma procesowego stronie dla doręczenia osobistego. Oznacza to, że jeżeli zaistniały okoliczności przewidziane w tym przepisie, to doręczenie zostaje uznane za skuteczne, co jest to równoważne z doręczeniem osobistym stronie. Nie można więc ponownie doręczyć przesyłki bo terminy procesowe jakie wiążą się z jej doręczeniem rozpoczęły już swój bieg. Przesyłkę można doręczyć skutecznie tylko raz.
Jeżeli termin z art. 150 Ordynacji podatkowej upłynął, to ewentualne późniejsze osobiste odebranie przesyłki ma skutek tylko informacyjny i nie wpływa na wydłużenie terminów procesowych.
Bieg terminów procesowych ma charakter obiektywny. Rozpoczynają i kończą one swój bieg niezależnie od wiedzy stron o tym, że one właśnie upływają, jak też nie ma na ich bieg wpływu dobra wiara stron.
Jeżeli zostaną spełnione przesłanki do rozpoczęcia biegu terminu to fakt pozostawania przez stronę w usprawiedliwionej nieświadomości tego faktu nie ma znaczenia dla oceny upływu tego terminu.
Okoliczności te mogą ewentualnie podlegać badaniu w postępowaniu o stwierdzenie uchybienia terminowi, zainicjowanym wnioskiem o przywrócenie terminu.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.