Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2005r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy działając na podstawie art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja Podatkowa zmienił ostateczną decyzje w sprawie określenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego z kwoty [...] zł na kwotę [...] zł.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że organ podatkowy po przeanalizowaniu zarzutów zawartych w odwołaniu dokonał sprostowania wymiaru podatku. Podkreślono, iż ustalenie wymiaru podatku a także określenie podatników dokonywane jest na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów, zgodnie z art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Z wypisu z ewidencji gruntów z dnia 24 marca 2005r. wynika natomiast, iż właścicielem gruntu sklasyfikowanego jako łąka o pow. 0,33 ha oraz gruntu sklasyfikowanego jako las o pow. 0,42 ha jest J. Z. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik podniósł, iż pas gruntu na działce o nr [...] o długości ok. 112,3 m i średniej szerokości 2,95 m o pow. 0,33 ha służy wyłącznie jako droga dojazdowa (służebność przejazdu, przychodu i przegonu) na sąsiadujące działkę. Tym samym podatnik podkreślił, iż w ogóle nie korzysta z tejże nieruchomości, a tym samym nie powinien uiszczać podatku od niej.
Decyzją z dnia 20 września 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 2, art. 3 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. nr 9, poz. 31 ze zm.) art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 5, art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 o podatku rolnym (Dz.U. nr 93, poz. 431 z 1994r. z późn. zm) art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z art. 21 § 1 pkt 2 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacja Podatkowa utrzymało zaskarżoną decyzję w całości w mocy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Miarodajne dla wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów. Ponadto podkreślono, iż organ podatkowy nie mógł przedmiotowej nieruchomości opodatkować inaczej, tj. jako drogi, ponieważ w ewidencji gruntów oznaczona jest ona jako użytek rolny. Na marginesie podkreślono również, iż faktyczne użytkowanie gruntu jako drogi nie ma żadnego wpływu na obowiązek zapłaty podatku od tegoż gruntu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie niewłaściwych powierzchni opodatkowanych nieruchomości oraz sprzeczność ustaleń faktycznych z zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że obszar o pow. 0,33 ha nie jest drogą służebną. J. Z. podkreślił, iż działka o nr [...] położona w Z. koło M. stanowi jedyną drogę dojazdową do działek położonych za nią. Tym samym działka ta wykorzystywana jest jedynie jako droga a skarżący w żaden sposób z niej nie korzysta. W związku z tym, w ocenie skarżącego niezasadne jest obciążanie go podatkiem za grunt, z którego korzystają inne osoby.
Ponadto skarżący podniósł, iż decyzje obu instancji obarczone są błędem dotyczącym powierzchni działki dla której prowadzona jest księga wieczysta o nr KW [...]. Skarżący podkreślił, iż pow. tej działki to 76 arów 69m2 a nie 75 arów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczas zajmowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest nie zasadna.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym /Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.
Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma treść art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepis ten stanowi bowiem, iż podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika więc jednoznacznie, że organy podatkowe dokonując wymiaru podatku w zakresie powierzchni nieruchomości oraz rodzaju gruntu, opierają się na danych zawartych w tymże rejestrze. Nie ma również wątpliwości co do tego, iż organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości oraz podatku rolnym nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 28.10.2004r.
III SA 3016/03 LEX nr 171496). W sytuacji gdy podatnik kwestionuje dane zawarte w rejestrze winien najpierw wystąpić o ich korektę, a w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok NSA 12.01.1994r. III SA 911/94 OwSS 1994/4-5/164). Tym samym stwierdzić należy, iż organy podatkowe prawidłowo określiły wysokość łącznego zobowiązania podatkowego opierając się na danych (co do powierzchni gruntu i jego rodzaju) zawartych w wypisie z ewidencji gruntów.
Odnośnie zarzutu skarżącego dotyczącego nałożenia na niego podatku rolnego za pas gruntu o pow. 0,33 ha którego jest właścicielem lecz nie korzysta z niego albowiem stanowi on służebność drogową, Sąd zgodził się z argumentacją organów podatkowych, iż skoro przedmiotowa nieruchomość figuruje w rejestrze jako użytek rolny, to nie może zostać opodatkowana w inny sposób niż dokonały tego organy. Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 ust 1 ustawy o podatku rolnym podatnikami tegoż podatku są właściciele gruntów, samoistni posiadacze i użytkownicy wieczyści. Właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest skarżący, a grunt ten nie znajduje się w samoistnym posiadaniu innej osoby.
Tym samym podatnikiem podatku rolnego od tej nieruchomości nadal jest skarżący. Na fakt ten nie ma wpływu okoliczność, iż grunt ten stanowi "drogę służebną" do innej działki. Służebność w myśl przepisów kodeksu cywilnego jest bowiem ograniczonym prawem rzeczowym, a więc nie ma wpływu ani na to komu przysługuje prawo własności obciążonej nieruchomości ani na to kto pozostaje jej samoistnym posiadaczem.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270).