Uzasadnienie
Wójt Gminy G. decyzjami z dnia 25 lutego 2010r. Nr [...] oraz z dnia 11 lutego 2010r. Nr [...] za 2010r. ustalił T.B. łączne zobowiązania pieniężne w sprawie wymiaru podatku rolnego i leśnego za 2009r. i 2010r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych określające podatnika, a także na normy wynikające z ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, a wskazujące, iż podstawą wymiaru podatku od nieruchomości dla organu podatkowego jest wypis z danych ewidencji gruntów i budynków.
W odwołaniach od powyższych decyzji T.B. zarzucił, iż decyzje organu I instancji są szczątkowe i nie obejmują całości przedmiotu podpadającego pod zobowiązania podatkowe za poszczególne lata. Odwołujący wskazał, iż zaskarżone decyzje są nieadekwatne do protokołu zdawczo - odbiorczego oraz zgłoszenia informacji w sprawie przedmiotowego podatku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 15 czerwca 2010r. Nr [...] i Nr [...], działając na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086), art. 1, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006r. Nr 136 poz. 969 ze zm.), uchwały nr XXV/133/08 Rady Gminy w Gołczy z dnia 28 października 2008r. w sprawie obniżenia ceny skupu żyta będącej podstawą obliczenia podatku rolnego na 2009r. (Dz.Urz. Województwa Małopolskiego nr 712, poz. 4942), art. 1, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2002, Nr 200, poz. 1682 ze zm.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy zaskarżone decyzje.
W uzasadnieniach decyzji organ odwoławczy wskazał, że z treści art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika jednoznacznie, iż podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów rolnych i budynków i w oparciu o te właśnie dane organy podatkowe ustalają wymiar zobowiązania podatkowego. W konsekwencji, dla organu podatkowego ustalającego wymiar podatku zapis w ewidencji gruntów, dopóki nie zostanie zmieniony, jest wiążący. Ewidencja, o której mowa w przywołanej wyżej ustawie stanowi urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych.
Zatem w oparciu o te właśnie dane organ podatkowy ustalił wymiar zobowiązania podatkowego. Organ wyszczególnił jakich działek właścicielem był odwołujący w 2009 i 2010r. dalej wskazał na treść art. 3 ust. 1 ustawy o podatku rolnym oraz art. 2 ust. 1 ustawy o podatku leśnym określających podatnika. Organ wskazał także na przepisy w/w ustaw określające przedmiot opodatkowania. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze mając na uwadze w szczególności dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji dokonał niezbędnych ustaleń oraz prawidłowo wydał decyzję w sprawie. Organ I instancji obejmując kontrolą grunty podatnika za podstawę przyjął dane wynikającymi z wypisu z ewidencji gruntów i budynków, nie mógł przy tym samodzielnie wprowadzać zmian w danych w ewidencji gruntów i budynków. Za prawidłowe i aktualne prowadzenie danych w ewidencji gruntów i budynków odpowiedzialne jest Starostwo Powiatowe. Na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków przesłanych przez Starostwo Powiatowe organ podatkowy dokonuje ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.
Skargi na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł T.B. zarzucając oparcie decyzji na błędnych danych przedstawionych przez Wójta Gminy G. Uzasadniając powyższe skarżący wskazał, iż Wójt Gminy G. oraz Starosta Powiatowy w M. nie wykonali obowiązku na rzecz T. B. wynikającego z ostatecznej decyzji Wojewody M. dnia 30 sierpnia 2006 roku, [...] oraz z dnia 13 października 2008 roku [...]. Wszystkie ich czynności bez wykonania ostatecznej decyzji są bezprzedmiotowe i podlegają uchyleniu. Nadto w ocenie skarżącego otrzymał on decyzję do całości, a nie części wybranej przez urzędników według osobistego uznania.
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko prezentowane w zaskarżonych decyzjach.
Postanowieniem z dnia 11 marca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy wynikające z w/w decyzji, a to o sygn. akt od I SA/Kr 1503/10 do I SA/Kr 1504/10 w celu prowadzenia ich pod wspólną sygn. I SA/Kr 1503/10.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.
Skargi Są bezzasadne i podlegają oddaleniu, ponieważ zaskarżone decyzje nie są obarczone naruszeniami prawa mogącymi skutkować ich uchyleniem. Wedle treści art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r., Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Zatem z jednoznacznego brzmienia powołanej ustawy wynika, że podstawą zastosowania i wymiaru rzeczonych podatków jest stan prawny i faktyczny gruntów i budynków, wynikający z ewidencji (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, POP 1999, nr 2, s. 163). Z powyższego z kolei wynika, że organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów. Nie mogą również dokonywać zmian w tym operacie ewidencyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993 r., III SA 747/93, ONSA 1994, nr 4, poz. 163). Skoro więc z urzędowego rejestru gruntów wynika, że skarżący jest we władaniu konkretnych działek to organy podatkowe zobowiązane były do uwzględnienia tych zapisów przy wymiarze podatku. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym.
Jeżeli więc skarżący kwestionuje zawarte tam dane, najpierw powinien wystąpić o ich korektę, w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (zob. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., III SA 911/94, OSS 1994, nr 4-5, s. 164).
Także w sytuacji, gdy skarżący kwestionuje kompletność danych zawartych w ewidencji, nie może on domagać się od organu podatkowego samodzielnego wprowadzenia zmian w zakresie danych ewidencyjnych gruntów i budynków. Za prawidłowe ich prowadzenie, w tym za aktualizację – co słusznie akcentuje organ odwoławczy – odpowiedzialne jest bowiem właściwe starostwo powiatowe. Tym samym nie sposób podzielić pretensji skarżącego adresowanych do organów podatkowych, jakoby wszelkie ich czynności do czasu wprowadzenia pełnych danych ewidencyjnych przez starostwo powiatowe były bezprzedmiotowe. Organy te bowiem związane są danymi już zawartymi w ewidencji.
Mając powyższe na względzie sąd skargę oddalił na zasadzie art.151 p.p.s.a.