Uzasadnienie
W dniu 20 marca 2006 r. R. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 lutego 2006 r. znak:[...], którą odmówiono zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie udzielenia interpretacji dotyczącej zastosowania prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, uznając, iż zawarta w nim ocena prawna stanu faktycznego przedstawionego we wniosku jest prawidłowa.
W dniu 17 grudnia 2008 r. pełnomocnik skarżącego złożył w tut. Sądzie pismo, w którym wskazał, iż w imieniu mocodawcy cofa wniesioną skargę.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), określanej dalej skrótem p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Przepis ten ustala więc generalną zasadę o wiążącym sąd oświadczeniu o cofnięciu skargi. Jest to następstwo możliwości rozporządzania przez skarżącego skargą z ograniczeniem, w tym zakresie, ingerencji sądu. Sąd może mianowicie uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne wówczas jedynie, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Ponieważ w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł żadnych okoliczności powodujących niedopuszczalność cofnięcia skargi, uznał, że została ona skutecznie cofnięta. W związku z tym postępowanie należało umorzyć zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia.