Uzasadnienie
Zgodnie z art. 52 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ.U. Nr. 153, póz. 1270 ze zm./ skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi Prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z par. 2 tego przepisu wynika, że wyczerpanie środków zaskarżenia to taka sytuacja, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub środek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
Zgodnie z art. 220 Ordynacji Podatkowej / ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. tekst jednolity DZ. U z 2005 r., nr. 8, póz. 60 ze zm./, od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie do jednej instancji, zgodnie zaś z art. 221 tej ustawy w przypadku wydania w pierwszej instancji decyzji przez dyrektora izby skarbowej, odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy.
Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] 2006 r. była decyzją wydaną w pierwszej instancji, od której skarżącej przysługiwało odwołanie do tego samego Dyrektora, o czym strona została pouczona w jej uzasadnieniu, z możliwości tej zresztą skorzystała składając równolegle ze skargą do sądu odwołanie, co wynika z pisma organu z dnia [...] 2006 r.
Z tych względów wniesienie skargi do sądu administracyjnego przed rozpoznaniem odwołania było przedwczesne i zarazem niedopuszczalne, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę odrzucił na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyżej powołanej