Uzasadnienie
Skarżący w piśmie z dnia 8 marca 2012 r. (data wpływu 9 marca 2012 r.) wniósł o "przyspieszenie przydzielenia nowego pełnomocnika z urzędu do napisania skargi kasacyjnej", zaś w kolejnym piśmie z dnia 9 maja 2012 r. (data wpływu 14 maja 2012 r.) wniósł o "wydanie postanowienia o ustanowienie ponownego prawa pomocy prawnej w celu wyznaczenia przez Okręgową Radę Adwokacką adwokata nadanego z urzędu do napisania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18.01.2012., do sygn. akt I SA/Kr 1520/11 gdyż przydzielony pełnomocnik nadany z urzędu odmówił napisania i złożenia skargi kasacyjnej".
Referendarz sądowy w WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 1 czerwca 2012 r. umorzył postępowanie w zakresie ustanowienia adwokata dla skarżącego. W postanowieniu podniesiono, że kwestia ustanowienia adwokata była już w przedmiotowej sprawie rozpatrywana, bowiem postanowieniem z 28 października 2011 r. prawo pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata zostało stronie przyznane. Na tej podstawie dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w dniu 9 listopada 2011 r. wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata B.M. Referendarz podkreślił, że dalsze postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy jest bezprzedmiotowe, ze względu na fakt przyznania już prawa pomocy wspomnianym wyżej postanowieniem, które nie zostało cofnięte ani nie wygasło. Skarżący w dalszym ciągu może zatem korzystać z przyznanego mu prawa pomocy, w tym także pomocy adwokata. Ponowne przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie nie jest możliwe.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy należy do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w którym sprawa ma się toczyć lub już się toczy (art. 254§1 p.p.s.a.). Prawo pomocy realizowane jest poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz poprzez ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1). Przepis ten wiąże się z przepisem art. 244 § 2 p.p.s.a., w myśl którego, ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Tak ustanowiony pełnomocnik działa na rzecz strony aż do prawomocnego zakończenia postępowania, jak również w postępowaniu egzekucyjnym (art. 243 § 2). Taki stan umocowania zmieniony może być wyłączne wówczas, gdy pełnomocnictwo zostanie cofnięte lub gdy sąd orzeknie zgodnie z art. 249 p.p.s.a.
Podnieść też należy, że przepisy ustawy nie przewidują uprawnienia strony do wielokrotnego składania wniosku o prawo pomocy w sytuacji, gdy strona jest niezadowolona z działania dotychczasowego pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy. Taki stan faktyczny zaistniał w niniejszej sprawie. Brak jest zatem podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, poprzez ustanowienie kolejnego, innego adwokata w sprawie. Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 262/05, w którym stwierdzono, że "jeżeli pomimo ustanowienia pełnomocnika z urzędu stronie nie odpowiada sposób, w jaki jest reprezentowana, to powinna swoje zastrzeżenie zgłosić odpowiednio uprawnionym organom korporacji zawodowych, a nie sądowi, gdyż nie może on wydać ponownego rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa pomocy w postaci innego pełnomocnika, bowiem przyznane jej prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane".
Reasumując, w sprawie, w której skarżącemu przyznano już prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, nie jest możliwe ponowne jej przyznanie w tym samym zakresie, bowiem oznaczałoby to w rzeczywistości zdublowanie uprawnienia.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji postanowienia.