Uzasadnienie
Burmistrz M. decyzją z dnia 29 stycznia 2014 r., nr [...] ustalił łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2014. Decyzja została skierowana do właścicieli, współwłaścicieli i władających solidarnie odpowiedzialnych. Były to następujące osoby: [...]
W wyniku odwołania, wniesionego w terminie przez S.K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 czerwca 2014r., [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego skierowano do wymienionych wyżej osób, z wyjątkiem pominiętych [...]
Od powyższego orzeczenia skargę w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł S.K.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r., poz. 1389 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Jedną z przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji, wskazanych w art. 247 § 1 pkt 5 o.p. jest sytuacja, gdy decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie.
Skierowanie decyzji do danego podmiotu należy rozumieć nie jako wysłanie jej pod jego adresem, ale wydanie decyzji, w której rozstrzyga się o prawach lub obowiązkach tego podmiotu.
Zgodnie z art. 133 § 1 o.p. stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117c, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Stroną w postępowaniu podatkowym może być tylko podmiot, posiadający zdolność prawną, a zatem musi to być m. in. osoba żyjąca. Jeżeli decyzja jest skierowana do osoby nieżyjącej (rozstrzyga o prawach lub obowiązkach takiej osoby), uznać należy, że jest obciążona wadą, wymienioną w art. 247 § 1 pkt 5 o.p.
Analiza akt, przedstawionych przez organy podatkowe wskazuje, że przed wszczęciem postępowania podatkowego albo najpóźniej w jego trakcie, ale przed wejściem do obrotu prawnego decyzji organu drugiej instancji zmarli [...]. Zwrotne poświadczenia odbioru zaskarżonej decyzji powróciły po bezskutecznej próbie doręczenia z adnotacją poczty o śmierci adresatów.
Zgromadzone w czasie postępowania sądowego dokumenty potwierdzają śmierć kolejnych osób, do których skierowana była zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji.
Zgodnie ze znajdującymi się w aktach sądowych odpisami skróconymi aktów zgonu [...] zmarł w roku 1971 (k. 379), a [...] w roku 1993 (k. 378).
Z ogólnodostępnych rejestrów aktów poświadczenia dziedziczenia wynika że [...] zmarł w roku 2007 (akt poświadczenia dziedziczenia sporządzony został w kancelarii notariusza G.W. w S.).
Nadto zgodnie z oświadczeniem skarżącego w roku 2012 zmarła [...] (k. 243).
Wobec powyższego obie wydane decyzje, z których pierwszą skierowano do 51, a drugą do 49 osób, wśród swoich adresatów – podmiotów, o których prawnopodatkowych obowiązkach rozstrzygały – wskazywały 17 osób, nieżyjących już w chwili wejścia do obrotu prawnego decyzji organu drugiej instancji. W przypadku co najmniej trzech osób dowody, zgromadzone w toku postępowania sądowego wskazują, że nie żyły one długo przed wszczęciem postępowania podatkowego oraz rozpoczęciem okresu, za który wymierzone zostało łączne zobowiązanie pieniężne. Obie wydane w sprawie decyzje dotknięte są zatem wadą nieważności, wskazaną w art. 247 § 1 pkt 5 o.p.
Organy podatkowe, zamierzając określić poprawnie łączne zobowiązanie pieniężne, winny ustalić aktualny krąg stron zobowiązanych, decyzja taka nie może bowiem zostać skierowana do osób nieżyjących. Z tej przyczyny wskazać też należy, że już w trakcie postępowania sądowego zmarł [...]. Organy podatkowe powinny zatem uwzględnić też jego następców prawnych, opierając się w tym zakresie na postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku, wydanym przez Sąd Rejonowy do sygn. akt [...], zgodnie z którym spadkobiercami [...] są [...] i [...]
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w punkcie I wyroku stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, za podstawę biorąc art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.