Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 12 maja 2009r. "P" Sp. z o.o. w N. zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu samochodów osobowych i złożenia w tym zakresie korekty deklaracji wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług.
Z przedstawionego stanu faktycznego wynikało, że spółka nabyła w dniu 23 czerwca 2005r. samochód osobowy marki M.. Cena netto wyniosła 330.325,50 zł, natomiast podatek VAT – 72.671,17 zł. Samochody osobowe spółka nabywała również w 2006 i 2007 roku. Spółka odliczyła kwotę podatku naliczonego stosując limity określone w art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
Spółka postawiła pytanie, czy z tytułu zakupionego w 2005r. samochodu osobowego związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą miała prawo do odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości i złożenia w tym zakresie korekty deklaracji wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty oraz czy to prawo miała również do nabytych samochodów osobowych w 2006 i 2007 roku.
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie spółka wskazała, że miała prawo do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości, gdyż wprowadzone od 1 maja 2004r. regulacje prawne są niezgodne z Dyrektywą, brak jest zatem podstaw do ograniczenia prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego od zakupionych samochodów osobowych.
W wydanej w dniu 13 lipca 2009r. interpretacji indywidualne nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.
Powyższe stanowisko podtrzymał w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 27 sierpnia 2009r. nr [...].
W skardze z dnia 29 września 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na indywidualną interpretację spółka wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 86 ust. 3 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu spółka podniosła, że przepisy krajowe są niezgodne z Dyrektywą powołując się w tym zakresie na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2008r. w sprawie M. (C-414/07) oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2009r., sygn. akt I SA/Kr 147/09.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie należy dokonać szerszej wykładni w/w przepisu. Prejudycjalność postępowania, o którym mowa w tym przepisie dotyczy także przypadku, gdy zawieszenie postępowania następuje z uwagi na skierowanie, na tle innej sprawy zawisłej przed sądem lub rozbieżności występujące w orzecznictwie, zagadnienia prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały przez skład rozszerzony NSA (art. 15 § 1 pkt 2 i 3, art. 187, art. 269 p.p.s.a.). Ten kierunek wykładni celowościowej odpowiada istocie sądownictwa administracyjnego, którego zadaniem jest kontrola zgodności z prawem działań podejmowanych przez organy administracji publicznej. Dlatego zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest rozbieżność stanowisk sądów administracyjnych, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub bardzo zbliżonym stanie faktycznym i prawnym.
W związku z tym podstawa zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego powinna być oceniana pod względem celowości i ekonomiki procesowej. Powyższe rozważania znajdą w pełni zastosowanie w niniejszej sprawie.
Sformułowane w skardze zarzuty w znacznej części opierają się na stanowisku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości zawartym w orzeczeniu z dnia 22 grudnia 2008r. wydanym w sprawie C-414/07 ("M") oraz w wydanym po rozpoznaniu skargi spółki "M" wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2009r., sygn. akt I SA/Kr 147/09. Jednakże przedmiotowy wyrok sądu I instancji został zaskarżony przez Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie w drodze skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zauważyć przy tym należy, że orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych w sprawach przedmiotowo podobnych nie jest jednolite i zapadły już wyroki, które prezentują inne stanowisko niż tut. Sąd w wyroku z dnia 3 kwietnia 2009r. sygn. akt I SA/Kr 147/06 (por. wyrok WSA: z dnia 12 marca 2009r., sygn. akt I SA/Ol 59/09, z dnia 3 kwietnia 2009r., sygn. akt III SA/Wa 208/09, z dnia 6 maja 2009r., sygn. akt III SA/Wa 1466/08, z dnia 23 czerwca 2009r., sygn. akt I SA/Rz 740/08, z dnia 14 stycznia 2010r., sygn. akt I SA/Gd 838/09, z dnia 26 października 2009r., sygn. akt III SA/Gl 886/09).
W związku z powyższym Sąd uznał, że wystąpiła przesłanka zawieszenia postępowania sądowego, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie także w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił o zawieszeniu postępowania sądowego do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2009r.