Uzasadnienie
Zaskarżonym do WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 23 listopada 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 28 sierpnia 2018 r. o odmowie uwzględnienie sprzeciwu K. P. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 23 lipca 2018 r. Naczelnik US w M. zawiadomił K. P. o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych należności z tytułu zaległości podatkowych w podatku dochodowym i w podatku od towarów i usług.
W sprzeciwie w sprawie zagrożenia ujawnieniem w rejestrze skarżący wskazał szereg okoliczności, które powodują, że nie ma podstaw do ujawnienia zaległości podatkowych we wskazanym rejestrze, a dotyczących uniemożliwienia skarżącemu przez Naczelnika US w M. prowadzenia działalności gospodarczej.
Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2018 r. Naczelnik US w M. odmówił uwzględnienia sprzeciwu wskazując, że z przepisu art. 18i §1 pkt 1 i §5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.) wynika, że prawo wniesienia sprzeciwu przysługuje wyłącznie w przypadku, gdy zobowiązany kwestionuje istnienie lub wysokość należności pieniężnej lub odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie. Treść złożonego sprzeciwu oraz zawarte w nim żądanie wykracza poza zakres przewidziany w art. 18i §5 u.p.e.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę lub skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podał, że trudno odnieść w się w tak ograniczonym czasie jaki przysługuje na wniesienia sprzeciwu i zażalenia do rzeczywistej kwoty zadłużenia, tym bardziej, że skarżący był wzywany do zapłaty różnych kwot.
W piśmie z dnia 30 października 2018 r., odpowiadając na wezwanie DIAS w K., skarżący podał, że wobec różnych wezwań dotyczących jego rzekomego zadłużenia, nie jest w stanie stwierdzić jednoznacznie o jaka kwotę upomina się US w M.. W związku z powyższym nie potrafi również stwierdzić, czy wymagane kwoty są prawdziwe, rzeczywiste i czy istnieją w takiej czy innej wysokości.
Uzasadniając postanowienie z dnia 23 listopada 2018 r. DIAS w K. podał, że wobec braku w treści sprzeciwu zastrzeżeń podatnika odnośnie istnienia lub wysokości należności pieniężnej lub odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, złożony sprzeciw nie spełniał wymogu formalnego wynikającego z przepisu art. 18i §5 u.p.e.a., co powodowało bezprzedmiotowość postępowania. Zaistniała zatem sprzeczność pomiędzy wyrzeczeniem zawartym w sentencji zaskarżonego postanowienia, a jego uzasadnieniem. Postanowienie z dnia 28 sierpnia 2018 r. odmawiające uwzględnienia sprzeciwu zostało wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Organ II instancji zwrócił jednak uwagę, że okoliczności sprawy uległy zmianie na etapie prowadzonego przed nim postępowania. W trakcie postępowania zażaleniowego podatnik złożył bowiem zastrzeżenia w kwestii istnienia należności pieniężnych objętych zawiadomieniem o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych.
W związku z tym przy ponownym rozpatrywaniu sprawy konieczne jest uwzględnienie okoliczności związanych z istnieniem i wysokością należności pieniężnych z tytułu zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym i podatku od towarów i usług oraz dokonanie stosownych ustaleń w tym zakresie. Okoliczność ta ma istotny wpływ na sposób załatwienia sprawy.
W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na postanowienie DIAS w K. z dnia 23 listopada 2018 r. skarżący wniósł o jego zmianę. Podał, że istotne jest to, że należności podatkowe, których zapłaty domaga się US w M. dotyczą okresu sprzed wydania rozporządzenia przez Ministra Finansów z dnia 13 czerwca 2018 r. W związku z powyższym nie powinny one podlegać ujawnieniu w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. DIAS w K. powinien był uchylić postanowienie organu I instancji bez przekazywania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W piśmie z dnia 16 lipca 2020 r. stanowiącym uzupełnieniu skargi, pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 138§2 k.p.a. "poprzez uchylenie decyzji i przekazanie jej ponownego rozpoznania organowi I instancji w sytuacji, gdy organ II instancji dysponował wystarczającym do wyjaśnienia sprawy materiałem dowodowym i powinien był orzec co do istoty sprawy". W związku z tym wniesiono o uchylenie decyzji z dnia 23 listopada 2018 r.
Odpowiadając na skargę, DIAS w K. wniósł o jej oddalenie. Podał, że rozporządzenie MF z dnia 4 czerwca 2018 r. w sprawie Rejestru Należności Publicznoprawnych obowiązuje od 13 czerwca 2018 r. Jego przepisy nie mają żadnych wyłączeń w zakresie ich zastosowania. W związku z tym, w ocenie organu, argumentacja skarżącego o braku podstaw ujawniania w tym rejestrze jego zaległości podatkowych w podatku dochodowym za okres od 06/2011 r. do 12/2008 r. i podatku od towarów i usług za okres od 03/2001 r. do 12/2008 r. powstałych przed wydaniem wskazanego rozporządzenia Ministra Finansów jest nieuzasadniona i bezpodstawna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Skarga na postanowienie DIAS w K. z 23 listopada 2018 r. została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", przewiduje rozpoznanie w trybie uproszczonym skargi na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z art. 120 p.p.s.a. wynika, że w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Tym samym tryb rozpoznania skargi w niniejszej sprawie ma oparcie w obowiązujących przepisach.
Przypomnieć należy, że do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji został dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 933), zmieniającej ww. ustawę z dniem 1 stycznia 2018 r., Rozdział 1a zatytułowany: "Rejestr Należności Publicznoprawnych".
Zgodnie z art. 18i § 1 pkt 1 i § 5 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem w rejestrze, wyłącznie w przypadku, gdy zobowiązany kwestionuje istnienie lub wysokość należności pieniężnej lub odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie. Z kolei art. 18i § 13 u.p.e.a. stanowi, że na postanowienie wierzyciela o odmowie uwzględnienia sprzeciwu przysługuje zażalenie, które wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem wierzyciela, który wydał zaskarżone postanowienie. Od postanowienia w przedmiocie rozpoznania zażalenia, o którym mowa w §13, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 18i §14 u.p.e.a.).
W sprawie nie ulega wątpliwości, że w sprzeciwie z dnia 10 sierpnia 2018 r. w sprawie zagrożenia ujawnienia w Rejestrze Należności Publicznoprawnych skarżący nie podważał wskazanych w zawiadomieniu należności pieniężnych i odsetek z tytułu niezapłacenia ich w terminie. Wniesiony sprzeciw nie spełniał więc ww. wymogu określonego w art. 18i §5 u.p.e.a. Brak ten jednak został uzupełniony na etapie postępowania zażaleniowego, kiedy to zobowiązany złożył zastrzeżenia w kwestii istnienia należności pieniężnych objętych zawiadomieniem o zagrożeniu ujawnieniem w ww. Rejestrze. Słusznie organ II instancji uznał, że konieczne jest dokonanie stosownych ustaleń w tym zakresie, a wyjaśnienie tych okoliczności ma istotny wpływ rozstrzygnięcie sprzeciwu.
Sąd wskazuje także, że z treści art. 18i §4 u.p.e.a. wynika, że to zobowiązany ma wskazać okoliczności, które w jego ocenie stanowią przeszkodę do dokonania wpisu oraz wskazać dowody to uzasadniające. Prawidłowo zatem postąpił organ II instancji uchylając zaskarżone postanowienie i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego za organ I instancji, sprowadziłoby się w istocie do przeprowadzenia przez DIAS w K. postępowania dowodowego w całości, co z kolei naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego organ II instancji miał tylko kompetencje kasacyjne. W sprawie spełnione zostały więc przesłanki do zastosowania art. 138 §2 w zw. z art. 144 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł o oddaleniu skargi, działając na zasadzie art. 151 p.p.s.a.