Uzasadnienie
I. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] października 2020r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania I. K. od decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia 20 lipca 2020r. nr [...] w sprawie ustalenia I. K., M. M., A. F., B. J., B. N., E. M., J. M., J. M., S. M. łączne zobowiązanie pieniężne za 2020r. w kwocie 209,00 zł- utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji.
Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Jak wynika z zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy, decyzją z dnia 20 lipca 2020r. organ I instancji ustalił I. K., M. M., A. F., B. J., B. N., E. M., J. M., J. M., S. M., solidarnie zobowiązanym, wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020r. na kwotę 209,00 zł. Organ ustalił terminy płatności i wysokość poszczególnych rat podatku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy wskazał, że wysokość zobowiązania podatkowego ustalono na podstawie złożonej informacji podatkowej oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. Następnie organ l instancji przestawił szczegółowy sposób wyliczenia należnego od podatników łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2020.
Odwołanie od decyzji złożyła I. K., podnosząc, że spadkobiercy S. M. syna W. i K., nie posiadają prawa do nieruchomości podlegającej podatkowaniu, która stanowi jej własność a nadto opodatkowany grunt nie stanowi gospodarstwa rolnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji wyjaśniło, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U z 2020r. poz. 333 ze zm. dalej-u.p.r.), Gmina K. została zakwalifikowana do drugiego okręgu podatkowego. Prezes GUS podał, że średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2020r. wyniosła 58,46 zł za 1q.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 21 ustawy z 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków odbywa się w postępowaniu odrębnym od postępowania podatkowego. Dopóki podatnik nie wystąpi do właściwego organu o zmianę zapisów w ewidencji i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie może skutecznie zarzucić organom podatkowym błędnych ustaleń co do przedmiotu i podstawy opodatkowania. Jeżeli istnieją rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a danymi ewidencji gruntów, to na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do ich zgodności ze stanem faktycznym (wyrok NSA z dnia 30 marca 2020r. sygn. akt: II FSK 1914/08).
Będąca przedmiotem opodatkowania działka nr [...] o powierzchni 1,18 ha, sklasyfikowana jest jako: S-RIVa (pow. 0,39 ha), S-Ps IV (pow. 0,50 ha), R Iva (pow. 0,23 ha), Ps IV (pow. 0,03), Br Ps IV (pow. 0,03 ha). Łączna powierzchnia gruntów rolnych spełnia normę obszarową gospodarstwa rolnego. Na tym gruncie posadowione są budynki: mieszkalny i pozostały (gospodarczy). Samoistni posiadacze nieruchomości wskazali oprócz gruntu o powierzchni 1,18 ha również powierzchnię budynków położonych na tych gruntach tj. budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego, wyjaśniając jednocześnie, że budynek gospodarczy jest wykorzystywany wyłącznie na działalność rolniczą, stąd jako położony na gruntach gospodarstwa rolnego podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości.
Z zapisów ewidencji gruntów i budynków wynika, że nieruchomościami władają: I. K., K. M., M. M., A. F., B. J., B. N., E. M., J. M., J. M. i S. M..
II. W skardze do Sądu na powyższą decyzję, I. K. zarzuciła, że decyzja ustalająca podatek rolny i podatek od nieruchomości została oparta tylko i wyłącznie na decyzji wydanej przez Gminę K. jako "Nakaz płatniczy" za rok 2020, który jest niezgodny ze stanem faktycznym. Skarżąca nie zgodziła się ze sposobem podziału kwoty podatku pomiędzy współwłaścicieli.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
- III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
W niniejszej sprawie Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r. poz. 374 ze zm., zwanej dalej ustawą o COVID) w zw. z §1 pkt 1 i 2 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020r. nr 61/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Wskazane zarządzenie Prezesa WSA w Krakowie zostało wydane w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta na prawach powiatu Kraków, będącego siedzibą tut.
Sądu, obszarem czerwonym, o którym mowa w §1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020r. poz. 1758 ze zm.). Na mocy ww. przepisów zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dniem 17 października 2020r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych.
Zgodnie z ww. art. 15zzs? ust. 3 ustawy o COVID, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i odpowiedź na nią.
Odnośnie kwestii możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej z jednoczesnym bezpośrednim przekazem dźwięku i obrazu zgodnie z art. 15zzs? ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3 marca 2020r. wyjaśnić należy, że przeprowadzenie takiej rozprawy nie jest możliwe, gdyż tut. Sąd nie dysponuje odpowiednim zapleczem technicznym umożliwiającymi przeprowadzenie rozprawy w formie "on line".
W dalszej kolejności należy przypomnieć, iż stosownie do brzmienia art. 1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021r. poz. 137), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2017r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej-p.p.s.a.), sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego.
W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145§1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Ocena stanu faktycznego ustalonego przez organ: należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09).
Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Podstawowe znaczenie dla prawidłowego odtworzenia stanu faktycznego mają przepisy art. 122, art. 187§1, art. 180§1, art. 188 oraz art. 191 O.p. a ciężar prowadzenia postępowania i wykazania określonych faktów, co do zasady spoczywa na organach podatkowych.
Przystępując do oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, wskazać należy, że na organy podatkowe nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 Op.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180§1 Op.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 Op.).
Ocena ta ma zatem charakter swobodny, winna być jednak oparta na wszechstronnym rozważeniu całego materiału dowodowego. Organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Dodać należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministarcyjne, Warszawa, 2003, s. 208).
Mając na uwadze wskazane regulacje prawa formalnego Sąd uznaje ustalony w sprawie stan faktyczny za prawidłowy. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie sposób zaakceptować stanowiska autora skargi, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych przez stronę oraz jakichkolwiek innych przepisów traktujących o postępowaniu podatkowym, które to naruszenia jeśli wystąpią a strona ich nie wskaże, sąd bierze pod uwagę z mocy wskazanego wcześniej art. 134§1 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy. Nie ma podstaw by przyjąć, że pozostały poza zakresem zainteresowania organów niewyjaśnione okoliczności, a pojawiające się wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść strony. Organy podatkowe, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zebrały materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddały go szczególnie drobiazgowej oraz wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w całościowym i kompletnym uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji.
Tym samym, Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska.
Zgodnie z treścią art. 3 ust 1 pkt. 2 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, zgodnie natomiast z jego ust.4 jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie.
Zgodnie z art. 4 O.p. obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Skonkretyzowanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości od osób fizycznych następuje dopiero na skutek ustalenia zobowiązania podatkowego zgodnie z przepisami art. 21§1 pkt 2 O.p.
Wedle art. 92§1 O.p. jeżeli, zgodnie z ustawami podatkowymi, podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe, a zobowiązania te powstają w sposób przewidziany w art. 21§1 pkt 2 O.p. odpowiedzialnymi solidarnie są podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą wysokość podatku.
Z powyższej regulacji wynika, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w pierwszej kolejności ciąży na właścicielach nieruchomości, chyba że przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym.
Z treści powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że podatek określa się ogólnie od całości nieruchomości. Istota solidarnego obowiązku podatkowego sprowadza się do tego, że ciąży on na wszystkich współwłaścicielach, którzy mogą zostać zobowiązani do płacenia podatku od nieruchomości wspólnej, ale zapłacenie całego podatku przez jednego lub kilku z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w stosunku do wszystkich. Z faktu solidarności obowiązku podatkowego ujętego w art. 3 ust 4 u.p.o.l. wywieść należy uprawnienie organu podatkowego do konkretyzacji normy prawno-podatkowej poprzez określenie zobowiązania podatkowego zgodnie z istotą solidarności ujętą w przepisie art. 366§1 k.c. tj. w stosunku do wszystkich obowiązanych łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna.
Ustanowienie solidarnego obowiązku zapłaty podatku oznacza, że każdy ze współwłaścicieli będzie obowiązany do uiszczenia całej kwoty należności podatkowej, a zapłata dokonana przez jednego bądź kilku ze współwłaścicieli zwalnia pozostałych z obowiązku zapłaty (por. art. 91 Ordynacji podatkowej i art. 366§1 k.c. oraz L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny, leśny, C.H. Beck Warszawa 2005, s. 185). Charakter odpowiedzialności jest w danym przypadku uniezależniony od stosunków wewnętrznych między współwłaścicielami, sposobu korzystania z nieruchomości oraz wielkości przypadających współwłaścicielom udziałów. Wskazane okoliczności mogą mieć wpływ na zakres wzajemnych rozliczeń między współwłaścicielami, które pozostają jednak poza obszarem zainteresowań prawa podatkowego. W judykaturze i piśmiennictwie podkreśla się, że nawet prawomocne postanowienie sądu o podziale nieruchomości do korzystania (quo ad usum) nie uprawnia organu podatkowego do dokonania wymiaru podatku osobno dla każdego ze współwłaścicieli, także wówczas, gdy na wydzielonej części nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2007r., sygn. akt: II FSK 1748/06, także: L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe.
Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2003, s. 146-147). W doktrynie podkreśla się, że w tym przypadku chodzi o zobowiązanie solidarne (R. Mastalski, Komentarz do art. 91 [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, Z. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2007, s. 462). Chodzi tu niewątpliwie o solidarność dłużników jako podatników (dłużników podatkowych - w kwestii dłużnika podatkowego zob. P. Borszowski, Elementy stosunku prawnego zobowiązania podatkowego, Kraków 2004, s. 82 i n.).
Organ I i II instancji orzekły o solidarnym zobowiązaniu osób wymieniając poszczególnych podatników w decyzjach.
Nie ulega zatem wątpliwości, że kluczowe znaczenie w sprawie miało ustalenie, kto jest właścicielem (współwłaścicielem) przedmiotu opodatkowania.
Skarżąca I. K. stała na stanowisku, że działka nr [...] z zabudowaniami o pow. 1,18 ha jest jej wyłączną własnością organy podatkowe ustaliły natomiast, że podatniczka oraz M. M., A. F., B. J., B. N., E. M., J. M., J. M. i S. M. są samoistnymi posiadaczami owej nieruchomości.
Organy podatkowe wywiodły to w następujący sposób:
- - po pierwsze uwzględniły zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z 6 czerwca 2016r. Przed zmianą figurowali: I. K., K. M., S. M. a po zmianach uzupełniono ich udziały, po 1/3 części każdy jako samoistni posiadacza,
- - po wtóre, w następnym zawiadomieniu nr [...] z 6 czerwca 2016r., uwzględniając prawomocne postanowienia Sądu sygn. akt: I Ns 1460/85/K i I Ns 944/03/K, w miejsce nieżyjącego S. M. wpisano jego spadkobierców: M. M., A. M. (F.), B. M. (J.), B. M. (N. E. M., J. M., J. M. i S. M..
Działka będąca przedmiotem opodatkowania tj. działka nr [...] o pow. 1,18 ha sklasyfikowana jest jako S-RIVa (pow. 0,39 ha), S-PsIV (pow. 0,50 ha0, RIVa (pow. 0,23 ha), PsIV (pow. 0,03 ha), BrPsIV (pow. 0,03 ha).
Samoistni posiadacze wskazali, że na powyższej działce posadowiony jest budynek gospodarczy wykorzystywany wyłącznie do działalności rolniczej zatem zwolniony jest z opodatkowania.
Organy ustaliły też, że działka nr [...] składa się z parcel l.kat. 108, 545/2, 606, 22/2, 548/1, 533/6. Pozostałe natomiast parcele wchodzące w skład działki nr [...] tj. l.kat.pb 115, 543/1, 544/1, 544/2, 548/3, 545/1, 549/2, 543/2, 546, pb23/1, pb23/2, 548/2, 549/3, 549/4 i 550 mają nieuregulowany stan prawny. Lwh obejmujący te działki został zniszczony.
Co istotne i co wymaga podkreślenia, organy prawidłowo powołały się na dostępne zapisy w ewidencji gruntów i budynków wskazując na władanie sporną działką przez osoby tam uwidocznione. Podstawowym bowiem dokumentem urzędowym (w rozumieniu art. 194 O.p.) na podstawie którego organy podatkowe określają powierzchnię i rodzaj przedmiotu opodatkowania jest ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez starostę powiatowego. Jak bowiem wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej-p.g.k.) dane zwarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Ewidencja ta obejmuje informacje dotyczące m.in. gruntów, tj. ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.k.).
Podkreślić należy, że użyte w art. 21 ust. 1 p.g.k. wyrażenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione elementy przedmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące rodzaju gruntów mają dla organu podatkowego charakter wiążący. Od tej reguły nie zostały przewidziane wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych, co do zasady, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki: z 13 stycznia 2015r. sygn. akt: II FSK 3227/12; z 5 listopada 2009r. sygn. akt: II FSK 836/08; z 2 kwietnia 2009r. sygn. akt: II FSK 1949/07; z 12 marca 2009r. sygn. akt: FSK 49/08; z 15 kwietnia 2008r. sygn. akt: II FSK 372/07).
Organ ma prawo ustalić zobowiązanie podatkowe tj. skonkretyzować ciążący na wszystkich współwłaścicielach obowiązek podatkowy - w stosunku do wszystkich, lub niektórych tylko współwłaścicieli.
Sąd w obecnym składzie podziela prezentowany w orzecznictwie i literaturze przedmiotu pogląd, że z uwagi na specyfikę prawa podatkowego do solidarności zobowiązań podatkowych nie można wprost zastosować wszystkich zasad obowiązujących na gruncie prawa cywilnego i zgadza się z twierdzeniem, że wybór organu podatkowego nie może być arbitralny i dowolny, a organ podatkowy przed ustaleniem zobowiązania podatkowego konkretnym osobom, winien dołożyć wszelkich starań w celu ustalenia tożsamości wszystkich właścicieli nieruchomości, na których ciąży obowiązek podatkowy, a w miarę możliwości przeprowadzić postepowanie podatkowe z udziałem wszystkich współwłaścicieli. Organy podatkowe zachowując należytą staranność, przedsięwzięły wszystkie środki do efektywnego ustalenia kręgu podatników biorąc pod uwagę dostępne dokumenty, rejestry i ewidencje.
Godzi się także zauważyć, że organy prawidłowo wyliczyły kwoty poszczególnych podatków (rolnego i od nieruchomości) zachowując przy tym przejrzystość i dokładność wyliczeń.
Przedstawione powyżej okoliczności sprawy i jej ocena dokonana przez Sąd pozwalają na przyjęcie, że wydana decyzja SKO, jak też poprzedzająca ją decyzja Prezydenta odpowiadają prawu, dlatego uzasadnione jest pozostawienie kontrolowanych decyzji w obrocie prawnym. Jednocześnie, Sąd wskazuje, że podnoszone przez Skarżącą zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie i nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wniesioną skargę należy uznać li tylko za polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem wydanym w oparciu o kompletny materiał dowodowy, który został poddany należytej i wszechstronnej analizie.
Dodać także należy, że wzajemne relacje współwłaścicieli oraz spory co do zakresu posiadania nieruchomości wspólnej (korzystania z niej), pozostają bez znaczenia z punktu widzenia ponoszenia ciężarów w podatku od nieruchomości (płacenia podatku). Rzeczą podatników jest natomiast to by stan prawny poszczególnych parcel wchodzących w skład spornej działki nr [...] został uregulowany i naniesiony w stosownych ewidencjach.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.