Uzasadnienie
W wyniku rozpatrzenia wniosku J. W. z [...] kwietnia 2001 r. o zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego jak i zwolnienia spod egzekucji zajętego samochodu Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z [...] kwietnia 2001 r. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego jak i zwolnienia spod zajęcia. W uzasadnieniu stwierdzono, że samochód osobowy [...] zajęty na poczet zaległości w podatku VAT za lipiec do października 2000r. nie jest przedmiotem niezbędnym w prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług remontowo budowlanych oraz że nie zaistniały przesłanki do zawieszenia tego postępowania przewidziane w przepisie art. 56 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 36 z 1991r., poz. 161 ze zm.).
Na to postanowienie zostało wniesione zażalenie zarzucające organowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę postanowienia polegający na uznaniu, że stan faktyczny uzasadnia zajęcie ruchomości w postaci samochodu, a nadto iż nie zachodzą przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Tak jak i we wniosku podano, że pominięta została okoliczność zaliczenia dokonanej wpłaty z tytułu VAT na podatek dochodowy, którego skarżący nie był podatnikiem.
Nadto wobec prowadzonego przez prokuraturę Rejonową w K. postępowania w sprawie doprowadzenia Drugiego Urzędu Skarbowego w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na szkodę Skarbu Państwa z udziałem pracowników tegoż urzędu skutkować winno w oparciu o treść art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawieszeniem postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z 25 czerwca 2001 r. Nr [...] Izba Skarbowa w K. utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji z tego powodu, że nie zachodzą okoliczności wymienione taksatywnie w art. 56 w/w ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, a uzasadniające zawieszenie postępowania.
Odrębnie rozpoznano i rozstrzygnięto odwołanie w zakresie zwolnienia spod zajęcia ruchomości decyzją z [...] czerwca 2001 r. numer [...].
Na rozstrzygnięcie organu II instancji odmawiającej zawieszenia postępowania egzekucyjnego została wniesiona skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonego ustanowienia.
W uzasadnieniu powtórzono zarzuty i argumenty zażalenia związane z toczącym się postępowaniem karnym. Ponadto stwierdzono, że art. 56 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymienia przesłanki, których zaistnienie prowadzi do zawieszenia postępowania egzekucyjnego jak "inne przypadki prawem przewidziane". Natomiast art. 18 tej ustawy odwołuje się do ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w przypadkach nie uregulowanych ustawą o egzekucji. Wobec tego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, wobec prowadzenia postępowania karnego, postępowanie egzekucyjne było uzasadnione do czasu zakończenia sprawy karnej.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi podtrzymując argumentację, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 56 w/cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednak wobec wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ oraz ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1270,/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ została ona rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga na uwzględnienie nie zasługuje.
Zgodnie z przepisem art. 1 w/w ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy te sprawuje kontrolę wydanych decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem.
Uregulowanie mające przesądzające znaczenie w niniejszej sprawie, tj. art. 56 § 1 w/w ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa przypadki, w których organ jest obowiązany zawiesić prowadzone postępowanie egzekucyjne. I tak może to nastąpić jedynie w przypadku:
- - wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej,
- - w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego,
- - w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego,
- - na żądanie wierzyciela,
- - w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.
W stanie faktycznym ustalonym w sprawie, jak słusznie stwierdził organ II instancji, żadna z tych przesłanek nie wystąpiła.
Należy zauważyć także, że przepis art. 18 w/cytowanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jednakże tylko w sytuacji, jeżeli przepisy ustawy normującej postępowanie egzekucyjne nie stanowią inaczej. Jak wynika z przytaczanego wyżej art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji akt ten posiada własną regulację przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania egzekucyjnego, a wobec tego przepis art. 18 Kpa nie ma zastosowania.
Tak więc skoro nie nastąpiło, ani z mocy prawa, ani na wniosek, wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie określenia zobowiązań podatkowych, ani też nie wystąpiła żadna inna z przesłanek warunkujących zawieszenie postępowania egzekucyjnego, a wymieniona w art. 56 § 1 w/w ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to zaskarżone rozstrzygnięcie organu o odmowie wstrzymania wykonania prowadzonego postępowania egzekucyjnego jest zgodne z prawem.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.