Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a., do zarządzeń, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 (pozostawienie wniosku bez rozpoznania), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Natomiast w myśl § 2 tego artykułu - sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Ponadto zgodnie z treścią § 3 jeżeli nie wniesiono sprzeciwu albo wniesiony sprzeciw został prawomocnie odrzucony, zarządzenia i postanowienia, o których mowa w § 1, mają skutki prawomocnego orzeczenia sądu.
W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 29 maja 2009r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Odpis powyższego zarządzenia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia został prawidłowo doręczony skarżącej w dniu 8 czerwca 2009r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu doręczenia.
G. O. złożyła na powyższe zarządzenie sprzeciw, który został nadany zwykłym listem. Sąd dokonał oceny terminowości złożenia sprzeciwu. Z analizy daty stempla pocztowego znajdującego się na kopercie nadanej przesyłki (oryginał koperty znajduje się w aktach sprawy o sygn. I SA/Kr 409/07), niewątpliwie wynika, że pismo zawierające przedmiotowy sprzeciw zostało nadane nie wcześniej niż dwudziestego dnia czerwca 2009r. (niedokładne odbicie stempla uniemożliwia dokładniejsze ustalenie daty). W rozpatrywanej sprawie siedmiodniowy termin do skutecznego wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 15 czerwca 2009r., a zatem skarżąca terminu nie zachowała, co prowadzi do odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.