Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 lica 2010 roku nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdził uchybienie przez J.N., działającą w imieniu męża K. N., terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W uzasadnieniu organ podał, że decyzją dnia 1 marca 2010r. nr [...], doręczoną osobiście adresatowi w dniu 8 marca 2010 roku, Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił K. N. umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia za osobę prowadzącą działalność gospodarczą za okres od grudnia 2000 roku do grudnia 2005 roku w łącznej kwocie 31.515, 90 zł.
W dniu 23 marca 2010 roku, jak wywodził organ, czyli 1 dzień po upływie ustawowego terminu określonego w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30, poz. 168 ze zm.) w zw. z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) strona złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W związku z czym, skoro wspomniany wniosek został złożony po terminie, a K. N. nie wniósł o jego przywrócenie, na podstawie art. 134 kpa w zw. z art. 83 ust. 4 ustawy o sus należało orzec jak w sentencji postanowienia.
W skardze z dnia 22 sierpnia 2010 roku działająca w imieniu K. N. J. N. podała, iż z uwagi na stres prawdopodobnie źle obliczyła termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. O przekroczeniu terminu dowiedziała się dopiero odbierając zaskarżone postanowienie. Dlatego też nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. J. N. zaznaczyła także, iż w sprawie jej męża zachodzą ustawowe przesłanki do umorzenia powstałych zaległości na rzecz ZUS, co obrazuje znajdująca się w aktach sprawy obszerna dokumentacja.
W odpowiedzi na skargę dnia 20 września 2010 roku Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych domagał się jej oddalenia, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
W piśmie z dnia 7 grudnia 2010 roku skarżący zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów według norm przepisanych, wskazując na naruszenie art. 129 § 2 kpa w zw. z art. 83 ust. 4 ustawy o sus. Argumentując strona stwierdziła, iż decyzja ZUS z dnia 1 marca 2010 roku została doręczona adresatowi nie jak organ wskazał w dniu 8 marca 2010 roku lecz w dniu 15 marca 2010 roku, czego dowodzi znajdująca się na kopercie listu, zawierającego w/w decyzję, pieczątka z adnotacją "awizowano powtórnie dnia 15 marca 2010 roku". W związku z czym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony w ustawowym terminie, a Prezes ZUS nie mógł wydać postanowienia stwierdzającego uchybienie w jego dotrzymaniu.
W piśmie z dnia 12 stycznia 2011 roku Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podniósł, że sporna decyzja został doręczona w dniu 8 marca 2010 roku, na co wskazuje podpis adresata na dowodzie jej doręczenia. Wprawdzie sam podpis jak i data przyjęcia przesyłki znalazły siew różnych rubrykach tj. data przyjęcia przesyłki w rubryce dla doręczającego, a podpis adresata w rubryce dla odbiorcy, jednakże, zdaniem organu jest to ten sam charakter pisma, a wpis daty odbioru w błędnej rubryce wynikł zapewnie z pomyłki odbiorcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 39 kpa w zw. z art. 83 ust. 4 ustawy o sus organ administracji publicznej (ZUS) doręcza pisma (decyzje) za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Nadto w świetle art. 46 § 1 kpa w zw. z art. 83 ust. 4 ustawy o sus odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. W orzecznictwie wyrażono przy tym pogląd, iż organy administracji są zobowiązane do egzekwowania od urzędów pocztowych ścisłego przestrzegania zawartych z nimi umów o doręczaniu adresatom przesyłek, a w szczególności do wypełniania przez doręczyciela w sposób szczegółowy i prawidłowy dokumentu potwierdzenia odbioru. Z potwierdzenia odbioru musi wynikać jednoznacznie, w jaki sposób przesyłka została dostarczona (teza druga wyroku NSA OZ w Lublinie z 24 marca 1999 r., I SA/Lu 151/98, LexPolonica nr 338144 - "Serwis Podatkowy" 2001, nr 4, s. 54).
W niniejszej sprawie, zdaniem Sadu, wyżej przytoczone zasady, nie zostały zachowane. Wbrew bowiem opinii organu z znajdującego się w aktach potwierdzenia odbioru nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości data odbioru przesyłki przez pełnomocnika K. N. tj. J. N. W rubryce "data i czytelny podpis odbiory" znajduje się wyłącznie podpis J. N. Data prawdopodobnie "8 marca" wraz z nieczytelną parafką znajduje się natomiast w rubryce "data i podpis doręczającego/wydającego" Nadto na tej zwrotce widnieje pieczątka "awizowano adresat nieobecny" bez wskazania daty przedmiotowego awizo. Na podstawie powołanych danych można zatem przyjąć, iż bezspornie przesyłka została najpierw awizowana, a później osobiście odebrana przez J. N. Natomiast nie da się jednoznacznie ustalić, kiedy miało miejsce zarówno awizo jak i odbiór.
Dodatkowo z przedłożonej przez skarżącego kopii koperty wynika, że w dniu prawdopodobnie "8 marca" miało miejsce pierwsze awizo, a w dniu 15 marca 2010 roku miało miejsce powtórne awizo. Przy czym przy pierwszym awizie ręcznie dopisano datę i nieczytelną parafkę prawdopodobnie podpisu osoby doręczającej, a drugie awizo jest mechanicznie odbitą pieczątką, która zawiera datę, ale brak już podpisu doręczającego. Wreszcie dopisek daty wraz z parafką przy pierwszym awizie na kopercie adresowanej do J. N. jest podobny do daty i parafki znajdującej się w rubryce "data i podpis doręczającego/ wydającego" na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczenia decyzji ZUS z dnia 1 marca 2010 roku.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, w przekonaniu Sądu, w żadnym razie nie można podzielić argumentacji organu, iż po pierwsze, kategorycznie można przesądzić, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru w rubryce dla odbiorcy i doręczającego tym samym charakterem pisma dokonano widniejących tam zapisków, gdyż organ nie powołał biegłego w tym zakresie, a sam nie ma dla postawienia tego rodzaju tezy odpowiedniej wiedzy. Poza tym o czym wcześniej wspomniano, data i parafka w rubryce dla doręczającego są podobne do daty i parafki istniejącej na kopii koperty w miejscu pierwszego awizo, co wskazywałoby raczej na adnotację w obydwu tych miejscach osoby doręczającej.
Po drugie, budzi wątpliwości także stwierdzenie organu, że datą odbioru przesyłki był 8 marca 2010r., a adresat tylko omyłkowo wpisał ją w rubryce przeznaczonej na datę i podpis doręczającego. Ten fakt podważa bowiem nie tylko podobieństwo wzmianek na potwierdzeniu odbioru przesyłki i kopii koperty skierowanej do J. N. sugerujących, iż datę 8 marca wpisał doręczajmy przesyłkę, awizując ją, ale przede wszystkim pieczątka o drugim awizie w dniu 15 marca 2010r., znajdująca się na wspomnianej kopercie.
Tym samym, zdaniem Sądu kwestia terminu doręczenia spornej decyzji w świetle przedstawionych okoliczności nie została w sposób należyty przez organ wyjaśniona. Nie ma jednoznacznego dowodu, iż decyzja z dnia 1 marca 2010 roku została doręczona w dniu 8 marca 2010 roku. W tym zakresie organ winien był przeprowadzić odpowiednie postępowanie dowodowe, sięgając do dokumentów źródłowych placówki poczty. Zaniechując podjęcia powyższych czynności i organ rozstrzygnął na podstawie niepełnego i niejednoznacznego materiału dowodowego czym naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 kpa w zw. z art. 83 ust. 4 ustawy o sus, co w sytuacji, kiedy w wyniku przeprowadzonego postępowania, doszłoby do podzielania stanowiska strony, miałoby wpływ na wynik sprawy, gdyż wniesiony przez nią wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy byłby w terminie.
Dlatego też wydane przez organ postanowienie stwierdzające uchybienie w terminie do wniesienia wniosku ponowne rozpatrzenie sprawy w omawianej sprawie zostało wydane przedwcześnie. W pierwszej kolejności organ winien ustalić datę doręczenia rozważanej decyzji. Dopiero od wyników przeprowadzonego w tym przedmiocie postępowania uzależnione są jego dalsze czynności. W związku z czym Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwane dalej ppsa - orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach rozstrzygnięto na podstawie Art. 200 w zw. z art. 205 2 ppsa.