Uzasadnienie
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego – adw. K.A.- K. została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 października 2013r. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 400 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Odpis powyższego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 listopada 2013r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach. Zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął dnia 12 listopada 2013r., i skoro skarżący nie uiścił wpisu w terminie Sąd postanowieniem z dnia 20 grudnia 2013r. (doręczonym pełnomocnikowi w dniu 13 stycznia 2014r.) odrzucił skargę.
Pismem złożonym osobiście w dniu 6 lutego 2014r. P.C. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, wskazując, iż od trzech lat leczy się psychiatrycznie, a od końca października 2013r. jego stan się pogorszył na co wskazują zaświadczenia lekarskie. W efekcie od 1 listopada 2013r. do chwili obecnej znajduje się pod wpływem środków farmakologicznych zaburzających myślenie i koncentracje. Na zwolnieniu lekarskim przebywał w dniach 18-31.10.2013r., 1-14.11.2013r., 7-20.01.2014r., 21.01-3.02.2014r. O konieczności uiszczenia wpisu od skargi zapomniał, pomimo informacji od pełnomocnika, a jego pełnomocnik nie został poinformowany przez niego o stanie zdrowia mocodawcy.
Sąd zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), oznaczanej w skrócie "p.p.s.a." uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. I SAB/Wa 78/05 Lex nr 192260). A zatem brak winy wyłączają okoliczności powodujące obiektywną i niezależną od strony niemożność zachowania terminu np. przerwa w komunikacji, nagła choroba strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.
Wskazana we wniosku argumentacja, w ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy na zgłoszoną przez skarżącego okoliczność stałego i długotrwałego (od 3 lat) leczenia psychiatrycznego. Wbrew jednak wnioskom podkreślanym przez skarżącego, w postaci nagłego pogorszenia stanu zdrowia, z zaświadczenia z dnia 4.02.2014r. wynika, iż od 3 lat skarżący leczony był na nawracające zaburzenia depresyjno lękowe z epizodami lęku napadowego. Zaburzenia te mogą zatem wpływać na terminowość w wywiązywaniu się z nałożonych obowiązków procesowych, co skarżący winien uwzględnić. Przedstawienie de facto stałych przewlekłych schorzeń psychiatrycznych jako przyczyny zwolnienia z winy niezachowania terminu nie może zasługiwać na uwzględnienie, ponieważ nie może być uznane za przyczynę nagłą i zaskakującą, lecz mającą charakter stały i przewidywalny. W innym przypadku prowadziłoby do nadużycia instytucji przywrócenia terminu w potrzebnych dla skarżącego sytuacjach doprowadzenia do uchybienia terminu.
Nie można zatem w ocenie Sądu uznać, aby schorzenia w spornym okresie miały nader wyjątkowy wpływ na ocenę winy przy dochowaniu wymaganego terminu w stosunku do stanu dotychczasowego. Dodatkowo stały charakter schorzeń skarżącego powoduje, iż można od niego wymagać, aby uwzględniał to przy podejmowaniu czynności sądowych i tak je organizował, aby uniknąć ujemnych skutków procesowych, zwłaszcza iż posługuje się w sprawie profesjonalnym pełnomocnikiem w osobie adwokata, od którego oprócz poinformowania o wezwaniu do uiszczenia wpisu można wymagać (po uprzednim poinformowaniu go o stałych schorzeniach, co winien uczynić każdy należycie dbający o swoje sprawy), aby także dopilnował terminowości uiszczenia wpisu. Skarżący mógł również posłużyć się pomocą rodziny. Zaniechanie tych działań przez skarżącego prowadzi do nieuwzględnienia wniosku.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.