Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2009r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej umorzył postępowanie w sprawie zarzutów ‘G" spółka jawna G. R., A. D. w S. na postępowanie egzekucyjne jako bezprzedmiotowe, gdyż zarzuty zostały wniesione po upływie siedmiodniowego terminu.
Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia spółki z dnia 9 lipca 2009r., postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2009r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Na postanowienie ostateczne Dyrektora Izby Skarbowej została wniesiona skarga z dnia 23 września 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zez zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 czerwca 2009r. umarzające postępowanie w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 29 maja 2007r. nr [...].
Powyższe postanowienie zostało wydane na skutek uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej (postanowienie z dnia 31 października 2008r.) i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wcześniejszego postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 31 lipca 2008r. oddalającego zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tych samych tytułów wykonawczych z dnia 29 maja 2007r. nr [...] do [...]
Na wyżej wymienione postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 października 2008r. nr [...] zostało wniesiona skarga, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wyrokiem z dnia 17 marca 2009r., sygn. akt I SA/Kr 53/09. Od wyroku została złożona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Jak z powyższego wynika w tej samej sprawie (zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] do [...]) toczyły się dwa postępowania zakończone rozstrzygnięciami ostatecznymi w toku dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, ale nieprawomocnymi z uwagi na ich zaskarżenie do sądu administracyjnego. Jedno z nich zostało zakończone wydaniem orzeczenia przez sąd administracyjny I instancji, zaskarżonego jednakże w drodze skargi kasacyjnej.
Bezspornym jest, że postępowania te są tożsame podmiotowo i przedmiotowo. Pozostają także w bezpośrednim związku funkcjonalnym, albowiem zaskarżone postanowienie w niniejszej sprawie zostało wydane na skutek postanowienia, które było przedmiotem zaskarżenia w sprawie sygn. akt I SA/Kr 53/09 zakończonej wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną.
Dlatego też w ocenie Sądu wynik rozpoznania skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w "tamtej" sprawie będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, albowiem nie można wykluczyć, że ewentualne uwzględnienie skargi kasacyjnej w dalszej konsekwencji doprowadzi do sytuacji, że z obrotu prawnego zostanie wyeliminowane postanowienie, na podstawie którego zostało wydane postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Powyższy przepis na mocy art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego znajdzie zastosowanie także do ostatecznych postanowień, w tym także do postanowień wydawanych na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Przyjęte rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten może polegać między innymi na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2008r., sygn. akt II OSK 792/07). Niewątpliwie z takim związkiem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, co wyżej zostało wykazane.
W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 20009r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08), przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji, czego w opisanej wyżej sytuacji, wywołanej prowadzeniem dwóch postępowań w tej samej sprawie nie można wykluczyć.
Mając wzgląd na ekonomikę procesową zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie wydaje się także uzasadnione z tego chociażby powodu, że Sąd nie dysponuje pełnymi aktami prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego – egzekucyjnego (dokumentami źródłowymi) niezbędnymi do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Całość akt sprawy w chwili obecnej znajduje się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w związku ze skargą kasacyjną złożoną od wyroku w sprawie sygn. akt I SA/Kr 53/09., co zostało potwierdzone na rozprawie przez pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej.
W tej sytuacji Sąd uznał, że wystąpiła przesłanka zawieszenia postępowania sądowego z urzędu, albowiem rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od wyniku toczącego się postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił zawiesić postępowanie sądowe do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 marca 2009r., sygn. akt I SA/Kr 53/09.