Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2009 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał skarżącemu A. U. prawo pomocy obejmujące ustanowienie radcy prawnego.
Pismem z dnia 24 kwietnia 2010 r. dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczył dla skarżącego A.U. pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego T.P., wykonującego zawód w Kancelarii Prawnej Piotrowska i Wspólnicy w K., ul. S. W dniu 26 kwietnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek radcy prawnego T.P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu obejmujących: kwotę 2952 zł tytułem wynagrodzenia za czynności w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu – kwota 2.400 zł podwyższona o należny podatek VAT oraz kwoty 127 zł tytułem zwrotu poniesionych wydatków. W uzasadnieniu wniosku skarżący zawarł oświadczenie, iż koszty nie zostały pokryte przez skarżącego ani w całości ani w części.
Z kolei w piśmie z dnia 8 czerwca 2011 r., uzupełniającym wniosek, pełnomocnik zmodyfikował żądanie zawarte w pkt 2 wniosku w ten sposób, iż wnosi o zasądzenie tytułem zwrotu poniesionych wydatków kwoty 219 zł, na którą to kwotę składają się – kwota 55 zł – tytułem zwrotu kosztów przejazdu z K. do W., kwota 147 zł – tytułem zwrotu kosztów przejazdu z W. do K. oraz kwota 17 zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa substytucyjnego.
Na podstawie § 14 ust.1 pkt 2 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm) wynagrodzenie odpowiadające nakładowi pracy za sporządzenie i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadzi ten sam radca prawny, wynosi 100% odpowiedniej stawki minimalnej obowiązującej w pierwszej instancji. Podstawa obliczenia stawki minimalnej w przedmiotowej sprawie, zgodnie z § 6 pkt 5 powołanego rozporządzenia wynosi w przedziale 10.000-50.000 wartości przedmiotu zaskarżania - 2.400 zł. Zatem należne wsparcie wynagrodzenie to 2.400 zł. Obliczoną w ten sposób kwotę należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług obowiązująca w dniu orzekania o tych opłatach.
Stosowanie do treści art. 205 § 2 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wydatki jednego radcy prawnego. Zasady ustalania wysokości tych wydatków regulują przepisy odrębne, w szczególności dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49 poz.445 ze zm.). zgodnie z art. 13 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 powołanego aktu zwrot kosztów podróży przysługuje za dojazd tam i z powrotem, jeżeli miejsce zamieszkania strony oddalone jest od miejsca wykonania czynności ponad 10 km. Za koszty podróży uznaje się koszt przejazdu środkami transportu masowego w klasie najniższej.
Radca prawny udokumentował wydatki (kserokopie biletów PKP Intercity i Intercity Ekspres) obejmujące dojazd na rozprawę do NSA i powrót do Krakowa. Jednakże z uwagi na fakt, iż udokumentowane przejazdy nie spełniają warunków określonych w wyżej powołanym dekrecie (uznaje się koszt przejazdu środkiem transportu masowego w klasie najniższej) a przedłożone kserokopie biletów dotyczą przejazdów klasą pierwszą, nie mogły zostać uwzględnione. Co się zaś tyczy zwrotu kosztów uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa substytucyjnego, to kwestia ta leży poza polem zainteresowania Skarbu Państwa. Podobnie jak wzajemne rozliczenia między substytutem a pełnomocnikiem ustanowionym dla strony z urzędu. Sprawą pełnomocnika z urzędu pozostaje w jaki sposób wykonuje zawód. Aby minimalizować koszty ma on bowiem prawo do złożenia wniosku do zamiany pełnomocnika (art. 253 P.o.p.p.s.a.), w tym jednak przypadku doszło do podstawienia i konsekwencje takiej decyzji w wymiarze finansowym musi ponosić pełnomocnik z wyboru.
W związku z powyższym na zasadzie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), § 14 ust.2 pkt 2 lit.a w zw. z § 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.