Uzasadnienie
Postanowieniem Starszego Referendarza sądowego WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2016 roku przyznane zostało skarżącej A.I.D prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w dniu 8 lutego 2016 roku wyznaczył dla skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego dr D.M.K.
Wyznaczona mecenas reprezentowała stronę skarżącą w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Pismem z dnia 25 marca 2016 roku sporządziła stanowisko skarżącej w sprawie, w którym zawarła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały pokryte ani w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 31 marca 2016 roku skargę A.I.D. oddalił.
W dniu 4 kwietnia 2016 roku do tut. Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm prawem przepisanych wraz z oświadczeniem, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. dalej: p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Od dnia 1 stycznia 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). Zgodnie z brzmieniem § 22 w/w rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie należy zatem zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit "c" tego rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji "w innej sprawie" wynosi 240 zł.
W myśl § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (240 x 23 % = 55,20 zł).
Mając na uwadze fakt, iż radca prawny D.M.K. brała udział w postępowaniu przed sądem I instancji i należycie wywiązywała się z powierzonych obowiązków należało przyznać jej wynagrodzenie w wysokości 240 zł, powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 zł na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.