Uzasadnienie
Burmistrz Miasta decyzją z dnia 17 czerwca 2004 r. umorzył postępowanie restrukturyzacyjne w stosunku do Z.P. U. H "J." – J. G..
Zdaniem Burmistrza z analizy materiału dowodowego w tym danych wymienionych w ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 o restrukturyzacji niektórych należności publiczno-prawnych od przedsiębiorców / DZ. U. Nr. 155, poz. 1287 / wynika, że zamierzone działania przedsiębiorcy nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust.2 cyt. ustawy.
Od decyzji tej J. G. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego podnosząc, że organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę ograniczył się tylko do wezwania do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, nie podejmując dodatkowych ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności co do występowania zjawisk określonych w art. 1 ust. 2 powyższej ustawy, które są istotne w przypadku zastosowania jej art. 18 ust. 7
Zdaniem skarżącego powzięte ustalenia faktyczne nie są istotne a nawet obojętne dla stosowania cyt. wyżej artykułu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...]września 2004 r. po stwierdzeniu, iż zapoznało się z zebranym w aktach materiałem dowodowym, w tym z pismem Burmistrza Miasta z dnia [...] lipca 2004 r. wydało decyzję znak -[...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji.
W pisemnych motywach rozstrzygnięcia ustalono, że wniosek odwołującego się dotyczył zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za rok 2000 i 2001 w łącznej kwocie 74.483,80 zł.
J.G. uzasadniał go tym, ze zajmuje się wynajmem nieruchomości zabudowanych m. in. budynkami produkcyjnymi, biurowymi, magazynowymi osobom fizycznym i prawnym.
Budynki te wymagają ciągłych nakładów finansowych. Z uwagi na dotkliwą stawkę podatkową, mimo pobieranych czynszów nie jest w stanie dokonać bieżących napraw.Czynsze spływają nieregularnie.
Sytuację finansową firmy można było by uzdrowić poprzez wypowiedzenie umów niesolidnym dzierżawcom i wstąpienie przeciw nim na drogę sądową o zapłatę należności ale skutkiem tego było by zakończenie ich działalności. Z uwagi na specjalistyczny charakter wynajmowanych obiektów bardziej opłacalna jest współpraca z aktualnymi najemcami aniżeli szukanie nowych najemców.
Umorzenie kwot zaległych podatków pozwoli mu na wdrożenie zadań inwestycyjnych na opodatkowanych nieruchomościach i podniesie ich atrakcyjność co pozwoli najemcom poprawić ich konkurencję na rynku.
Konsekwencją tego będzie poprawa sytuacji finansowej przedsiębiorstwa wnioskodawcy i opłacanie bieżących zobowiązań finansowych.
Umarzając postępowanie w sprawie restrukturyzacji na podstawie art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. wyżej powołanej organ I instancji stwierdził, że zamierzone działania przez wnioskodawcę nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu zjawiskom, o którym mowa w jej art. 1 ust. 2.
Decyzja ta została uchylona przez SKO w dniu 15 XII 2003 r. z uwagi na niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne.
Postanowieniem z dnia[...] lutego 2004 r. organ I instancji pozostawił wniosek strony w tym przedmiocie tym razem bez rozpatrzenia, co nie potkało się z aprobatą SKO, które je uchyliło przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Kolejna decyzja Burmistrza z dnia [...] czerwca 2004 r. ponownie umarzała postępowanie restrukturyzacyjne.
Rozpoznając odwołanie od tej decyzji i utrzymując ją w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że tym razem organ I instancji wyczerpująco wyjaśnił motywy jakimi się kierował.
W uzasadnieniu decyzji podano, że w niniejszej sprawie ponoszone przez podatnika straty związane są z zaniechaniem działań przedsiębiorcy wobec dłużników.
Podkreślono, że przepis art. 18 ust. 7 ustawy w/w oparty jest o pewien stopień uznaniowości organu restrukturyzacyjnego.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w latach 2001-2003 nastąpił znaczny wzrost majątku podatnika przy zmniejszeniu jego zadłużenia.
Kolegium podzieliło argumentację organu I instancji, iż wskazane przez skarżącego działania nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu utracie konkurencji na rynku albowiem działania inwestycyjne w wynajmowanych nieruchomościach miały miejsce również w latach wcześniejszych a przyczyną trudności finansowych jest nie egzekwowanie należności od dzierżawców.
Mimo znacznych kwot uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości podatnik nie dokonuje żadnych wpłat na poczet zaległego i bieżącego podatku.
W uzasadnieniu decyzji SKO poczyniono na koniec ustalenie, że [...] lipca 2004 r. podatnik dwoma aktami notarialnymi Rep. [...] i Rep. [...] dokonał sprzedaży nieruchomości stanowiących przedmiot opodatkowania na łączną kwotę 1.092 865 94 zł.
Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając: naruszenie art. 123 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / DZ.U. Nr 137, poz.926 ze zm./ poprzez nie zapewnienie mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania,naruszenie art. 210 par. 1 pkt i par. 4 tejże ustawy poprzez brak uzasadnienia zastosowania art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publiczno-prawnych od przedsiębiorców w/w.
Skarga zmierza do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Skarżący zarzuca, iż z uzasadnienia decyzji SKO wynika ze organ ten przeprowadził postępowanie dowodowe głównie w oparciu o pismo Burmistrza Miastaz dnia [...] lipca 2004 r. przesłane wraz z aktami sprawy, nie umożliwiając się mu nadto zapoznanie się z jego treścią.
Organ II instancji nie może tego pisma traktować jako dowodu i wyciągać z niego wniosków, do tego służy cały materiał dowodowy.
Skarżący dalej zarzuca, że w toku postępowania zaniechano ustalenia, czy występują zjawiska, o których mowa w art. 1 ust 2 ustawy restrukturyzacyjnej, a takie winno się poczynić by można było przeanalizować czy zamierzone działania będą im przeciwdziałać.
Tym samym naruszony została art. 210 par. 1 pkt 6 i par 4 Ordynacji podatkowej stanowiący o konieczności zamieszczenia w decyzji uzasadnienia prawnego i faktycznego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podnosząc, że organ I instancji wyjaśnił wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy a w szczególności o których mowa w art. 1 ust 2 ustawy restrukturyzacyjnej.
Kolegium dokonało natomiast dodatkowych uzupełnień w przedmiocie uzasadnienia decyzji organu I instancji a zatem zarzut naruszenia art. 210 par. 1 pkt 6 i par.4 Ordynacji Podatkowej jest bezzasadny.
Jeśli chodzi o naruszenie art. 123 par. 1 Ordynacji podatkowej przyznano, że organ odwoławczy nie wzywał strony do zapoznania się z materiałem dowodowym w trybie jej art. 200.
Jednakowoż na etapie odwoławczym nie prowadzono już żadnego postępowania dowodowego, jedynie w uzasadnieniu decyzji przytoczono notoryjny fakt dokonania sprzedaży nieruchomości stanowiących przedmiot opodatkowania na terenie Gminy L. w stosunku do których Burmistrz odmówił wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego, a zatem od tej daty postępowanie w sprawie restrukturyzacji zaległości podatkowych nie mogło być prowadzone.
O tym fakcie wnioskodawca na podstawie art. 12 ust. 7 ustawy restrukturyzacyjnej powinien zawiadomić organ restrukturyzacyjny.
Tylko ta okoliczność jako nowa dla organu II instancji została przytoczona w treści uzasadnienia decyzji SKO a zaczerpnięta z treści pisma Burmistrza Miasta L. z dnia [...] lipca 2004 r. skierowanego do Kolegium w trybie art. 227 Ordynacji podatkowej.
Ta okoliczność nie miała zdaniem zasadniczego wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 1 par.1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / DZ. U. Nr 153, poz. 1269/,Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność wydanych aktów zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia tego kryterium trzeba stwierdzić że narusza w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie.
Chodzi tu o naruszenie przepisów proceduralnych. a zwłaszcza art. 123 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i art. 200.
Bezsporne jest, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ odwoławczy nie wzywał skarżącego do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w terminie 7 dni, co nakazuje art. 200 par. 1 Ordynacji Podatkowej jak również fakt, iż organ I instancji - Burmistrz Miasta L. przesyłając odwołanie ustosunkował się w piśmie z dnia 21 lipca 2004 r. do podniesionych w nim zarzutów.
Pismo to zostało załączone do akt sprawy zaś skarżący tym samym nie miał możliwości zapoznania się z jego treścią.
Obowiązek organu I instancji do ustosunkowania się do zarzutów odwołującego się wypływa z treści art. 227 par. 2 Ordynacji Podatkowej.
W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż stanowisko organu wyrażone w tym trybie stanowi część składową materiału dowodowego i podlega ocenie organu odwoławczego na równi ze wszystkimi dowodami ujawnionymi w postępowaniu / wyroki NSA z 20 IX 1983 S.A./Gd 514/83, z dnia 24 V 1995 S.A./Lu 1323/94, z dnia 15 Xii 1995 S.A./Lu 507/95/.
W piśmie Burmistrza zawarta jest między innymi informacja, iż skarżący w dniu 1 lipca 2004 r dwoma aktami notarialnymi dokonał sprzedaży nieruchomości stanowiących przedmiot opodatkowania. Równocześnie do akt dołączone zostały powyższe dokumenty.
Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie skarżącego w uzasadnieniu decyzji powołał się na to pismo i zawarte w nim informacje w tym o sprzedaży nieruchomości jako na materiał dowodowy stanowiący podstawę do wydania zaskarżonej decyzji.
Nie może w ocenie sądu zostać zaaprobowane stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż takie działanie nie miało zasadniczego wpływu na sposób rozstrzygnięcia, gdyż była to nowa okoliczność dla organu a nie samej strony, gdyż wzięta została pod uwagę jako również istotna dla rozpoznania niniejszej sprawy skoro skarżący miał by istotnie zbyć nieruchomości związane z działalnością gospodarczą.
Nie zapoznanie się z materiałem dowodowym tego faktu dotyczącego a ustalonego przez organ, uniemożliwiło skarżącemu wypowiedzenie się czy zbyte nieruchomości są tożsame z tymi które dotyczą zaległości podatkowych objętych postępowaniem restrukturyzacyjnym, czy doszło do likwidacji działalności gospodarczej w zakresie dotychczas prowadzonym i analizowanym.
Przywołać należy w tym miejscu wyrok NSA z 23 VI 2005 FSK 2403/04, którego teza brzmi " od obowiązku wyznaczenia stronie 7 dniowego terminu, nie zwalnia organ II instancji okoliczność że przedmiotem postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym były jedynie dowody przedstawione przez podatnika.
Tym samym uznać należy, iż naruszony został art. 123 par 1 Ordynacji Podatkowej nakładający na organy zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz art. 200 tej ustawy.
Zgodnie uchwałą wydaną w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r. FPS 6/04 pkt.2 " naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 par 1 – ustawy Ordynacja Podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ.U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm./, jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ".
Skoro w niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy wyżej powołanego przepisu art. 145 par. 1 pkt. 1 lit c ustawy p.p.p.s.a orzekł jak w sentencji.