Uzasadnienie
W niniejszej sprawie pismem z 29 sierpnia 2013r. S. sp. z o.o. w S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na pismo Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 2013r. nr [...] (k. 7 akt adm.), w którym to piśmie skierowano do strony skarżącej informację, że w sprawie z wniosku z 11 maja 2013r. o wydanie interpretacji indywidualnej, zostało wydane w dniu 16 lipca 2013 r. postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, zatem nie jest możliwe uwzględnienie w sprawie zakończonej tym postanowieniem, wyjaśnień przedstawionych w piśmie z 12 sierpnia 2013r. W skardze zarzucono naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 136, 137, 145 § 2 i 3, art. 146 § 1, art. 147, 155 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 208 § 2 i § 3 ksh. W uzasadnieniu zarzutów strona skarżąca podała, iż wystąpienie z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji mieści się w zakresie prowadzenia spraw spółki i nie przekracza zakresu zwykłych czynności spółki, w związku z tym niezasadne było zakwestionowanie pełnomocnictwa.
W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zaskarżone pismo było faktycznie kontynuacją sprawy z wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, poprzez utrzymanie tym pismem w mocy postanowienia z dnia 30 lipca 2013r. nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia tego wniosku i de facto rozpoznaniem zażalenia strony skarżącej na to postanowienie.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie, gdyż jest niedopuszczalna na pismo informacyjne, które nie było postanowieniem o utrzymaniu w mocy postanowienia 30 lipca 2013r., a zażalenie na to postanowienie znajduje się na etapie rozpoznawania, ewentualnie o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest w/w pismo Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 2013r. nr [...], mające charakter pisma informacyjnego o stanie sprawy. Podnoszona przez stronę skarżącą sugestia, iż jest to de facto postanowienie organu II instancji, nie znajduje potwierdzenia w ustalonym stanie faktycznym. W kontrolowanej sprawie z wniosku z dnia 11 maja 2013r. o wydanie interpretacji indywidualnej, zostało wydane w dniu 16 lipca 2013 r. postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, a na powyższe strona skarżąca wniosła pismem z dnia 5 sierpnia 2013r. zażalenie (k. 5 akt adm.).
Następnie pismem z dnia 12 sierpnia 2013r. (k. 6 akt adm.) przedłożyła strona dokumenty dotyczące umocowania w sprawie dla występującego w jej imieniu pełnomocnika i wyjaśnienie zakresu pełnomocnictwa. W/w postanowienie Ministra Finansów o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia jako jedną z przyczyn takiego rozstrzygnięcia podawało nieprawidłowe umocowanie dla pełnomocnika. W związku z tym zaskarżone pismo Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 2013r. było wyrazem poinformowania strony skarżącej o tym, iż wcześniej tj. przed wydaniem postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia upłynął już termin do usunięcia braków formalnych wniosku. W szczególności wskazano, iż w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zostało wydane postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, więc nie jest możliwe uwzględnienie w sprawie zakończonej tym postanowieniem wyjaśnień przedstawionych w piśmie z 12 sierpnia 2013r.
Nadto istotne jest również wyjaśnienie organu zawarte w odpowiedzi na skargę, iż zażalenie wniesione na postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia jest przedmiotem rozpoznania w odrębnym postępowaniu.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy o p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że zaskarżone pismo nie mieści się w katalogu aktów lub czynności objętych zakresem właściwości sądów administracyjnych zawartym w art. 3 ustawy o p.p.s.a. Przede wszystkim nie jest ono decyzją administracyjną, ani też postanowieniem, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Zaskarżone pismo nie jest również czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, która podlegałaby kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy o p.p.s.a. Akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy muszą spełniać kumulatywnie określone warunki, aby podlegały zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Akty te lub czynności muszą dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem akt lub czynność, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy o p.p.s.a. powinien ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego.
Ponadto musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem, a możliwością realizacji uprawnienia wynikającego z przepisu prawa. Powołany przepis nie ma zastosowania w sytuacji kwestionowania działań organów w zakresie prawidłowości stosowania przepisów procedury administracyjnej. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. wyznacza zakres sądowej kontroli nad działaniami administracji i nie daje podstaw do przyjęcia, że żądanie strony skarżącej objęte jest jednym z przypadków w nim wskazanych.
Konkludując, zaskarżone pismo informacyjne nie może wywołać żadnych skutków prawnych w toku prowadzonego postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, które jest obecnie na etapie rozpatrywania wniesionego zażalenia na postanowienie organu I instancji, a zatem na pismo to nie przysługuje skarga do sądu. W tych okolicznościach bezprzedmiotowa jest sugestia, jakoby pismo to stanowiło postanowienie organu II instancji.
Mając powyższe na uwadze, sąd odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy o p.p.s.a.