Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją- po rozpatrzeniu odwołania- została utrzymana w mocy decyzja Urzędu Skarbowego z dnia [...].09.2002r. nr [...], którą Wielobranżowemu Przedsiębiorstwu "M." Sp. z 0.0. w K. odmówiono stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2000r. do czerwca 2001r. co uzasadniono tym, że w tym podatku i za te miesiące nie zaistniały nadpłaty albowiem ewentualne roszczenia podatnika z tego tytułu będą mogły być rozpatrywane w odrębnych postępowaniach dopiero po uchwaleniu stosownych przepisów. Powołano się tu na uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002r. sygn. akt K.45/01 (Dz.U. Nr 100 z 2002r. poz.923)
W skardze na decyzję Izby Skarbowej z dnia 17.03.2003r. nr -[...] Spółka wniosła o uchyleniu decyzji organów obu instancji z powodu naruszenia przepisów art.190 ust.1 Konstytucji w zakresie przestrzegania mocy obowiązującej wyroku dotyczącego zgodności z art.2 Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej przepisu art.1 pkt 8 w związku z art.3 ustawy z dnia 20 listopada 1999r. o zmianie ustawy od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 95, poz.1100). W wyroku tym bowiem stwierdzono brak zgodności tych przepisów w stosunku do podatników prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach. W konsekwencji w stosunku tej grupy podatników utraciły moc zakwestionowane przepisy.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Zgodzić się należy ze skarżącym, iż zakwestionowane pod względem zgodności z Konstytucją unormowania art.1 pkt 8 w związku z art.3 ustawy z 20.11.1999r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 95, poz.1100) utraciły moc w stosunku do podatników podatku od towarów i usług o których mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25.06.2002r. sygn. K 45/01 (OTK-A z 2002r. Nr.4, poz.46). Taki wniosek został jednoznacznie wywiedziony w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.03.2005r. w sprawie o sygn. FPS 4/04, w której stwierdzono, że "podatnicy-których dotyczy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25.05.2002r. sygn. K 45/01 stwierdzające niezgodność art.1 pkt 8 w zw. z art.3 ustawy z 20.11.1999r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 95, poz.1100) z art. 2 ustawy z 02.04.1997r.
Konstytucja Rzeczypospolitej regulacji przejściowych niezbędnych dla zapewnienia ochrony interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy w zaufaniu do dotychczasowych przepisów rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach- mogą ubiegać się, na podstawie art.190 ust.4 Konstytucji RP, o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług podlegającej zwrotowi. Przepisami określającymi zasady i tryb postępowania, o których mowa w art.190 ust. 4 Konstytucji RP, są przepisy ustawy z 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r.nr 8, poz.60), które regulują instytucję nadpłaty" (ONSA i WSA z 2005r. nr 3 poz.50).
W wyroku z dnia 05.10.2005r. I FSK sygn. akt 477/05 NSA wyjaśnił, że: "Skoro w zakresie przedstawionym powyżej prawo podatnika do żądania zwrotu różnicy wprowadzone na podstawie art.1 pkt 8 cyt. wyżej ustawy z 20.11.1999r. o zmianie ustawy od podatków i usług (...) zostało uznane za sprzeczne z art.2 Konstytucji RP to znaczy, iż w stosunku do tych podatników i w tym zakresie przedmiotowym obowiązuje prawo, na podstawie którego podatnicy ci nabyli chronione cytowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego uprawnienia. Oznacza to, że wobec nich obowiązuje w dalszym ciągu prawo przysługujące im na podstawie art. 14a cytowanej ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu sprzed nowelizacji, czyli prawo zatrzymania kwoty należnego podatku.
Innymi słowy uprawniony jest wniosek, że w zakresie ograniczonym do podatników prowadzących zakład spełniających warunek przewidziany w art. 30 ust. 1 zd.2 ustawy z 27.08.1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 30.11.1999r. (Dz.U. nr 123, poz.776 z późn.zm.), którzy w zaufaniu do dotychczasowych przepisów rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć dla osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach, nowelizacja wprowadzona cyt. wyżej ustawą z 20.11.1999r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (...) nie obowiązuje, a po dniu 01.01.2000r. zachowuje w dalszym ciągu moc regulacja uprzednia, obowiązująca w brzmieniu wprowadzonym na podstawie art..59 cyt. wyżej ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej (...).
Tym samym wniosek podatnika, objętego pod względem podmiotowo- przedmiotowym dyspozycją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25.06.2002r. (sygn. K 45/01), o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług z uwagi na treść tegoż wyroku, powinien zostać rozpatrzony z uwzględnieniem unormowania art. 14a w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.1999r.n nadanym mu artykułem 59 ustawy z 27.08.1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U.nr123,poz. 776 z późn.zm.)- jednak jedynie do chwili zakończenia przez Zakład Pracy Chronionej realizacji rozpoczętych przed tą datą tychże długookresowych przedsięwzięć".
Zatem praktycznie rzecz ujmując, o ile skarżący należy do grupy podatników do których ma zastosowanie cytowane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego (a to wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania) powinien otrzymać tytułem zwrotu podatku od towarów i usług z urzędu skarbowego, ile przed 01.01.2000r. było zwolnione od obowiązku wpłaty to tego urzędu i pozostawało dla niego. Wymaga to skorygowania zgodnie z art.74 ustawy Ordynacja podatkowa wniosków o zwrot podatku stanowiących załącznik do deklaracji podatkowych VAT-7 oraz pisemnego uzasadnienia przyczyn korekt. W tym zakresie nie wystarcza powołanie się tylko na cytowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego, lecz należy również wykazać na czym polegały długookresowe przedsięwzięcia na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w zakładzie pracy chronionej. Inne stanowisko należałoby zając tylko wówczas, gdyby ten wyrok dotyczył wszystkich podatników prowadzących zakłady pracy chronionej.
Zatem nie przeprowadzając postępowania o którym by ła mowa wyżej organy podatkowe naruszyły art.122, art.187 §1 i 210 §4 ustawy Ordynacja podatkowa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania postanowiono zgodnie z art.200 p.p.s.a. w związku z §2 ust.1 pkt.1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi... (Dz.U.Nr.212, poz.2075 z późń. zm.)