Uzasadnienie
Skarżący K. D. pismem z daty 19 września 2012r. (nadanym na poczcie w tym samym dniu) wniósł do tutejszego Sądu skargę zatytułowaną "skarga na mobbing". Wskazał w niej na dwa pisma Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 września 2012r., które otrzymał w dniu 19 września 2012r. Do skargi pisma te zostały dołączone i stanowiły je: Postanowienie Dyrektora Izby Celnej o odmowie wstrzymania decyzji w stosunku do której złożono wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji oraz zawiadomienie o wyznaczeniu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, które to zawiadomienie dotyczyło wszczętej sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd przekazał powyższą skargę Dyrektorowi Izby Celnej pismem z dnia 21 września 2012 r. (dowód: k: 22 akt administracyjnych).
Następnie Dyrektor Izby Celnej stwierdzając, że pismo dotyczy dwóch czynności, przesłał skargę na wskazane na wstępie postanowienie wraz z odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie.
Skarga na drugą z zaskarżonych czynności została nadesłana wraz z odpowiedzią na skargę i zarejestrowania w tutejszym Sądzie pod sygn. akt I SA/Kr 1601/12.
Nadmienić przy tym należy, że z nadesłanych akt administracyjnych wynika, iż faktycznie w dniu 13 września 2012 r. Dyrektor Izby Celnej wydał postanowienie o odmowie wstrzymania decyzji oraz zawiadomienie o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z dowodu doręczenia tych pism wynika, że skarżący otrzymał je w dniu 19 września 2012r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei w § 2 tego przepisu wskazano, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zaskarżone postanowienie dotyczy odmowy wstrzymania wykonania decyzji w stosunku do której złożono wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Wprawdzie skarżący twierdzi, że nie składał takiego wniosku, lecz z jego pisma z dnia 7 sierpnia 2012r. i dołączonej do niego decyzji wynika, że wniosek taki został złożony. We wniosku tym zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Prawidłowo zatem wydane zostało postanowienie rozstrzygające ten wniosek, które zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 września 2012r.
Możliwość złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w związku ze złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, przewidziana została w art. 252 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.). Jednocześnie w § 2 tego przepisu wskazane zostało, że na postanowienie w sprawie wstrzymanie wykonania decyzji służy zażalenie. W związku z powyższym należy stwierdzić, że na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 września 2012r. Nr [...](sprostowano zaskarżony akt) służyło zażalenie. Samo postanowienie zawierało przy tym stosowne pouczenie o prawie do jego wniesienia. Skarżący nie skorzystał jednak z tego prawa i wniósł bezpośrednio skargę na powyższe postanowienie do tutejszego Sądu.
W konsekwencji należy stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, które zgodnie z powołanym art. 52 § 1 p.p.s.a., stanowią warunek formalny do wniesienia skargi. W takim przypadku Sąd jest zmuszony skargę odrzucić. Podstawę do takiego rozstrzygnięcia zawiera art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w którym zostało stwierdzone, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie wniesienie skargi jest niedopuszczalne z uwagi na brak wyczerpania przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia.
Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę na podstawie powołanego powyżej art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.