Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] 2001 r. Urząd Skarbowy wszczął z urzędu postępowanie wymiarowe w sprawie opłaty skarbowej od umowy sprzedaży nieruchomości zawartej w dniu [...] 2000 r.
W toku nie zakończonego jeszcze postępowania wymiarowego wpłynął wniosek podatnika M. K. o umorzenie tego postępowania. Wniosek ten został skierowany do Ministra Finansów, nie przesłano go do adresata gdyż właściwym do jego rozpoznania jest Urząd Skarbowy.
Organ ten odmówił umorzenia postępowania uznając, że brak jest podstaw do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem strony.
Powołano się przy tym na art. 208 § 1 Ordynacji Podatkowej, który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, natomiast według § 2 powołanego wyżej przepisu organ podatkowy może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowania zostało wszczęte.
Podkreślono przy tym, że zgłaszane zarzuty dotyczą określenia wysokości zobowiązania podatkowego i będą rozpatrzone w toku postępowania dotyczącego decyzji określającej zobowiązania podatkowego od umowy kupna-sprzedaży.
Na postanowienie to skarżący złożył odwołanie, w którym podniósł, że czuje się szykanowany, a organy podatkowe nie biorą pod uwagę jego wyjaśnień.Podkreślił także, że sprawdzenie wartości nieruchomości nastąpiło po upływie 6 miesięcy, gdy przeprowadził już prace remontowe.
Izba Skarbowa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.
Uznano bowiem, że rozstrzygnięcie Urzędu Skarbowego w tym stanie sprawy było uzasadnione. W uzasadnieniu wskazano, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna okoliczność która uzasadniałaby uznanie nie zakończonego postępowania wymiarowego jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 208 § l Ordynacji Podatkowej jak też na mocy § 2 w/w przepisu. Zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji w sprawie odmowy umorzenia postępowania zdaniem tut. Izby Skarbowej dot. postępowania wymiarowego i winny być rozpatrzone w toku postępowania odwoławczego dot. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego od umowy kupna-sprzedaży.
Na decyzję tę M. K. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Domagał się w niej także wstrzymania wykonania decyzji.
Podtrzymał przy tym swoje dotychczasowe stanowisko, że kwota wpłacona w dniu [...] 2000 r. była wyliczona zgodnie z wartością rynkową nieruchomości będącej przedmiotem sporu. Podniósł także szereg argumentów na okoliczność wartości nabytej nieruchomości.
Zakwestionował również zapłatę [...] zł tytułem wynagrodzenia biegłych rzeczoznawców powołanych bez jego zgody. Tym bardziej, że oglądali oni sporną nieruchomość już po jej wyremontowaniu.
W odpowiedzi na odwołanie Izba Skarbowa wniosła o jego oddalenie i podtrzymała dotychczasowe stanowisko.
W uzasadnieniu podkreślono, że w sprawie brak jest przesłanek do umorzenia postępowania wymiarowego w trybie art. 208 Ordynacji Podatkowej. Postępowanie wymiarowe zostało wszczęte przez urząd skarbowy z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 10 ustawy o opłacie skarbowej. Organy podatkowe nie znalazły przy tym podstaw do stwierdzenia, iż prowadzone postępowanie podatkowe jest bezprzedmiotowe, co dałoby podstawę do jego umorzenia. Podniesiono we wniosku, odwołaniu i w skardze okoliczności dotyczą decyzji wymiarowej określającej wysokość zaległości podatkowej w opłacie skarbowej od umowy kupna-sprzedaży.
Od decyzji wymiarowej zostało wniesione odwołanie, po rozpatrzeniu którego Izba Skarbowa wydała decyzję z dnia [...] 2001 r. w trybie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji Podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 207 Ordynacji Podatkowej organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji administracyjnej, chyba, że przepisy tej ustawy stanowią inaczej.
Przy czym decyzja rozstrzyga sprawę albo co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej sprawie.
Oznacza to, że decyzja albo kształtuje sytuację materialno-prawną strony, albo kończy postępowanie przez rozstrzygnięcie, które wywołuje skutki procesowe powodujące zakończenie sprawy.
Taki charakter ma decyzja o umorzeniu postępowania. Następuje to zgodnie z treścią art. 208 Ordynacji podatkowej wtedy gdy stało się ono z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe. Ponadto organ podatkowy może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie to zostało wszczęte. Przepisy proceduralne prawa administracyjnego nie przewidują natomiast możliwości wydania decyzji o odmowie umorzenia postępowania. Decyzja odmawiająca umorzenia postępowania jest bowiem wyrazem poglądu organów skarbowych, iż w postępowaniu tym nie zachodzi jego bezprzedmiotowość, inaczej mówiąc nie ma podstaw do jego umorzenia. Jeżeli tak, to obowiązkiem organów pierwszej instancji było kontynuowanie postępowania i zakończenie go decyzją merytoryczną.
Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 1996 r. wydanym w sprawie sygn. akt SA/Ka 2493/95 (LEX nr 28967). W orzeczeniu tym podkreślono, że procedura administracyjna nie przewiduje miejsca dla decyzji o odmowie umorzenia postępowania. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w związku ze złożeniem przez podatnika w dniu [...] 2001 r. wniosku o umorzenie postępowania wszczętego z urzędu przez Urząd Skarbowy. Wniosek ten jest ściśle związany z toczącym się postępowaniem i nie może być w oderwaniu od niego rozpoznawany jako odrębna sprawa.
Z powyższych względów zaskarżona decyzja jako wydana bez podstawy prawnej jest nieważna. Zarzut ten nie był co prawda podnoszony w skardze, jednakże zgodnie z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 ust 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Rozpoznając sprawę oparto się na art. 97 par 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153 poz. 1271 z późniejszymi zmianami) stanowiącym, że sprawy w których skargi zostały wniesione do naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tym, że na podstawie art. 97 § 2 w sprawach tych stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych, dlatego też o kosztach orzeczono w oparciu o art. 55 ust 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.