Uzasadnienie
Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K. decyzją (...) określiła spółce z o.o. "T-W.-A." jako płatnikowi kwotę nie pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 16.393,50 zł za 1996 r.
Powyższą kwotę podatku naliczono od dokonywanych pracownikom wypłat z tytułu ekwiwalentu za używanie własnej odzieży i obuwia roboczego, które zdaniem Inspektora Kontroli Skarbowej nie spełniały wymogów określonych w uchwale nr 44 Rady Ministrów z dnia 27 marca 1990 r. w sprawie zasad przydzielania pracownikom środków ochrony indywidualnej oraz dostarczania odzieży i obuwia roboczego a od 2.06.1996 r. przepisów art. 237[7] znowelizowanej ustawy Kodeks Pracy. Od tych wypłat spółka nie pobrała i nie uiściła zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.
We wniesionym od tej decyzji odwołaniu Spółka podniosła, że Inspektor Kontroli Skarbowej błędnie uznał, iż przepisy obowiązujące zawierają wymóg przyznawania pracownikom odzieży lub obuwia roboczego lub zamiennie wypłat stosownego ekwiwalentu w warunkach pracy powodujących narażenie własnej odzieży i obuwia na niszczenie i brudzenie czy też ze względu na wymagania higieniczne. Spółka podniosła, że ww. wydatki są składnikami kosztów uzyskania przychodów skarżącej poniesionych w związku i w celu osiągnięcia przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, będąc jednocześnie składnikiem przychodów wyłączonych od opodatkowania. Spółka podniosła również, że decyzja jest wadliwa gdyż w jej sentencji brak jest przepisów będących podstawą wydania rozstrzygnięcia.
Izba Skarbowa w K. decyzją (...) zaskarżoną decyzję uchyliła i określiła dla płatnika kwotę nie pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. w wysokości 15.435,20 zł.
W uzasadnieniu Izba Skarbowa stwierdziła, że Inspektor Kontroli Skarbowej określił wyższą kwotę podatku za 1996 r. nie wynika to z załączonych do protokołu kontroli załączników. Izba Skarbowa skorygowała te wyliczenia.
Izba Skarbowa zgodziła się z interpretacją uchwały Rady Ministrów nr 44 dokonaną przez Inspektora Kontroli Skarbowej.
Zarzut, że w sentencji decyzji brak jest przepisów będących podstawą jej wydania Izba Skarbowa uważa za bezpodstawny. Zdaniem Izby w sentencji decyzji zawarte są wszystkie przepisy będące podstawą jej wydania.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą wniósł pełnomocnik spółki został podniesiony zarzut, że Izba Skarbowa bezpodstawnie przyjęła, iż po stronie skarżącej powstał w 1996 r. obowiązek obliczenia oraz poboru i wpłaty na rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłat ekwiwalentu za używanie przez pracowników własnej odzieży i obuwia roboczego. Obowiązek ten powstał z powodu nieuzasadnionego zdaniem skarżącej przyjęcia przez Izbę Skarbową w K., że wartość wypłacanych pracownikom w 1996 r. ekwiwalentów za używanie odzieży własnej i obuwia zamiast odzieży roboczej, nie jest wolna od podatku, lecz stanowi dochód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przyjęcie, że wypłata wspomnianego ekwiwalentu stanowi dochód ze stosunku pracy nastąpiło poprzez błędną zdaniem pełnomocnika spółki interpretację paragrafu 7 uchwały Rady Ministrów nr 4 z dnia 27 marca 1990 r. w sprawie zasad przydzielania pracownikom środków ochrony indywidualnej oraz dostarczania środków odzieży roboczej a od 2.06.1996 r. artykułu 237[7] znowelizowanego Kp.
Według skarżącej decyzja Izby Skarbowej, że Spółka nie miała podstaw do wypłaty ekwiwalentu wolnego od opodatkowania podatkiem dochodowym, gdyż stosownie do paragrafu 3 ust 1 ww. uchwały Rady Ministrów do odzieży roboczej i obuwia roboczego można zaliczyć tylko przedmioty wymienione w ust 2 i 3 załącznika nr 1 do wymienionej uchwały nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach.
Argumentacja Izby Skarbowej jest zdaniem pełnomocnika spółki nieprawidłowa gdyż nie uwzględnia prawa pracodawcy do ustalania własnej tabeli norm odzieży roboczej i obuwia roboczego.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w K. podtrzymując swe wcześniejsze stanowisko wniosła o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Ekwiwalent pieniężny dla pracowników za używanie odzieży własnej zamiast odzieży roboczej nie może być uznany za koszt uzyskania przychodu jeśli odzież ta nie jest odzieżą roboczą w świetle obowiązujących przepisów. Sąd nie kwestionuje prawa pracodawcy do ustalania w rozumieniu z przedstawicielem pracowników stanowisk, na których może być używana, za zgodą pracowników ich własna odzież zamiast odzieży roboczej.
Natomiast odzież ta musi spełniać wymogi odzieży roboczej, w szczególności musi odpowiadać charakterowi i specyfice pracy, aby wypłata ekwiwalentu za używanie odzieży własnej zamiast odzieży roboczej nie została uznana za dochód ze stosunku pracy. Wykaz odzieży roboczej zawiera Uchwała Rady Ministrów nr 44 z dnia 27 marca 1990 r. w sprawie zasad przydzielania pracownikom środków ochrony indywidualnej oraz dostarczania odzieży roboczej. W świetle tych przepisów i w świetle przepisów art. 237[7] Kp pracodawca może dokonać dowolnej zamiany typu odzieży roboczej na inny typ nie odpowiadający specyfice i charakterowi pracy i uznać ten właśnie typ za odzież roboczą. W takim przypadku koszty wydatków na wypłacenie pracownikom ekwiwalentu pieniężnego za używanie odzieży własnej zamiast odzieży roboczej nie są zwolnione od podatku dochodowego o którym mowa w art. 21 ust 1 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Spółka poprzez określenie w tabeli norm zamiast typowych norm odzieży roboczej "odpowiednich zamienników", które nie spełniały wymogów odzieży roboczej sama pozbawiła się prawa do wypłaty ekwiwalentu wolnego od podatku dochodowego od osób prawnych.
Przychody z tytułu wypłaty ekwiwalentu za używanie odzieży własnej nie stanowiącej odzieży roboczej zaliczone są do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem o którym mowa w art. 12 ust 1 cytowanej ustawy.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 27 ust 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę oddalił.