Uzasadnienie
W dniu 17 września 2012r. skarżąca M.O. wniosła do tut. Sądu za pośrednictwem ZUS, skargę zatytułowaną "zażaleniem" na postanowienie ZUS z dnia 31 sierpnia 2012r. o zawieszeniu postępowania w sprawie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Jednym z podstawowych warunków dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jakie służą stronie w postępowaniu przed organem administracji. W myśl bowiem art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Wniesione pismo skarżąca zatytułowała "zażalenie", nie mniej jednak z treści skargi jednoznacznie wynika, intencją skarżącej było zaskarżenie do sądu postanowienia, mocą którego ZUS zawiesił postępowanie w sprawie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie do czasu zakończenia innych postępowań. W treści skargi skarżąca niewątpliwie zakwestionowała zasadność zawieszania postępowania w sprawie twierdząc, że obydwie decyzje (wydane w postępowaniach, do czasu zakończenia których zawieszono postępowanie kwestionowanym postanowieniem) "mogą być uchylone w trybie art. 83 a ustawy o sus, bez udziału Sądu, gdyż organ rentowy ma takie kompetencje – skoro organ nie korzysta z przysługujących mu kompetencji, zawieszając postępowanie faktycznie odmawia mi wydania decyzji odmawiającej rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie, celowo pozbawiając mnie możliwości obrony w trybie instancyjnym i sądowym". Ponadto w piśmie wyjaśniającym z dnia 12 listopada 2012 r. skarżąca potwierdziła, że wniosła do sądu zażalenie na postanowienie ZUS z dnia 31 sierpnia 2012r.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia, jak słusznie wskazał organ, stanowił art. 97 § 1 pkt Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Zgodnie z treścią art. 101 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Na podstawie art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
W niniejszej sprawie, wnosząc skargę do sądu administracyjnego bez uprzedniego zaskarżenia kwestionowanego postanowienia do organu wyższego stopnia, skarżąca nie wyczerpała przewidzianego przez ustawodawcę trybu zaskarżenia
W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesienie skargi do sądu na postanowienie ZUS z 31 sierpnia 2012r. jest niedopuszczalne i dlatego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.